"رد کارپت" ماجرای سفر بلند پروازانه یک سیاهی لشگر سینما و تئاتر ایران به جشنواره پر زرق و برق و با شکوه کن را پیش روی مخاطب می گشاید.در این مسیر همه جذابیت داستان به واکنش ها و رفتار های گاه غیرقابل پیش بینی رضا عطاران متکی است.عطاران عامدانه و شاید هم ناخودآگاه ،برخی ناهنجاری های فرهنگی و رفتاری گروهی از هم وطنان در برخورد با فرهنگ های بیگانه را به چالش می کشد. اشارات گاه و بی گاه فیلم و شخصیت رضا به وقایع ناگواری که در چند سال گذشته و دوران مدیریت پیشین بر سینمای کشور رفته ، بخش دیگری از جذابیت های فیلم "رد کارپت" را تشکیل می دهد. از دست انداختن پروژه های سینمایی به اصطلاح فاخر تا صحنه فوق العاده ای که رضا را به مراسم افتتاح و نمایش یک فیلم مهم راه نمی دهند و از او کارت ویژه جشنواره کن را طلب می کنند.اما او با رندی کارت عضویتش در خانه سینما را به ماموران جلوی ورودی سالن نشان می دهد و در کمال ناباوری با همین کارت اجازه ورود پیدا می کند. جایی دیگر با ذهنیتی خاص برخی اهالی سینمای خودمان عملکرد بازیگران و فیلمسازان نام آشنای جهان را به لحاظ اخلاقی نقد می کند و در فرازی دیگر سر به سر تهیه کنندگان و فیلمسازان ایرانی که هر سال به جشنواره کن می روند می گذارد. شوخی ها و ارجاع هایی که اگر از نزدیک در جریان وقایع سینمای کشور نباشید شاید جذابیت چندانی برایتان نداشته باشد و برعکس ، اگر از دور و نزدیک دستی بر آتش سینما داشته باشید دلتان خنک می شود.شاید هم دلتان بگیرد! رضا در عمل شخصیت نیست و یک تیپ شناخته شده اجتماعی است. تیپ جوانان پرشوری که به سودای حضور در سینما زندگی و جوانی خود را تباه می کنند.در قالب سیاهی لشگر و بازیگر نقش های کوتاه بی دیالوگ می کوشد و به هر دری می زند تا راهی به مناسبات حرفه ای سینما بیابد و نمی تواند.اما با سماجت به هر دفتر سینمایی سر می زند و با هر تهیه کننده و فیلمساز و بازیگری ارتباط برقرار می کند تا بلکه سری میان سرها درآورد و نمی تواند. فیلم با نمایی از پرچم ایران که رضا و همکارانش در یک کارگاه در حال تولید آن هستند آغاز می شود و با نمایی از رضای تنها و مال باخته در کن به پایان می رسد که در خیابان خوابیده و پرچم ایران که در جلوی کاخ جشنواره نصب شده را به عنوان روانداز استفاده می کند ، به پایان می رسد.به نوعی تمثیلی از این که برای آدم هایی مثل رضا که خاستگاه و طرز فکری سنتی دارند هیچ کجا مثل خانه آدم نمی شود. شوخی با ستارگان و بزرگان سینمای جهان بخشی دیگر از ماجرای فیلم را شکل می دهد. رضا از ابتدا به سودای ملاقات با استیون اسپیلبرگ و وودی آلن و دادن فیلمنامه ای که نوشته به آنها ، با قرض و بدبختی راهی فرانسه می شود اما در نهایت تنها اسپیلبرگ را از دور برای لحظاتی کوتاه می بیند و کاخ رویاهایش وسط کاخ جشنواره کن فرو می ریزد. با آیشواریا رای از دور سلام و علیک می کند و جیم جارموش و تیلدا سوئینتون را با رفتارهای بداهه اش جلوی دوربین غافلگیر می کند. همین ملاقات کوتاه و گذرا با این نامداران جهان سینما برای آدمی مثل رضا افتخار بزرگی محسوب می شود.درست مثل زمانی که برای دوست ایرانی تازه یافته اش در کن لاف می زند و از ملاقات با اصغر فرهادی در محوطه تئاتر شهر خاطره بافی می کند. "رد کارپت" به نوعی روایت طنزآلود و در عین حال غم انگیز عاشقان سینما در ایران است. در دهه های مختلف روایت های مختلف و همواره تلخی از این عاشقان داریم.از "شبح کژدم" عیاری در نیمه اول دهه 1360 تا "کلوزآپ" عیاری در اواخر همین دهه. از "سلام سینما" تا "سلطان" در دهه هفتاد و... اما اغلب این فیلم ها لحنی تلخ و سیاه دارند.عطاران کوشیده با طنازی ذاتی خود رنگ و بویی تازه به این داستان ببخشد. ارجاع های گاه و بی گاه فیلم به فیلم ها و سینماگران شاخص تاریخ سینما از جمله جذابیت های فرعی "ردکارپت" به شمار می رود. از اسکورسیزی تا اسپیلبرگ و از فیلم " کازینو " تا " گاو خشمگین" و "ئی تی". هر کدام از این ارجاع ها گوشه ای از بار کمیک فیلم را به دوش می گیرند. در نهایت "رد کارپت" فیلم متوسطی است که نه ادعای خاصی دارد و نه اصراری دارد که در یاد ها بماند. می خواهد لحظاتی مفرح برای مخاطبش بیافریند و تمام. اما همین هم در سینمای تلخ و عبوس این سال های ما با استقبال قابل توجهی مواجه می شود.همه اینها هم به خاطر برند نام رضا عطاران است و بس.
انتهای پیام /
مازیار فکری ارشاد