سرویس موسیقی هنرآنلاین : یک: پنجشنبه و جمعه گذشته سه نوازنده از سه کشور سوئیس، سوئد و آلمان در تالار وحدت روی صحنه رفتند و در اجرایی با عنوان "اوپن سورس" تصویر جالب و تفسیر تازهای از بداههپردازی پیش روی مخاطبان ایرانیشان گذاشتند. سال گذشته در حاشیه جشنواره موسیقی فجر که آنها با گروهای مختلفی به تهران آمدند، تریو آزادی را برگذار کردند و این آغازی شد تا خارج از جشنواره موسیقی فجر در یک برنامه که در بخش خصوصی طراحی شده، سه نوازنده طراز اول اروپایی در ایران اجرایی با استاندارد موسیقی پیش رو امروز اروپا برگزار کنند. این اجر البته در نزد هنرمندان موسیقی محبوبیت داشت و چهرههای شاخص بسیاری همچون نادر مشایخی، پیمان یزدانیان، علی بوستان، پیتر سلیمانیپور، حسام اینانلو، رضا عسگرزاده، کریستف رضاعی و... به تماشای این کنسرت نشستند. بیورن مهیر از سوئد نوازنده گیتار باس بود، ساموئل روهر از سوئیس درامز و کلاوس گزینگ از آلمان کلارینت باس و ساکسیفون. گزینگ نوازنده کلارینت گروه انور براهم در پروژه "چشمان مبهوت ریتا" بود و برای اجرا همین آلبوم به ایران هم سفر کرد. دو: گزینگ در تالار وحدت با همراهی مهیر و روهر شبی بیادماندنی در حافظه این سالن قدیمی به ثبت کردند. آنها یک موسیقیِ در مفهوم واقعی آزاد را پیش روی مخاطبانشان گذاشتند. وقتی بعد از دو قطعه گزینگ میکروفن به دست گرفت و گفت که ما دقیقا نمیدانیم چه زمانی صرف دوقطعه اولمان شده ونمیدانیم هم چه چیزی پیش روست و این داستانی است که ادامه دارد، او درست میگفت. آن دو شب مخاطبان موسیقی با یک جریان سیال از موسیقی جاز تا مایههای از موسیقی خاورمیانه یا ملودیهایی از موسیقی ارمنی شنیدند. همه چیز بود و هیچ قاعدهای نبود. مسیر نه چندان مشخی بود که در ذهن و عاطفه آن سه نفر در لحظه شکل میگرفت. سه: شاید در ظاهر اینگونه به نظر بیاید که سه نوازنده آمدند تا به شکلی راحت و آزاد توان نوازندگی خودشان را به نمایش بگذارند. اما اینگونه نبود. هرکدام از آنها در فضاهای بسیار متنوعی که شکل اجرا برایشان به وجود میآورد تغییر ادبیات میدادند و این کار بسیار مشکلی است و هر نوازنده خوبی از پس اجرای این مودهای متنوع در یک اجرای بداهه بر نمیآید. پیش از این مهیر را دیده بودیم که در گروه بازار و در گروه انور براهم و در گروه رونین در سه حال و هوای مختلف نوازندگی میکند. همینطور روهر که در کوارتت ولفرت بردروت نوازنده متفاوتی از گروه بازار بود. گزینگ آن شکل نوازندگی کم صدا و خیلی تغزلی کوارتت انور براهم را داشت و در ادامه تا آنجا تغییر کرد که پایان کنسرت او، شکل نواختناش علاقمندان موسیقی را یاد روزهای افسانهای دوران طلایی موسیقی جاز در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میانداخت. عصیان افسارگسیخته او در بخشهای از این اجرا و تغزل ِ شرقی و در بخشهای دیگر مخاطب را حیرت زده میکرد. البته اهمیت این تغییر در ورای تکنیک و سرعت نوازندگی در تعبیر عوامانه آن وجود داشت، بحث، بحث تغییر لحن و ادبیات یک نوازنده به فراخور اتفاقات موزیکالی است که در یک اجرای زنده میافتد. از این بابت این کنسرت برای آنها که در جریان موسیقی جدی ایران فعال هستند، یک نمونه ناب آموزشی هم بود؛ تکبعدی نبودن یک نوازنده که کار آسانی هم نیست. چهار: این اجرا به رقم درخشش در زیباییشناس از جانب اهالی رسانه با کم لطفی مواجه شده بود. بحث این نیست که برای این مسئله مقصر و گناهکاری پیدا کنیم. مسئله عدم ارتباط صحیح رسانههای ما با اتفاقات جدی در حوزه موسیقی است که در بخش خصوصی رخ میدهد. همین هنرمندان اجراهای پر سر وصدا تری را در روزهای جشنواره موسیقی پشت سر گذاشتند در صورتی که وقتی خارج از ریتم بالا و هیاهوی جشنواره این اتفاق میافتد، میتوان با دقت و تامل بیشتری به این اتفاقات توجه کرد. سه هنرمند برجسته در ایران به سر میبرند و میتوان از این مسئله بیش از یک اجرای زنده بهره برد.
انتهای پیام/ امیر بهاری