سرویس سینما هنرآنلاین // ابوالفضل جلیلی از جمله سینماگرانی است که از سال 1359 با ساخت یک فیلم مستند کارش را در تلویزیون آغاز کرد و از سال 1363 با ساخت فیلم تلویزیونی "میلاد" به سینمای حرفهای راه یافت. جلیلی علیرغم آنکه تاکنون ۱۴ فیلم بلند سینمایی ساخته اما هیچ کدام از آنها را تاکنون نتوانسته در سینماهای کشور اکران کند و فقط تلویزیون آنهم به دلیل اینکه در ساخت برخی فیلمهای او مشارکت داشته، تعدادی از آنها را نمایش داده است. با این حال او امروز از جمله فیلمسازانی است که توانسته بعد از سه دهه فعالیت سبک خاص خودش را فیلمسازی پایهگذاری کند و بعنوان یکی از سینماگرانی که آثار تاثیرگذاری در کارنامه هنری خود دارند شناخته میشود.
او به عنوان فردی که در سه دهه گذشته آثار سینمایی ماندگار و تاثیرگذاری خلق کرده، در پاسخ به این سئوال که فکر میکند فعالیتها و آثار هنریاش چقدر بر فرهنگ عمومی جامعه تاثیرگذار بوده، گفت: در وهله نخست اینکه من هیچ وقت از طریق سینما امرار معاش نکردم چون همانطور که همه میدانند هیچ فیلمی از من تاکنون اکران نشده که برایم بازده اقتصادی داشته باشد و اگر با این حال هنوز فیلم میسازم و دنبال هنر هستم، به قول قدیمیها دلیل آن خدمت به فرهنگ و جامعه است. ضمن اینکه هر انسانی خودش بهتر از هر کسی میداند که کارش چه تاثیری بر جامعه گذاشته و یا چه تاثیری گرفته است، اما در همین گوشه و کنارها که گاه فیلمهایم اکران میشود یا در دانشگاهها نمایش میدهند و از تلویزیون پخش میشود بازتابش طوری بوده که من کماکان در این کار بمانم و در فکر ساخت اثر جدیدی باشم.
این فیلمساز شناخته شده سینمای کشورمان و دارنده جایزه بهترین فیلم فستیوال دوربان، شیر طلایی ونیز و پلنگ نقرهای لوکارنو، در ادامه داد: من از تاثیر و بازتاب تعدادی از فیلمهایم در جامعه به دلیل اینکه امکان نمایش آنها وجود نداشته و یا اگر هم بوده بسیار محدود بوده اطلاعی ندارم و نمیدانم چه تاثیر در جامعه داشتند اما در بین کارهایم سه فیلم همیشه در ذهنم هست و تاثیر آنها را در جامعه دیدم.
جلیلی افزود: اولین آنها "یک داستان واقعی" است که حداقل نشان داد فراتر از معتبر کردن یک داستان، سینما میتواند در خدمت مردم باشد، که البته خودم معتقدم آن اتفاق لطف خدا بود و من فقط کارگر آن بودم که انجامش دادم. دومین فیلم "رقص خاک" بود که در آن عاشقانهترین اتفاقها را در سختترین مکانها مثل کوره آجرپزی نشان دادم و اینکه میتوان در فقیرانهترین مکانهای دنیا هم میتوان تصاویر زیبایی بر پرده سینما خلق کرد. ضمن اینکه در "رقص خاک" من معرفت آن آدمهایی را که در آن مکانها زندگی میکردند را نشان دادم و واقعا خیلیها را دیدم به ویژه از نسل جوان که از اقشار مختلف تحت تاثیر آن فیلم قرار گرفته بودند. سومین فیلم هم فیلم "دان" بود که در آن هم نشان دادیم که میتوان به کمک سینما به کسی هویت عینی داد و نه هویت ذهنی.
گفتنی است، ابوالفضل جلیلی متولد 1336 در ساوه، نخستین فیلم آماتوری خود را در 15 سالگی ساخت. در میانه دهه پنجاه، تحصیلات خود را در رشته کارگردانی و بازیگری در دانشکده هنرهای دراماتیک ناتمام گذاشت. از سال 1352 فعالیت در سینمای آزاد را آغاز کرد. او تاکنون بارها در فستیوالهای معتبر داخلی و بینالمللی بعنوان داور حضور داشته و با آثار خود جوایز معتبری را دریافت کرده است.
انتهای پیام/32/