سرویس تجسمی هنرآنلاین: تا پیش از این نمایشگاه، صحنه نقاشی‌های افسریان گوشه‌نشین خانه و یا محیط‌های درونی بودند، گاه رد نور کم جانی از خورشید که بر سه کنج خانه لمیده و گاه اشیای قدیمی که امروزها تاریخ مصرف‌شان گذشته است؛ اما افسریان اکنون و بعد سالیان دراز، شاید دو دهه پای از خلوت درون، بیرون گذاشته و در محیط شهری صحنه نقاشی‌هایش را گسترش داده است؛ هر چند که او در این سفر محتاطانه رفتار کرده و سکون و سکوت و خلوت خاص آثار هنری‌اش را حفظ کرده و شعاع محیطی آن را گسترش داده است.

خیابان گردی یک نقاش، آن هم در بافت‌های قدیمی، احتمالا به کشف ساختمان‌ها و یادگارانی به جای مانده از دیروزها ختم می‌شود اما ره آورد ایمان افسریان در هشتمین نمایشگاه انفرادی‌اش در گالری اثر، از این خیابان گردی، بیش از این‌هاست.

"هست شب" عنوان این مجموعه است که در آن نقاش با وجود تغییر اتمسفر آثارش، همچنان بر اصول جهان‌بینی و زیبایی شناختی که بدان‌ها شناخته می‌شود ایستاده است. او که پیش‌تر در خلوتی مکاشفه‌وار گویی با خود (و صد البته مخاطب) گفتگوی نقاشانه داشت، اکنون پا از خانه بیرون گذاشته و بر بوم‌هایش فضاهای بیرونی را مصور کرده است؛ چهار اثر از هفت اثر او در "هست شب"، چنین رویکردی دارند. سوژه‌های او چنان است گویی مخاطبی که جنس اندیشه نقاش را می‌شناسد با سیمای خارجی همان لوکیشن‌هایی روبروست که پیش از این افسریان اجزای داخلی آنها را نشان داده بود.

او آگاهانه برای پاسداری از هویت نقاشی‌هایش، خلوت شبانه را برای مکاشفه تازه برگزیده و ساختمان‌های قدیمی و یک چراغ برق به تاریخ پیوسته را در کوچه گردی‌هایش بر بوم به ثبت می‌رساند تا آب به همان آسیابی ریزد که پیش از این می‌ریخت.

نکته حائز اهمیت در آثار افسریان عدم حضور انسان است در حالی که هر اثر او به غایت رویکردی انسان‌شناسانه دارد؛ گرامی‌داشت اصالت‌ها و یادآوری هویتی که ممکن است در ریتم پرشتاب و پرنور معاصریت به حاشیه‌ای گم، پرت شود. نقاشی‌هایی که بوی غربت، تنهایی و فراموشی روزگار باشکوه را می‌دهند و این بار در "هست شب" کارکرد اجتماعی‌شان بیش از پیش است.

مجید اخگر، منتقد هنری در بخش‌هایی از یادداشتی که در کاتالوگ نمایشگاه چاپ شده است در این باره نوشته است:"... همه تصاویر صحنه‌ای شبانه را تصویر می‌کنند و چهارتای آن‌ها، شاید برای اولین بار صحنه‌ای خارجی را نشان می‌دهند؛ ایمان افسریان در آثار جدیدش محتاطانه پا به بیرون گذاشته است؛ بدون جلب توجه از استودیویش بیرون آمده است و برای این کار خلوت شبانه و معابر کم تردد را برگزیده است تا بتواند اقتصاد تصویری آثار گذشته را در این تصاویر حفظ کند. با نقطه دید ساکن و تمام رخ، بدون حضور انسان و دیگر جنبنده‌ها، بدون تحرک و تغییر، به همراه عناصری معمارانه و جز آن که چارچوب تصویر را قاب می‌گیرد و موکد می‌کنند..."

نقاشی ایمان افسریان را با افتخار بر روی دیوار خانه‌ام زده‌ام

پاییز دو سال پیش حوالی آذرماه وقتی ایمان افسریان در همین گالری اثر نمایشگاه "بر بساطی که بساطی نیست" را به تماشا داشت، استاد آیدین آغداشلو یادداشتی برای او نوشت که بازخوانی آن در این روزها خالی از لطف نیست.

آغداشلو نوشته است: "نقاشی‌های ایمان افسریان را از سال‌های بسیار دور می‌شناسم و تقریبا در جریان تمام مسیری که او در نقاشی طی کرده، هستم.

به نظر من ایمان افسریان نقاش متفاوتی است؛ در دوره‌ای که عموم هنرمندان به شارلاتان بازی در هنر روی آورده‌اند و عدم اصالت بر اصالت پیروز شده است، او فارغ از هرگونه تاثیرپذیری از فضای موجود، چشمش را بر روی هیاهوهای موجود بسته است و مشغول کار خودش است و جهان ذهنی و عاطفی خودش را بر روی بوم‌هایش به تصویر می‌کشد.

فقط اگر تنها یک دلیل کافی بود که من آثار این نقاش را بخواهم دوست داشته باشم و به او احترام بگذارم، دل نسپردن او به بازار و فضایی که بر نقاشی امروز جهان و ایران حاکم شده است، کافی بود.

به نظر من ایمان افسریان هنرمند چیره‌دست و توانایی است که تمام دلبستگی‌اش را بر روی تصویرکردن فضاهای داخلی گذاشته است و انتخاب‌هایی که او برای نقاشی می‌کند او را از سایر نقاشان متمایز می‌کند. من همواره از تماشای نقاشی‌های او احساس دلپذیری دارم و به نظر من او هنرمند توانایی است که به معنای واقعی می‌تواند حس درونی خودش را، تنهایی و انزوایی که اختیار کرده است را با قدرت تمام در آثارش به نمایش بگذارد.

من واقعا با صداقت کامل می‌گویم که در میان تمام دوستان نقاشی که دارم تنها نقاشی ایمان افسریان را با افتخار بر روی دیوار خانه‌ام زده‌ام و هر بار که این نقاشی را می‌بینم از دیدن آن احساس شادمانی می‌کنم. این نقاشی را خود او سال‌ها پیش به من هدیه داد و این نقاشی یکی از بهترین هدایایی است که من دریافت کرده‌ام.

شاید برخی فکر کنند که ایمان افسریان شاگرد من بوده و من به رسم برخی از بزرگان شاگردنوازی می‌کنم اما چنین نیست؛ اتفاقا او نقاش خود ساخته‌ای است و خود استاد خود بوده است."

"هست شب" تا پایان مهرماه در گالری اثر به نشانی خیابان ایرانشهر، روبروی خانه هنرمندان، شماره 16 دایر است و علاقه‌مندان می‌توانند یکشنبه تا پنجشنبه 11 تا 20 و جمعه‌ها 16 تا 20 از این نمایشگاه دیدن کنند.

گزارش تصویری مرتبط