سرویس موسیقی هنرآنلاین: به تازگی از حال و هوای عید بیرون آمده بودیم که شنیدن خبر فوت استاد تار ایران همه را شوک زده کرد، هیچ کس به خود جرات نمی‌داد از دیگری بپرسد که این یک شایعه است یا واقیعت دارد. اما حقیقت تلخی خود را در روز‌های پایانی اردیبهشت به رخ کشید و محمدرضا لطفی برای همیشه از موسیقی پرواز کرد.

به راستی چه کسی جایش را پر می‌کند، چقدر دوباره باید این سرزمین به خون دل، دستانی چون دستان اون بپرورد تا شاید، مردمانی دلشان را به نغمهٔ سازی بسپارند و اشک و امید را با هم برای روزهای خوب بیامیزند؟ در ادامه مروری بر زندگینامه و آثار این استاد بزرگ تار می‌پردازیم:

۱_ سال ۱۳۲۵ خورشیدی، زمستان سرد گرگان، نمای بیرونی:

پدری مضطرب است، بیرون اتاق، داخل حیاط، دل تو دلش نیست، قدم‌هایش آرامش نمی‌گذارند، هم نگران فرزند آمده و نیامده‌اش است و هم دلواپس مادر او، تحملش دیگر تمام شده که ناگهان صدایی، هرچند به گریه، سراپای وجودش را غرق سرور می‌کند. محمد رضا آمد.

۲_ سال ۱۳۴۵ خورشیدی، هنرستان موسیقی، نمای بیرونی:

پدر مشتاقانه منتظر است که بیاید، این بار روی پای خودش و سوار بر تارک ساز، انگار همین دیروز بود که می‌خواست برای رفتن به مدرسه آماده شود، دل او را که از‌‌ همان اول با صدایش برده بود، این بار قرار است چه نوایی دل پدر را بلرزاند؟ باید دست استاد علی اکبر شهنازی و حبیب الله صالحی را بوسید.

۳_ سال ۱۳۵۴، تهران، فروشگاه بتهوون، نمای بیرونی:

خیلی‌ها اینجا دائما سرک می‌کشند و سوال می‌کنند، آن‌ها هم دلشان به شیدایی گروه شیدا و تار لطفی رفته، منتظر چاووش هستند، آلبومی که علیزاده، شکارچی، مشکاتیان و ابتهاج را نیز در خود داشت.

۴_ سال۱۳۸۵، فرودگاه مهرآباد، نمای داخلی:

امروز بعد از سال‌ها که از راه اندازی مرکز فرهنگی هنری شیدا در واشنگتن می‌گذشت به ایران بازمیگردد، شوق تپیدن قلبش در کهن دیار پدری، اورا شیدا‌تر از همیشه کرده، باشد که قدرش را بدانند....

۵_ سال ۱۳۹۳، بهار غم انگیز تهران، تالار وحدت، نمای بیرونی:

دیگر صدایی نمی‌آمد، محوطه تالار و خیابان شهریار، مملو از جمعیتی است که همچنان باورشان نمی‌شود لطف تار سه تار را دیگر نخواهند دید و شنید، حضور برادر رئیس جمهور و پیام وزیر هم نتوانست التیامی باشد برای آنانی که فراغ استاد مسلم موسیقی سنتی ایران در باورشان نمی‌گنجد.

خیلی‌ها هم خودشان را زده بودند به نبودن، انگار یادشان رفته بود که آن روزهای آخر، چه خونی به دلش کردند، یادشان رفته بود که نه تنها کنسرتهای مجوز دارش را لغو می‌کردند، بلکه عکسش را هم نمی‌گذاشتند روی آلبومش برود...

اما او تار و پود وجود را به معمای هستی گره زد، تا بدانند چه لطفی در زخمه‌هایش نهفته است، ایران با یادگارانش سرای امید باقی خواهد ماند چه بسا که در سایهٔ آهنگ‌هایش ماه نیز ماهور شود.استاد لطفی عزیز، جایت که اینجا خالی نیست اما هرجا که هستی جای ما را خالی کن.

هانا کامکار در وصف اولین ساگرد لطفی گفت: برخی تاریخ‌ها در زندگی با انسان سر شوخی دارد. یازده اردیبهشت... .

سال پنجاه و شش عزیز‌ترین امید زندگی‌ام یعنی پسر عمه قشنگم در آن زمینی شد و دقیقا همین روز در سال نود و سه پدر تکرار نشدنی‌اش محمدرضا لطفی از زمین خداحافظی کرد..!

امید جانم گل‌های زیبایی که ارسلان جانمان در فراموش نشدنی‌ترین شب یعنی شب گذشته از تالار وحدت هدیه گرفت و به من سپرد تقدیم به وجودت بی‌نظیرت.

انتهای پیام/