سرویس موسیقی هنرآنلاین: تلفیق، اتفاق جدیدی نیست اما امروز بیشتر به آن می‌پردازیم چون ذهنمان چیزهای نو می‌خواهد. تا این تجربه‌ها ماندگار شود، نسل عوض شده و من به شخصه نگرانم که در ۶۰ یا ۷۰ سالگی (به شرط زنده ماندن البته) تعداد البوم‌های ماندگار ایام جوانی‌ام به تعداد انگشتان یک دست نرسد اما باید قبول کنیم در دورهٔ گذار موسیقی خودمان هستیم که ریتم حرکتی‌اش اخیرا بالا گرفته است. "اشارات نظر" که البته اهالی موسیقی او را شنیده بودند با خوانندگی آهنگسازش به بازار آمده. یک تلفیق که در مایه‌های راک و جَز و فولکلور‌های غیرایرانی است و با همه این‌ها این آلبوم در دسته‌بندی پاپ قرار خواهد گرفت. اینکه می‌گوییم پاپ به معنی بی‌کیفیت بودن کار نیست و اتفاقا یکی از مشکلات موسیقی ما نداشتن پاپ‌های خوب است. قطعاتی که به لحاظ مفهوم کلام و نوازندگی از سطح قابل قبولی برخوردار باشند و آهنگسازی و تنظیم آن‌ها توسط یک موزیسین واقعی و کاربلد انجام شده باشد. "آرزو" که اولین برخورد ما با این آلبوم است در فضایی کاملا غربی شروع می‌شود و آهنگساز الزامی به تغییر آن ندارد، اما جایی این قطعه توفیق پیدا می‌کند که کلام فصیح الزمان شیرازی (شاعر) با ملودی کاملا جفت و جور می‌شود. بار ملودیک این قطعه بر روی شانه‌های خواننده است و هنر نوازندگی چندان پر رنگ نیست. با این حال با ریتم رونده‌ای در این قطعه روبرو هستیم و حضور گیتار الکتریک و درامِ خوب، کار را از یکنواخت شدن نجات می‌دهد. با شنیدن "بشنو" تلفیق اتفاق می‌افتد. ریتم آن را در موسیقی خودمان کمتر شنیده‌ایم، حضور کمانچه و عود و تم اسپانیایی پایان قطعه، فضای خوبی را بوجود آورده. شروع قطعه بعدی با نی، فضای موسیقی سنتی را بوجود می‌آورد و به لحاظ آهنگسازی و تلفیق از جایگاه بهتری نسبت به دو قطعه قبل دارد. "قفس" با مایه‌هایی از راک شروع می‌شود و همچون قطعه اول اصراری بر تلفیق با فضاهای دیگر ندارد. ریتم نسبتا تند و رونده این قطعه فضای راک را به ما القا می‌کند، اما حالت خنثی و یکنواخت خواننده پارادوکس عجیبی با کل قطعه دارد تا جایی که حتی در صدابرداری و میکس هم آهنگ بر کلام غالب است. با همه این‌ها این قطعه پایان بی‌نظیری دارد هنرنمایی یک تنه گیتار و بعد از آن سنتور، رنگ جدیدی از ترکیب سازهای ایرانی و غربی را به نمایش گذاشته است. و اما "اشارت نظر"؛ قطعه‌ای که پیش از این هم با صدای دیگری شنیده شده بود و این بار میلاد درخشانی خودش این قطعه را اجرا کرده است. این قطعه به لحاظ آهنگسازی بسیار خوب و تنظیمی با جزییات زیاد دارد. گردش ملودی خیلی خوب انجام شده و شنونده دوست دارد این قطعه را بار‌ها بشنود. امتیاز دیگر این قطعه این است که می‌شود آن را به خاطر سپرد و زمزمه کرد و این ویژگی شرط اول یک قطعه برای ماندگاری آن است که "اشارات نظر" این ویژگی را دارد. شعر خوبِ سایه، ریتم رونده و سه تار نوازی پایان قطعه همه و همه نشان از حس و حال خوب آهنگساز دارد و این حس و حال به خوبی با مخاطب به اشتراک گذاشته می‌شود. تحلیل قطعات بعدی این آلبوم نکته جدیدی راجع به این آلبوم به ما نخواهد داد، چرا که شاهد تکرار تم قطعات گذشته هستیم تنها قطعه پایانی به دلیل نوع شعر و ملودی آن با بقیه کمی فرق دارد. "اشارات نظر" بیش از آنکه یک آلبوم تلفیقی به حساب بیاید، یک آلبوم پاپ است و جز دو قطعه، تلفیق چندانی نمی‌شنویم. خوانندگی آن چنگی به دل نمی‌زند و این اتفاق برای موسیقی ما خوشاییند نیست که آهنگسازان به جای کار کردن با کسانی که به طور حرفه‌ای آواز می‌خوانند، خودشان دست به کار خواندن آهنگ‌های خود می‌شود. رابطه آهنگساز و خواننده همانند رابطه کارگردان و بازیگر است. هنر یک کارگردان بازی گرفتن از بازیگر و القای حس خودش به بازیگر است همین روند در موسیقی نیز وجود دارد و آهنگساز باید از خواننده صدا بگیرد و حس یک قطعه را به خواننده القا کند. میلاد درخشانی می‌توانست با همکاری یک خواننده حرفه‌ای آلبوم به مراتب درخشان تری را روانه بازار کند اما با همه این‌ها آلبوم "اشارات نظر" حرکتی نو در موسیقی ایران خواهد بود که چنین کارهایی باید پخته‌تر شود و امیدواریم این اتفاق بیافتد.

انتهای پیام/ طاها افشین