سرویس موسیقی هنرآنلاین : فرصتی دست داد تا در یک عصر دلچسب زمستانی با حمیدرضا دیبازر سازنده آلبوم "بوم" دیداری داشته باشیم. بعد از احوال‌پرسی‌های معمول سراغ "بوم" را گرفتیم و از آثار دیگر او سوال کردیم که در این گفت‌و‌گو می‌خوانید:

شما بیشتر از یک سال و نیم پیش آلبوم "بوم" را منتشر کردید. این آلبوم از جانب مخاطبان جدی موسیقی مورد استقبال قرار گرفت و هر چه بیشتر زمان گذشت بهتر و بیشتر شنیده شد و اتفاقا ماهیت این کار هم طوری بود که باید زمان می‌گذشت و شنیده می‌شد و بعد درباره آن صحبت کنیم. بگذارید از یک نکته حاشیه‌ای شروع کنم، آیا از پخش آلبوم "بوم" راضی هستید و حرف‌هایش به گوش کسانی که می‌خواستید رسید؟

خوشحالم که به گوش خیلی‌ها رسید و بازخورد‌ها هم نشان می‌دهد خیلی‌ها نه تنها آن را شنیدند، بلکه رمزگشایی هم کردند و کدهایی از آن در آوردند که برای خودم هم خیلی جالب و لذت‌بخش است.

فکر می‌کنید چقدر وقت لازم است و چقدر یک آهنگساز باید صبوری کند که یک اثر این چنینی درجامعه جا بیفتد؟

بستگی به این دارد که تعریف‌‍ از جا‌افتادگی چه باشد؟ اینکه هر روز گوش داده شود؟ گاهی ممکن است اثری را دو یا سه سال یکبار بشنوید و در ذهن شما جا افتاده باشد و وقتی وارد آن لحظهٔ شنیداری می‌شویم ارتباط با اثر بسیار عمیق است و گاهی ممکن است هر روز آن را بشنوید بنا بر عادت یا عادات و این معنایش جا افتادگی نیست. اگر از جاافتادگی مبنا را بر یک ارتباط عمیق و انسانی بگذاریم آن بازخورد‌هایی که من گرفتم نشان دهندهٔ این است که این موسیقی در ذهن بعضی‌ها جا باز کرده و ترجیح می‌دهم آثارم جای خودشان را باز کنند تا اینکه بخواهند صرفا جا بیفتند.

چه تبلیغاتی را برای بهتر شناخته شدن بوم انجام دادید؟

ما تبلیغ خاصی برای آن نداشتیم ولی همین که یک آلبوم بی‌کلام به انتشار چندم برسد نشان می‌دهد که اثر مجزا از مولف و خالقش حرکت می‌کند. گاهی درباره ماهیت قطعات آن از من به طرق مختلف سوالاتی می‌شود و پاسخ می‌دهم. یک بخش دیگر کنسرتی هست از قصه درونی اثر که یک ویدئو هم برایش طراحی شده که با آقای فرید حامدی دوست عزیزم در حال کار کردن بر روی آن هستیم که این شکل ارائه آن هم می‌تواند ویژگی‌های خودش را داشته باشد. در واقع یک دور همی در کنسرت خواهیم داشت برای این اثر که با خیلی از دوستانش در آن دیدار مجدد خواهد داشت.

به نظر شما این اثر می‌توانست از‌‌ همان اول در قالب یک فیلم بیرون بیاید و موسیقی متن فیلم شود؟

راستش خیلی در این باره نمی‌توانم چیزی بگویم چون به نظرم هر اثر وقتی می‌خواهد متولد شود همانی هست که هست. مثلِ داستان پدر و مادری که دوست دارند بچه آن‌ها پسر شود، اما وقتی متولد می‌شود دختر است والبته بعد از تولد باز هم دوستش دارند. بوم هم همانطور می‌خواست متولد شود و بعد از تولد به عنوان یک موجود زنده خیلی به حرف من گوش نمی‌دهد و البته قصه‌ها و روایت‌ها و مبانی فکری و پس زمینه‌های خودش را دارد و اصلا به خاطر همین پس زمینه‌ها هست که دنبال یک روایت کنسرتی توام با تصویر برایش هستیم ولی در شکل اولیه تجلی‌اش یک زایش صوتی بوده.

بعد از بوم چه اتفاقاتی افتاد و چه کارهایی انجام دادید؟

من هفته‌ای دو روز استودیو می‌روم و در این دو روز مشغول کار بر روی آثارم هستم، بعد از بوم آلبوم "جزیره پرواز" را مجددا در دست گرفتم و با توجه به مبانی فکری که آن را به "بوم" متصل می‌کرد و اینکه سوژه هر دو صلح بود از زوایای مختلف و با توجه به پیشرفت‌های تکنولوژی و افزایش مهارت‌های گروهِ فوژان در نوازندگی این آلبوم را بازپروری کردم و یک سری از ایده‌ها را بدون اینکه به ساختار و اصالت اثر دست بخورد به آن انتقال دادم و این منجر به عمق بیشتر و ظرافت کار شد و بر مبنای آن داریم یک فیلم را هم می‌سازیم که بخش اول آن ساخته شده که‌‌ همان ویدئو آرت "زنگار هستی" بود که در فستیوال ویدئو آرت میدن در یونان که یکی از معتبر‌ترین جشنواره‌های دنیاست از بین بیش از هزار و سیصد کار برگزیده شد و این حاصل اولین همکاری من و دوست عزیزم فرید حامدی است. این ویدئو به صورت سیاه و سفید تهیه شد. طراحی کنسرت بوم با تمام جزئیات از جمله لباس، طراحی نور، ویدئو آرت و غیره هم از برنامه‌هایم بوده و یک سری موسیقی هم ساختم که شاید جزو لطیف‌ترین و عمیق‌ترین موسیقی‌هایی باشد که تا به حال داشتم، آن‌ها را برای خوانش تعدادی شعر توسط یک صدای خوب و حنجره لطیف ساختم که از من درخواست شد. خانم لیلا علیزاده خوانش اشعار را به عهده داشتند و با تمام سختی‌ها و پیچیدگی‌های موجود آن را خیلی عاشقانه دنبال کرد و صبورانه جهان شعری آن شاعران را خوب فهمید و در خوانش آن‌ها با دقت و ظرافت عمل کرد و آخرین نمونه‌ها، خوانش‌های بسیار ظریفی است که فضای انسانی دارد و خارج از روال مد روز شعرخوانی است و چون شعر از دغدغه‌های اصلی من است انگار شیرهٔ تکه‌هایی از وجودم در این آثار متجلی شده و از لیلا به خاطر جسارتش در ورود این کار بسیار ممنونم.

دوتا کار هم بر اساس آثار آقای بهمنی دارم که از من خواسته شده روی آن‌ها کار کنم و بخش دیگری از سلایق صوتی‌ام را در آن‌ها تجربه می‌کنم با جنس دیگری از ملودی‌ها و تنظیم‌ها اما باز هم مهم‌ترین چیز و موضوع اصلی حرمت به کلام و شاعر و خواننده در قالب یک رویکرد است و نه شعار و با نرمش این اتفاق در اثر می‌افتد و از این بابت خوشحالم.

درباره انتصاب به ریاست دانشکده موسیقی دانشگاه هنر بگویید.

من از زمان کلنگ زنی دانشگاه موسیقی در کنارش بودم، در آن درس خواندم و دیدم که چه زحمت‌ها و صبوری‌ها و عِرق و ارادت و پیگیری برای انجام این موضوع بود، پذیرفتن این کار بخشی بر می‌گردد به پسکرانه‌های من به آنجا، بخشی بر می‌گردد به وظیفه‌شناسی نسبت به بزرگترهایی که آن را به نقطه‌ای رساندند و من هم اگر بتوانم می‌خواهم در این راه کمکی کنم و بخشی برای اینکه اگر موسیقی برای من امر مهمی است و یک شعار نیست، باید بدانم به عنوان یک سرباز و خادم و عاشق موسیقی کِی، کجا، چه کمکی می‌توانم بکنم؟ شاید یک جا به عنوان آهنگساز، یک جا به عنوان رهبر ارکستر، و یک جا در قالب ارائه مجموعه مباحثی که سرریز دریافت‌ها است و در دانشگاه به عنوان واحد تدریس نشده و می‌توان در کلاس‌های بیرون آن را برای علاقه‌مندان تدریس کرد. مجموعه‌ای را هم در دست تالیف دارم به نام "ورود برای همه آزاد است جز افرادی که خود مانع شوند" که در آن مسیری را در راهیابی به حوزه موسیقی و رشد در این عرصه برای جوانان پیشنهاد داده‌ام.

قرار است در دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان چه چیزی اتفاق بیفتد؟

سال پیش بزرگداشتی برای احمد پژمان استادم ترتیب دادیم که به گفته بزرگان ادب، هنر و سینمای کشور که در آن حضور داشتند از باشکوه‌ترین و صمیمانه‌ترین و صادقانه‌ترین بزرگداشت‌هایی بود که یک عده شاگرد برای استادشان می‌گیرند. وقتی ما توانستیم واقعا پژمان عزیز را خوشحال کنیم و برقی در چشمانش نشست که خیلی برایم با ارزش بود ایشان هم با برگزاری این جشنواره موافقت کردند و با توجه به اینکه تنها یک پژمان داریم با این همه پیشینه هنری و حیف است که این میراث به او یا فقط ما که جمعی از شاگردانش هستیم محدود شود، خواستیم بستری ایجاد شود که دیگران هم از آن بهره بگیرند و یک هوای تازه در بین بچه‌هایی که موسیقی آکادمیک کار می‌کنند در کشور جریان یابد. با همکاری سازخانه تهران به مدیریت خانم سارا سبلانی (دبیر اجرایی جشنواره و مدیر نغمه‌ساز خانه تهران) مقدمات اولیه پیگیری شد، ما سرویس‌های عملی و کار‌شناسی آن را دادیم و یک هیئت داوری تشکیل شد متشکل از خود آقای پژمان، هوشنگ کامکار، آقای اسلامی و آقای هنرمند و من. هدف این است که فرصتی باشد تا جوان‌تر‌ها در فضای جدی حضور یابند، البته جایزه نقدی هم به برندگان داده می‌شود و کار‌هایشان توسط یک گروه خوب و حرفه‌ای در سالن اجرا می‌شود که برای برخی آهنگساز‌ها اجرای اثر در فضایی اینچنینی حتی از جایزه نقدی هم شیرین‌تر است و برای اینکه لذت مضاعف شود سی دی اجرا هم به افراد داده می‌شود.

از کتاب‌های جدید که خواندید چه خبر؟

در این یکی دو هفته بعد از مدت‌ها مجددا کافکا می‌خوانم، چون کافکا و صادق هدایت جنسی از رفقای حسی من هستند که عشقی بین ما بده بستان دارد و این رجوع مجدد احترامم را به آن صد چندان کرد، یک مجموعه دیگر راجع به فلسفه ترس که بسیار قابل تامل بود و آقای خشایار دیهمی سر ویراستارش است که موضوعات جالبی را با رویکرد تحلیلی نوین بررسی می‌کند، فلسفه ترس و بخشودن از آن مجموعه را خواندم.

درمورد فیلم‌ها هم می گویید؟

راستش من به بعضی از آثار خیلی وقت‌ها دوباره رجوع می‌کنم و در این رجوع مجدد تغییرات خودم را می‌بینم چون آن‌ها که سر جایشان هستند، مثله آینه که آدم هر از گاهی می‌رود سراغش ولی آخرین مروری که داشتم و اثر بسیار عمیقی داشته مجموعه آثار آنجلوپلوس بود که به هر حال اگر بگویند یک کارگردان در زندگی‌ات می‌توانی معرفی کنی حتما آنجلوپلوس خواهد بود، اگر بگویند دوتا حتما یکی از آن‌ها آنجلا پلوس خواهد بود.

انتهای پیام/

زهره زمانی