سرویس موسیقی هنرآنلاین: علیرضا طباطبایی هنرمندی که از 11 سالگی در آلمان موسیقی مقدماتی را آموخته و پس از بازگشت به ایران در 19 سالگی، توسط یکی از دوستان پیام صالحی به گروه آریان معرفی شد و از او خواسته شد تا در سبک پاپ کار کند اما از آنجایی‌که این هنرمند در سبک جاز و راک کار می‌کرد در ابتدا مردد بود اما بعد از رفت و آمدهای متعدد نهایتا در سال 78 به عنوان یکی از اعضای اصلی گروه آریان معرفی و با این باند موسیقی روی صحنه رفت. طباطبایی از دومین آلبوم گروه آریان تا امسال که این گروه به طور کامل منحل شد با این گروه پرطرفدار پاپ همکاری کرد. به بهانه افتتاح نخستین مدرسه درامز در ایران با این هنرمند عرصه موسیقی راک جاز گفت وگویی انجام دادیم. آنچه در ادامه می‌خوانید حاصل گپ و گفت ما با علیرضا طباطبایی موسیقیدان و نوازنده درامز است:

به عنوان سوال اول می‌خواهم بدانم چطور شد که به سراغ ساز درامز رفتید؟

حقیقتا تولد 3 سالگی من، خانواده‌ام یک گروه ارمنی برای نوازندگی دعوت کرد و من از ابتدا تا انتهای این مراسم کنار درامز ایستاده بودم و تکان نمی‌خوردم به نظرم از همانجا جرقه زده شد! و تا امروز با وجود مشکلات زیاد و هزینه‌های بالای این ساز اما همچنان این ساز را عاشقانه دوست دارم.

یعنی اگر باز هم متولد شوید همین ساز را انتخاب می‌کنید؟

صدرصد.

به غیر از درامز به ساز دیگری هم تسلط دارید؟

نه چون اگر همین را بتوانم به جایی برسانم هنر کردم اما در کنار این ساز گوشه‌ای هم به سازهای گیتار دارم اما تمرکز اصلی‌ام روی این ساز است.

به نظر شما ساز درامز چه جایگاهی در موسیقی به ویژه موسیقی پاپ، راک و جاز دارد؟

به نظر من درامز به این دلیل که پایه موسیقی را تشکیل می‌دهد، خیلی جایگاه مهمی دارد. مثلا در موسیقی کلاسیک سرعت ثابت نیست در حقیقت متر موسیقی کلاسیک دائما متغیر است اما در سبک پاپ-راک متر ثابت است. درامر خوب کسی است که تا آخر قطعه تند و کند نشود. البته الان به دلیل وجود دستگاه‌های دیجیتال کمتر این اتفاق می‌افتد. سرعت و شمارش ثابت در گروه دست درامر است و او باید درست شروع کند تا بقیه اعضا با خیال راحت بنوازند. برای همین ساز درامز نقش کلیدی دارد.

در واقع می‌توان ادعا کرد که درامز، اهرم ارکستر به شمار می‌رود؟

بله، به خصوص در اجرای زنده این ساز حرف اول را می‌زند. در حقیقت این ساز نقش همان فردی را دارد که ارکستر کلاسیک را رهبری می‌کند و در تمامی کنسرت‌ها قطعات با درامز شروع می‌شود به طور کل نبض موسیقی پاپ-راک در درامز تعریف شده است.

تفاوت آموزش نوین درامز با درامز سنتی در چیست؟

این تعریف از نظر من درست نیست. چون تفاوت اصلی در متدی است که در قدیم به هنرجو می‌دادند و انتظار داشتند دقیقا همان نواخته شود. در صورتی که ما می‌خواهیم آزادانه و خلاقانه بنوازیم علاوه بر این در متد جدید گرامر ساز تدریس می‌شود. عمده تفاوت متد جدید و قدیم در خلاقیت است.

خیلی ها معتقدند شما بعد از نینف امیرخاص، و بعد از پیوستن شما به گروه آریان و انتشار دومین آلبوم "گل آفتابگردان" استایل کاری و هویت این گروه دچار تغییرات اساسی شد. خودتان چقدر به این قضیه باور دارید؟

بله. اما به دوشکل متفاوت، یعنی برای اجرای زنده و لایو این قضیه صدق می‌کند اما برای اجرایی که شما در سی دی شنیده‌اید کلا داستان فرق می‌کند چون این دو مقوله جدا از هم هستند، در واقع آنچه شما در سی دی می‌شنوید سلیقه آهنگساز و تنظیم‌کننده است اما در قسمت اجرا ساز درامز است که هویت بخشیده و شور و هیجان ناشی از این ساز است.

اکثر خانواده‌ها با درامز، هم به دلیل صدای زیاد و هم هزینه بالا مشکل دارند. کمترین مقدار هم برای خرید ساز مورد بحث 3 یا 4 میلیون تومان است، به نظرتان چه باید کرد؟

واقعیت امر این است که درامز ساز گرانی است این مسئله درباره خود ساز، استهلاک و قطعاتش هم به یک شکل است. وقتی از درامز یاد می‌شود در واقع مجموعه‌ای از سازهاست. با اینکه بسیار موافقم که این ساز دردسرهای خود را دارد اما اگر عشق به این ساز داشته باشید با تمام مشکلات آن کنار خواهید آمد.

اینها تعاریف بودند اما راه حل را نگفتید؟

برای‌تان یک مثال زنده می‌زنم، زمانی که در کانادا بودم متوجه شدم 90 درصد کسانی که دنبال این ساز می‌روند بچه‌هایی بین رنج سنی 4 تا 15 سال هستند و بعد از آن خیلی‌ها تصمیم می‌گیرند این کار را ادامه ندهند و آن 10 درصد باقی مانده هستند که این ساز را به طور حرفه‌ای ادامه می‌دهند. اما این مسئله برعکس در اینجا اتفاق می‌افتد یعنی بچه‌ها از سنین پایین دنبال درامز هستند اما پدر و مادر به اصرار او را وادار به یادگیری سازهای پیانو و ویلن می‌کنند اما وقتی آن بچه به سن 20 رسیده و مستقل می‌شود خودش مستقیما به سراغ درامز می‌رود.

شما به عنوان یک مدرس درامز، چه توصیه‌ای به پدر و مادرهایی دارید که فرزندان‌شان به این ساز علاقه‌مند هستند؟

به نظرم پدر و مادر باید بیشتر در این زمینه توجه کنند و با خود بگویند که آیا فرزند آنها با یادگیری سازی که دوست ندارد وقت و هزینه شان هدر نمی‌رود؟ بهترین کار این است که در این یک مورد به حرف فرزندشان گوش کرده و در وهله اول علاقه‌مندی او را در نظر بگیرند.

شاید خانواده‌ها با خود فکر کنند که آن کودک هنوز قوه تشخیص لازمه را ندارد؟!

ببینید چندین سال پیش وقتی کودکی از پدرش رفتن به فوتبال را درخواست می‌کرد با مخالفت شدید مواجه می‌شد اما امروزه اینطور نیست چون می‌دانند یک خبرهایی در فوتبال هست. پس در آینده درباره این ساز نیز این اتفاق خواهد افتاد. شما ببینید امروزه در کشور ما چند خواننده وجود دارد؟ آیا اینها برای اجرا نیازمند درامر نیستند؟ امروز خیلی گروه موسیقی و خواننده داریم که به طور حتم نیازمند ساز کلیدی مثل درامز هستند.

اکثر سرپرست ارکسترها سازهای مختلفی می‌زنند. در کنسرت‌های پاپ بعضی از این افراد دائما درحال حرکت هستند و چند ساز می‌نوازند. از نظر شما این کار درست است؟

کسی مثل رضا تاجبخش واقعا نابغه موسیقی است البته اگر منظور شما این فرد است.

خیر ، به طور کلی گفتم و شخص خاصی مد نظرم نیست؟

این نابغه بودن اصلا کار ساده‌ای نیست که شما چند ساز را در حد عالی بنوازید.اگر توانایی اینکار را داشته باشند مشکلی نیست. هر ساز استایل خود را دارد. من به خودم اجازه نمی‌دهم پرکاشن بنوازم اما اگر کسی در حد خوب بنوازد در واقع نابغه است.

به نظر شما چرا شنیدن ریتم‌هایی مثل ریتم شش و هشت، در نگاه بسیاری زیاد جالب نیست و به نوعی آن را هنری نمی‌دانند؟ من اینگونه فکر نمی‌کنم و معتقدم شش و هشت هم جزو کسر میزان‌های سنگین موسیقی است و از آنجایی که همه چیز در دنیا دوتایی است مردم راحت با دو ضرب کنار می‌آیند و خیلی راحت درک می‌کنند. شما نگاه کنید اکثر سرودهای ملی در 4/2 نوشته می‌شود. به جرات می‌گویم که 90 درصد آهنگ‌های کودکان 4/2 هستند.

در حال حاضر مشغول چه کاری هستید؟

در حال حاضر عمده کار من در مدرسه درامز و به آموزش می‌گذرد. در کنار آن از اجرا نیز دور نیستم و با دو گروه موسیقی مشغول فعالیت هستم که اولی گروه "کارینو" با همراهی پدرام مرندیز و مهدی محقق به عنوان خواننده گروه در کاور جیپسی کینگ کار می‌کنیم که این نوع موسیقی در ایران بسیار محبوب بوده و خود من هم کار در سبک لاتین را بسیار می‌پسندم. گروه بعدی هم گروه "کوک" نام دارد و در اعضای آن هم با پاشا یثربی و باز هم پدرام مرندیز مشغول همکاری هستم و در واقع لذت نوازندگی با دوستان را به هیچ وجه از دست نمی‌دهم.

در میان صحبت‌های‌تان به مدرسه درامز اشاره داشتید، ممنون می‌شوم در این زمینه کمی بیشتر توضیح بدهید؟

در مدرسه درامز به صورت پایه با متد مدرن و بهترین امکانات به علاقه‌مندان این ساز آموزش می‌دهیم. به عبارتی در این مدرسه هم نقش مدیر را برعهده دارم و هم تدریس می‌کنم و خوشبختانه در این راه تنها هم نیستم.

تنها بودن اشکالی دارد؟

نه اما چون بدون پشتوانه نمی‌توان کاری را پیش برد و من در این مسیر با کمک‌های شرکت سرنا به این مهم دست پیدا کردم. از طرفی دیگر در کار هنری وقتی پای چرتکه وسط می‌آید ارزش آن کار از بین می‌رود اما در سرنا اینطور نیست و راحت می‌توانید بدون در نظر گرفتن این نوع از مسائل کار کنید.

بازخورد این مدرسه تازه تاسیس تا امروز چطور بوده ؟

خداروشکر خیلی خوب بود.

وقتی با شما وارد صحبت می شویم نمی‌توانیم از "آریان" نگوییم، چرا این گروه به این سرنوشت دچار شد؟

اگر اجازه بدهدید یک روز دیگر به طور کامل از ابتدا تا انتهای این مسائل را برای‌تان روشن خواهم کرد.

انتهای پیام/