سرویس تجسمی هنرآنلاین: علی رنجبران که نمایشگاه "لوتی‌ها در منهتن " را در گالری آرته برپا کرده به هنرآنلاین گفت: من در آثار این نمایشگاه به دنبال تقابل میان سنت و مدرنیته نبودم و در حقیقت به دنبال همانند سازی میان اجزا بودم که در آثار قابل مشاهده است.

وی ادامه داد: می‌خواستم بین پرسوناژها و ساختمان‌ها دوره زمانی را نشان دهم که در آن جریان مدرن به صورت فراگیرتری به ایران وارد شد و به صورت جدی روی شکل زندگی مردم تاثیر گذاشت. زمانی که لات‌ها و لوتی‌ها تبدیل می‌شوند به کت و شلوار پوش‌هایی با پوشش کلاه مخملی و یقه آرشال و به یک‌باره قبا و پوشش گذشته خود را رها می‌کنند.

این عکاس گفت: این پرسوناژها در ظاهر اشاره‌ای به سنت دارند اما در پس این اشاره زمانی مخاطب با جریان اثر مواجه می‌شود. این سنت رنگ باخته و بی‌معنی است و مدعیان سنتی بودن در آن به شکلی مدرنیزه شده‌اند. چیزی که در درون‌شان رخ داده و در درون‌مان رخ می‌دهد و این نوع پوشش چیزی است که از بیرون به ما اعمال شده و ما نوسازی شده‌ایم و با ظاهری تقلبی و فیک مدعی سنت هستیم.

رنجبران افزود: از طرفی بلندمرتبه‌سازی‌های غرب تهران من را یاد منطقه منهتن در نیویورک انداخت. چیزی که البته من از زبان یکی از مدیران شهرداری هم شنیدم که می‌گفت این قسمت منهتن تهران است. این‌ها دستاوردهای ما از مدرنیسم است که من بارها از خودم پرسیده‌ام به چه کار ما می‌آید و اساسا این تغییرات با چشم‌اندازهای فرهنگی ما بیگانه است.

وی در مورد حضور لوتی‌ها در این عکس‌ها و دلیل قرارگرفتن آن‌ها در مرکز تصاویر گفت: من می‌خواستم نخی وجود داشته باشد که تک تک این عکس‌ها را به هم متصل کند. برای چیدمان مدل‌های مختلفی را در ذهن داشتم که صورت دادن همه آنها امکان‌پذیر نبود و در نهایت باید انتخاب می‌کردم.

این عکاس گفت: متوجه شدم که قواعد تصویر پهنه کلاسیک به درد این آثار نمی‌خورد و بهتر است فارق از توجه به مسائل سوژه‌ها در وسط کادر قرار بگیرند تا حضورشان در برابر این سازه‌ها حس شود و ارتباطی بین آن‌ها شکل بگیرد.

رنجبران افزود: این سازه‌ها و پرسوناژها بلافاصله در یک خط و در مسیر یکدیگر دیده می‌شوند و می‌خواستم با این چیدمان یک جنس از فاصله زمانی را شکل دهم که در آن سوژه‌ها به یکدیگر نزدیک باشند و در یک نظر هردوی آن‌ها در یک مسیر دیده شوند.

وی در مورد وجه خاکستری آثارش گفت: خاکستری رنگ سردی است و به عنوان یک نماد بیان‌گر فضای نابه هنجاری است که این آدم‌ها تولید کرده‌اند.

این عکاس اظهار داشت: من تمام این عکس‌ها را در روزهای ابری ثبت کرده‌ام و از طرفی یک نوع خنثایی در چهره کاراکترها وجود دارد. من نمی‌خواستم که این کاراکترها فیگور بگیرند و با خنثی کردن آن‌ها از ژست و فیگور اضافات آن‌ها را گرفتم به همین دلیل این پروژه شش ماه به طول انجامید.