سرویس موسیقی هنرآنلاین : ارکستر سمفونیک تهران در روزهای 30 و 31 اردیبهشت ماه با حضور نوازندگان جدید به اجرای برنامهای پرداخت که با جدول از پیش اعلام شده تفاوت داشت. قبلا اعلام شده بود که اجرای ارکستر سمفونیک در بخش اول به کنسرتو پیانو شماره 5 بتهوون با تکنوازی پیانوی نوین افروز اختصاص دارد، اما به دلیل کسالت ناگهانی سولیست پیانو اجرای این قطعه ممکن نبود. به همین دلیل سرناد چایکوفسکی که در برنامه قبلی ارکستر سمفونیک هم اجرا شده بود جایگزین کنسرتو پیانو شد.
پنجشنبه 31 اردیبهشت در تالار وحدت سرناد چایکوفسکی با حضور گروه سازهای زهی در چهار بخش اجرا شد و مانند بسیاری از کنسرتهای کلاسیک در ایران با مشکل تشویق تماشاگران مواجه بود. از آنجا که در بین هر بخش سرناد چند لحظه سکوت وجود داشت تماشاگران با تصور پایان قطعه به تشویق ارکستر میپرداختند و چهره ناراضی نوازندهها نشان دهنده اشتباه حاضران در تشویق کردن بود.
پس از پایان بخش اول و تشویق حاضران علی رهبری با اشاره به نوازندگان و رو به جمعیت حاضر در سالن گفت: دیدید چقدر خوب بودند! من 40 سال پیش این قطعه را در ایران اجرا کردم و بعد از اینجا رفتم. در این 40 سال من بیش از 120 ارکستر رهبری کردم، ولی وقتی میبینم اینها با جان و دل ساز میزنند کیف میکنم.
رهبری با بیان اینکه مرسوم نیست در کنسرتهای کلاسیک سخنرانی شود افزود: من بچه خاک همین جا هستم و با پارتی بازی به اینجا نرسیدم اما از شما هم میتوانم یک ایراد بگیرم. دستی که شما برای نوازندگان زدید نشان میدهد یا متوجه نشدید اینها چه کار کردند یا علاقهای به این موسیقی نداشتید.
پس از این سخن رهبر ارکستر تماشاگران دوباره به تشویق نوازندگان پرداختند. سپس رهبری ادامه داد: زمانی که خانم افروز بیمار شد نمیدانستیم چه چیزی جایگزین آن قطعه کنیم. با توجه به اینکه سرناد چایکوفسکی با ارکستر بزرگ کم اجرا شده بود تصمیم گرفتم همان را اجرا کنیم. فکر میکردم برخلاف ارکسترهای خارجی که رپرتوار دارند و آمادگی اجرای همه قطعات را دارند، نوازندگان باید کلی تمرین کنند تا آماده شوند اما بلافاصله توانستند آن را اجرا کنند.
رهبری در پایان با سخنانی طنزآمیز گفت: ترافیک تهران را نمیتوانیم درست کنیم. فوتبال هم نمیتواند اول شود. سینما هم خیلی سخت است. اما ارکستر سمفونیک میتواند برای چهره ایران نمره یک باشد.
بخش دوم برنامه با پیوستن گروه سازهای بادی و کوبهای به اجرای سمفونی 9 دوژاک با نام دنیای نو اختصاص داشت. این سمفونی که دارای چهار موومان بود فضاهای متفاوتی داشت که نشان دهنده آرامش یا هیجان بود. حضور پر رنگ سازهای بادی و رنگ خاصی که صدای آنها به ارکستر بخشیده بود فضایی پر نشاط به وجود میآورد و در بخشهای مختلف شنونده تکنوازیهای کوتاهی از فلوت، هورن و کلارینت بودیم.
اما نکته جالب توجه در این سمفونی تم آشنایی است که حتی برای بسیاری از مخاطبان ناآشنا با موسیقی کلاسیک هم شناخته شده است. این تم پرهیجان که توسط جان ویلیامز در موسیقی فیلم "آروارهها" استفاده شده است، در بخشهای مختلف توسط گروههای سازی متفاوت اجرا میشد، اما پر هیجانترین لحظات این اجرا زمانی بود که بادی برنجیها به همراه تیمپانی با تمام قدرت به اجرای این تم شناخته شده میپرداختند.
با پایان بخش دوم برنامه و تشویق شدید حاضران، علی رهبری دوباره رو به سالن کرد و گفت: شما با یک ارکستر خیلی جوان روبهرو هستید. سختترین کاری که در ایران میتوان کرد این است که یک نفر را از صندلی خود تکان دهید، اما باید بدانید که در کار ارکستر سن نقشی ندارد و هرچه مسنتر میشوی کارت سختتر است چون جوانان توانایی از راه میرسند.
او با انتقاد از رسانهها ادامه داد: گفتند رهبری میخواهد همه را بیرون کند، اما من فقط میخواهم کار حرفهای انجام دهم و نیازی به رفیق بازی ندارم. در این کنسرت 8 نفر لیدر میبینید که برای اولین بار میزنند. بعضی نوشته بودند آیدین احمدینژاد از ارکستر قهر کرده ولی حالا میبینید که برای اولین بار به عنوان لیدر فعالیت میکند. افتخار میکنم که با او و بردیا کیارس ارکستر مجلسی را هم تشکیل دادیم که از شنبه کارش را شروع میکند.
رهبری سپس به معرفی نوازندگانی که به ایران آورده بود پرداخت و گفت: مشکل بزرگ ما حتی 50 سال پیش سازهای بادی بود. من دو هفته پیش اتریش بودم و دنبال نوازندگان خوب ایرانی گشتم و قصد داشتم در صورت پیدا نکردن نوازنده خوب ایرانی، تعدادی نوازنده خارجی را به ایران بیاورم.
او سپس آرین قیطاسی نوازنده ابوا را معرفی کرد و ادامه داد: کلارینت هم از سازهای خیلی سخت است. در شهر گراتس به من اطلاع دادند یک خانم 22 ساله ایرانی هست و زمانی که کارش را گوش کردیم بلافاصله از او دعوت کردیم به ایران بیاید.
پس از آن رهبری سه نوازنده باسون، هورن و ویولن را هم که از اتریش و کانادا به ارکستر سمفونیک تهران پیوستند معرفی کرد و در پایان خطاب به بردیا کیارس گفت: رهبر ارکستر مهم است ولی آنقدر مهم نیست. رهبر خوب در ایران نیست ولی در دنیا بسیار است. مهمترین بخش ارکستر، کنسرت مایستر است و اگر کنسرت مایستر خوب نباشد، رهبر هیچ کاری نمیتواند بکند. کنسرت مایستر ما درجه یک است و من بدون او امکان نداشت بتوانم این کار را انجام دهم.
در این اجرا میهمانان خارجی زیادی حضور داشتند اما از میان موسیقیدانان ایرانی فقط تهمورس پورناظری تماشاگر برنامه بود.
انتهای پیام/