سرویس تجسمی هنرآنلاین: در گالریگردی این هفته به سراغ چند نمایشگاه رفتیم، نمایشگاه آثار عبدی اسبقی در گالری سهراب، چیدمان هیوا علیزاده در گالری شیرین، نمایشگاه گروهی هنر برای اوتیسم در گالری نیاوران و نمایشگاه عکس علی باباییزاد در گالری 26 انتخابهای ما برای این هفته است. نمایشگاههایی که هر کدام جنبهای از زندگی انسان معاصر را پیش روی مخاطب قرار دادهاند.
سوررئالیسم عبدی اسبقی در سهراب
"استحاله بین واقعیت و حقیقت" عنوان نمایشگاهی از آثار عبدی اسبقی نقاش معاصر است، مجموعهای که البته نه از سوی نقاش که از سوی یک مجموعهدار به نمایش گذاشته شده است. این آثار نیز همچون دیگر آثار اسبقی رویکردی سوررئالیستی به نقاشی دارد، به علاوه اسبقی در این مجموعه با استفاده از بازیهای بصری در نشان دادن تصاویر سه بعدی و دوبعدی، دو مفهوم واقعیت و حقیقت را نیز به چالش کشیده است.
سوررئالیسم اسبقی در واقع تنها در ترکیب اشیای نامتجانس، تصویر فضاهای وهم انگیز و چیزهایی مانند این خلاصه نمیشود بلکه سوررئالیسم او در نگاه مخاطب است که اتفاق میافتد، اگرچه هر یک از تابلوهای اسبقی در یک شکل بیانی معمول، میتوانست طبیعت بیجانی هایپررئالیستی تلقی شود.
آیدین آغداشلو چند سال قبل در یادداشتی بر نقاشیهای عبدی اسبقی نوشت: "او نقاش چیرهدستی است که چیره دستیاش حجاب و مانع تخیل و خیال شاعرانهاش نشده است - که هیچ، که وسیله و کمک عمدهای هم شده است تا این شاعرانگی شکل عالی و غایی خود را بیابد و به کمال مطلوب ذهن و آرمان او نزدیک شود. راه ورود به جهان عبدی اسبقی پیچیده و در عین حال ساده است. پیچیده است چرا که هر بار، در هر اثرش، بیننده را در برابر معمایی قرار میدهد که از هزار توی تقابل میان "واقعیت" و "حقیقت" از سویی و استحاله میان "منظر عینی" و "نفوذ شاعرانگی" تغییر دهنده در متن آن منظر حادث میشود و رمزگشایی هر اثر، نیاز به کار، همراهی و همدلی مخاطب و بیننده دارد. اما ساده هم هست چون نشانهها و اشارهها از تاریخ و فرهنگ بصری مشترکی میآیند که هر یک جا و جایگاه خود را در تاریخ نقاشی ایران یا جهان تثبیت کردهاند و حرکت پیوسته عبدی اسبقی میان جهان حاضر و آثار گذشتهای سپری شده، به حاصلی مطبوع و ملموس میرسد که هر تماشایی را به مکاشفهای پر بار تبدیل میکند. اسبقی نقاشی را به نحوی بازیگوشانه و استادانه راه میبرد که واقعییت پیچیده شده در "لفاف" را به عنوان رمزی
پوشیده و مخفی مانده به کار میگیرد که از پس پارگیهای عیان شونده و عیان کننده، ما را به تضاد میان "گذشته" دلپذیر و "حال" ساده و پوشاننده میرساند و راه میبرد."
پینگ و پنگ در شیرین
"پینگ و پنگ" نامی است که هیوا علیزاده برای نمایشگاه خود انتخاب کرده است، البته این انتخاب تنها به نام خلاصه نمیشود، چیدمان علیزاده نیز یک میز پینگ پنگ است، میزی که تغییر شکل داده و به نیم دایره تبدیل شده است و در کنار یک تابلوی کوچک، یک صندلی با رویهای شبیه زمین گلف و یک انیمیشن از بازی پینگ پنگ چیدمان شده است.
علیزاده در این چیدمان با استفاده از مفهوم بازی و درگیرکردن مخاطب بازی جدیدی ترتیب داده و او را به چالش میکشد. او میان دو سوی میز پینگ پنگ خود دیواری آینهای کشیده است، این دیوار نه تنها ارتباط دو بازی کن را قطع کرده است بلکه موجب شده است که بازیکن با دیدن تصویر خود در آینده تنها متوجه خود باشد. فرایندی که به نظر میرسد در هر ارتباطی در فضای امروز ما وجود دارد؛ یک ارتباط قطع شده با آدمهایی که تنها به تصویر خودشان چشم دوختهاند.
تمنوس در گالری 26
علی باباییزاد عکاس نمایشگاه "تمنوس" که این روزها در گالری 26 برپا شده است، به عنوان یک رواندرمانگر به سراغ آثاری رفته است که سوژه همه آنها انسان است. موضوع اصلی آثار هراس انسانها از زندگی و مرگ است و عکاس در آنها کوشیده است تا از این هراس بکاهد.
او با چیدمان اشیا، عکسها و تصاویر مختلف فضایی سوررئالیستی خلق کرده است که بیشتر به رویاها و البته کابوسهایی شخصی شباهت دارند. مخاطب میتواند هر یک از این تصاویر را در ذهن خود بازسازی کرده و ارتباط خاص خود را با آنها برقرار کند. باباییزاد به روان مخاطبانش نزدیک میشود، با آنها ارتباط برقرار کرده و به ضمیر ناخودآگاهشان نزدیک میکند.
هنر برای اوتیسم در نیاوران
"هنر برای اوتیسم" نمایشگاهی است که با هدف تأمین بخشی از هزینههای ساخت مدارس تخصصی برای کودکان مبتلا به اوتیسم و با ارائه نزدیک به ۶۰ اثر نقاشی از آثار هنرمندان در فرهنگسرای نیاوران برگزار شده است. در این نمایشگاه گروهی آثار هنرمندانی مانند منوچهر معتبر، کامبیز درم بخش، ثمیلا امیرابراهیمی، مصطفی دشتی، حسین ماهر، شیده تامی، محمد حمزه، فرید جهانگیر، شیرین اتحادیه، مریم سالور، شهره مهران، بیتا فیاضی، ساغر پزشکیان، پیام مفیدی، علی رضا آدم بکان، افشین چیذری، آیدین خانکشی پور و تانیا پاکزاد به نمایش گذاشته شده است.
اوتیسم یا بیماری درخودماندگی اختلالی است که به واسطه آن کودک با وجود آنکه از هوش بالایی برخوردار است به شکل خاصی از آموزش نیاز دارد. نمایشگاه اوتیسم کوشیده است علاوه بر اهداف خیریه، توجه عمومی بازدیدکنندگان خود را به این موضوع جلب کند که این بیماری در رده عقبماندگیهای ذهنی نیست و این کودکان میتوانند بخشی فعالی در جامعه باشند.
حمیده پازوکی