سرویس موسیقی هنرآنلاین: سوسن اصلانی متولد بهمنماه ۱۳۴۱ و فارغالتحصل از هنرستان موسیقی ملی در رشته سنتور است. وی در محضر استادان به نام ایران زندهیاد فرامرز پایور، زندهیاد محمد کریمی، ارفع اطراری، محمد حیدری و همچنین در محضر همسرش حسین دهلوی بهره گرفته است. وی علاوه بر نوازندگی به تدریس و آهنگسازی نیز میپردازد که تصنیفهای بسیاری در زمینه موسیقی سنتی و محلی تنظیم کرده است. با وی به مناسبت سالروز تولدش گپی دوستانه زدیم که در زیر میخوانید.
شما به سن و سال زیاد میاندیشید؟
به هر حال هر چه سن بالاتر میرود به این فکر میکنیم که داریم به سالخوردگی نزدیک میشویم.
دلتان نمیخواهد زمان را وابگذارید تا برای خودش برود؟
نه. دوست دارم زمان را به چنگ بیاورم. من دلم میخواست وقت و زمان بیشتری داشتم که بتوانم کارهایم را انجام بدهم. البته شرایط زندگی هرکس فرق میکند. من به خاطر مریضی همسرم حسین دهلوی که حتما میشناسید، یک مقدار وقتم گرفته شده و زمان کم میآورم و آنطور که دلم میخواهد نمیتوانم در رشته خودم که موسیقی است، فعالیت کنم. وقتی میخواهم آهنگسازی کنم و یا برنامهای اجرا کنم میبینم وقت ندارم. حتی دلم میخواهد جوانتر بودم که انرژی بیشتری داشتم.
یعنی حالا که سن بیشتری دارید انرژی کاری شما تقلیل پیدا کرده است؟
هنوز نه ولی خیلی فرق میکند. البته در جوانی آدم انرژی زیادتری دارد. از نظر سلامت و بنیه هم خیلی فرق دارد اما در سن بالا تجربه هم وجود دارد که خیلی کمک میکند به پیشرفت آدم. به هر حال آدم دوست ندارد سناش بالا برود ولی باید بداند با بالاتر رفتن سن تجربهاش در کار و زندگی بیشتر میشود و از این نظر خیلی خوب است.
شما به عنوان نوازنده روزی چند ساعت تمرین میکنید؟
اگر مشکل مریضی همسرم نبود، شاید بیشتر وقت برای موسیقی میگذاشتم به خصوص که رشته موسیقی برای خانمها آنچنان جایگاه ندارد و من تلاش میکنم جایگاهی را که به دست آوردهام حفظ کنم. قبلا زمانی که شاگرد هنرستان بودم و دوره عالی موسیقی را میخواندم. از ساعت ۵ صبح بیدار میشدم و تمرین را شروع میکردم. من با اینکه سه تا بچه داشتم رفتم دانشگاه و لیسانس گرفتم. تازه کلاسهای خصوصی با استاد کریمی را هم داشتم برای این کلاس هم ساز میزدم. همه اینها را طوری برنامهریزی میکردم که بتوانم به همه برسم. چون بنیه داشتم. اما حالا تعجب میکنم چطور میتوانستم این همه کار را انجام بدهم؟ الان ولی نه. بیشتر دوست دارم آرامش داشته باشم. استراحت کنم و با آرامش به کارهایم برسم. دیگر مثل جوانی نیست و یک چیزهایی فرق کرده است. ولی هنوز اگر وقت میکردم تمام ساعتها را برای چیزی میگذاشتم که دوست دارم. برای موسیقی.
موسیقی همیشه برای خانمها چندان فرصت بروز و شکوفایی نمیدهد. چطور شد با اینکه محدودیتها را میدانستید به موسیقی جذب شدید؟
زمانی که من موسیقی را شروع کردم ۱۲ ساله بودم. آن موقع شرایط بهتر بود و اصلا این برنامهها را نداشتیم. بالاخره یک آزادیهایی برای خانمها بود و اجراهایی برگزار میشد و یک زن میتوانست خودش را مطرح کند. ولی الان که موسیقی به آن صورت گذشته بها داده نمیشود، به خصوص برای خانمها، من هنوز هم نوازندگی و آهنگسازی میکنم. ولی متاسفانه ما را در این مقامها نیز نه در تلویزیون نشان میدهند و نه میتوانیم جایی خودمان را مطرح کنیم. به همین دلیل اغلب ما را نمیشناسند. خانمهای موسیقی را کسی نمیشناسد. اما من شخصا به عنوان یک خانم تلاش کردهام جایگاهم را حفظ کنم. آهنگسازی میکنم، سالی یک کنسرت میگذارم، شاگرد تربیت میکنم و تا آنجایی که بشود فعالیت میکنم اما به آن صورت جای عرضه نداریم.
شاگردان شما به لحاظ جنسیت بیشتر دختر هستند یا پسر؟
فرقی ندارد. همیشه از بچههای کوچک تا پسر و دختر دانشجو و خاتم متاهل را رنج سنیهای مختلف داریم. چون کار اصلی من آموزش در هنرستان است بچهها از ۱۲ سالگی میآمدند تا دیپلم و بعد دانشگاه و الان خیلیها خودشان درس میدهند و استاد شدهاند.
گرایش به یادگیری موسیقی در دختران بیشتر است یا پسران؟
جنسیت فرق نمیکند. چه پسر و چه دختر همه احتیاج به موسیقی دارند. باید موسیقی در زندگیشان باشد. هیچ فرقی نمیکند. خواندن زن در ایران مسئله است. جای دیگر خواندن زن هم فرقی نمیکند. بنابراین کسی که میل به موسیقی دارد هیچ فرقی نمیکند دختر باشد یا پسر. موسیقی غذای روح است. فقط اگر در حوزه خوانندگی باشد آقا میتواند بخواند خانم نمیتواند بخواند. ولی نوازندگی برای خانمها جای رشد بیشتری دارد. منتهی آن هم تازگیها مثل اینکه باز مشکلاتی پیش آمده است و... متاسفانه.
اگر به عنوان یک زن موسیقیدان بخواهید به سایر زنان توصیهای بکنید چه میگویید؟
حتما تشریف ببرید موسیقی کار کنید. اگر سازی میزنید و وارد دنیای موسیقی میشدید تازه میفهمیدید چه دنیای قشنگی است. شناخت دستگاههای مختلف موسیقی خودش به آدم نیرو میدهد. خیلیها خانمهایی که آمدند پیش من و سنتور را شروع کردند بسیار ناامید بودند و میگفتند آیا میشود ما یک روزی آهنگ بزنیم؟ زدند! میتوانیم یک روزی دستگاهها را بشناسیم؟ یاد گرفتند! و حالا میگویند مثل اینکه تا امروز سواد نداشتیم. خیلی خوشحالم که الان نت را میدانم چیست. یک آهنگی که میشنوم تازه میتوانم بفهمم چه دستگاهی است. چه دنیای شگفتی دارد. موسیقی هم دنیای خودش را دارد. چه بهتر که آدم با این دنیا آشنا شود. مثل زبان که دنیای خودش را دارد. هر چند نتوانستم آنطور که میخواهم دنبالش برم. زندگیام اجازه نداد. همیشه ناراحتم که چرا کامل یاد نگرفتم. اما به هر حال این فرصت را داشتم که با موسیقی آشنا شوم. موسیقی یک نیاز است برای همه انسانها.
انتهای پیام/