سرویس موسیقی هنرآنلاین: ارکستر سمفونیک تهران در شب 24 و 25 تیرماه همراه با یک نوازنده مطرح بین المللی به صحنه رفت. دالیبور کاروای، ویولونیست اهل اسلواکی، جوان 30 سالهای است که موفقیتهای بسیاری در عرصه بین المللی به دست آورده است. کاروای نواختن ویولن را از سه سالگی آغاز کرد و توانست در چندین مسابقه جهانی نوازندگی ویلن برگزیده شود. او که به عنوان موسیقیدان جوان سال 2002 و استعداد جوان درخشان سال 2005 معرفی شده است، کنسرتهای بسیاری با مشهورترین رهبران ارکستر جهان، از جمله علی رهبری، برگزار کرده است.
کاروای چند روز پیش به دعوت علی رهبری به ایران آمد تا علاوه بر تکنوازی در ارکستر سمفونیک، دوئتی هم در تالار رودکی داشته باشد. دو شب اجرای او به همراه پیانوی بهنام ابوالقاسم با کیفیت بسیار بالایی اجرا شد، در حالی که این دو نوازنده فقط یک روز با یکدیگر تمرین کرده بودند و هماهنگی بسیارخوب آنها قابل توجه بود.
در اولین شب اجرای ارکستر سمفونیک تهران پس از حضور نوازندگان بر صحنه، علی رهبری به همراه کاروای وارد شدند و رهبری گفت در روز به این قشنگی با کسب اجازه از نوازنده مهمانمان برنامه را با سرود ملی ایران آغاز میکنیم.
اجرای این قطعه برای توافق هستهای بدست آمده بود و پس از اجرای سرود ملی، برنامه اصلی ارکستر سمفونیک آغاز شد. بخش اول برنامه به کنسرتو ویولن در ر ماژور، اپوس 77 اختصاص داشت. این کنسرتو که اثر یوهان برامس، موسیقی دان آلمانی قرن 19 است، فرصتی برای درخشش ویولونیست جوان ارکستر بود، چون این قطعه به عنوان کنسرتویی برای ویولن و بر ضد ویولن مشهور شده است.
موومان اول کنسرتو شروعی آرام داشت اما کم کم خروشی در ارکستر ایجاد شد و مانند دریایی متلاطم، در لحظات اوج و فرود موسیقی، گاه حضور ویولن بسیار پر رنگ میشد و گاه در حجم صدای ارکستر گم میشد. این قطعه مانند جدالی میان تکنواز و ارکستر ادامه یافت و دالیبور کاروای، ایستاده در میان جمعیت نوازندگان، یک تنه به نبرد با ارکستر پرداخت. گاه آرامشی بر صحنه حاکم میشد اما باز اوج گرفتن ارکستر از یک سو، و گامهای بالا و تریلهای پیاپی تکنواز باعث جدالی دوباره میان تکنواز و ارکستر میشد.
جهشهای سریع و متوالی آرشه، پوزیسیونهای بالا و صدای زیر ویولن مدام تکرار میشد. بی جهت نیست که در زمان نوشته شدن این کنسرتو، آهنگساز با انتقادهای زیادی روبهرو شد و عدهای از منتقدان این کنسرتو را نه برای ویولن بلکه بر ضد ویولن میدانستند. اگرچه در سالهای بعد با تکنیکهای جدید، اجرای قسمتهای تکنواز در این کنسرتو دشواریهای گذشته را ندارد، اما تماشاگران کنسرت از دورترین قسمتهای سالن میتوانستند لرزش عضلات صورت کاروای را در لحضاتی از اجرا ببینند. در استیل نوازندگی کاروای حرکات اضافی و شدید وجود نداشت اما در لحضاتی از اجرا او نمیتوانست مانع حرکت روی صحنه، خم شدنهای شدید یا حتی کوبیدن ناگهانی پا بر صحنه شود.
با پایان موومان اضطراب آور اول، موومان دوم با نوای ابوا آغاز شد و با پیوستن سایر بادیها، قطعه در آرامش پیش رفت. پس از پیوستن زهیها، تکنواز هم کار خود را آغاز کرد و این موومان هم با لحضههای آرام یا پر التهاب ادامه یافت. موومان سوم با کوبش تیمپانی و حجم بالای صدای ارکستر آغاز شد. نتهای پر سرعت ویولن با آرشههای کوتاه در کنار حجم زیاد صدای هورنها و ارکستر، سوال و جوابی سریع و پر نشاط بین ویولن و ارکستر ایجاد کرده بود. کاروای با استفاده از قابلیتهای مختلف ویلون، پیزیکاتوهای متعدد، اجرای دقیق و تمیز نتهای پوزیسیون هفتم در سرعت بالا، توانایی خود را به خوبی نشان داد.
با پایان موومان سوم و سکوت ارکستر، جمعیت با هیجان بسیار به تشویق ارکستر پرداختند و پس از خروج دالیبور کاروای و علی رهبری از صحنه، ادامه یافتن تشویقها باعث شد کاروای بار دیگر برای تشکر به صحنه برگردد. با رفتن او تشویقها ادامه یافت تا اینکه او و رهبری دوباره به صحنه برگشتند و به درخواست رهبری، کاروای به تکنوازی ویولن پرداخت. با پایان این قطعه و ادامه یافتن تشویقها کاروای مجبور شد دو بار دیگر هم به احترام تماشاگران به صحنه برگردد و این بار قطعه مشهور پرواز زنبور عسل اثر نیکولای ریمسکی کورساکف را که قطعه بسیار سختی است اجرا کرد. با تشویق شدید تماشاگران، دالیبور کاروای برای هفتمین بار صحنه را ترک کرد.
بخش دوم اجرای ارکستر سمفونیک به سمفونی ایتالیایی در لاماژور اپوس 90، اثر مندلسون اختصاص داشت و با پایان آن، علی رهبری مانند کنسرتهای قبلی به تشویق و تعریف از نوازندگان ارکستر پرداخت و گفت اجرای خوبی که شاهد بودید حاصل سه روز تمرین ارکستر است و این نوازندگان توانستند مانند ارکسترهای مطرح جهان، با تمرین کوتاه مدت برای برنامه آماده شوند.
با تشویق پی در پی تماشاگران رهبری بار دیگر به صحنه برگشت و ارکستر به اجرای آهنگ ای ایران پرداخت تا حاضران در سالن با خواندن این قطعه شبی به یادماندنی را به پایان برند.
انتهای پیام/