سرویس تجسمی هنرآنلاین: "نا- پیدا" عنوان مجموعه عکسی است از اعظم شادپور که به تازگی در گالری شماره شش تهران به نمایش در آمده است. او با پرسه زنی‌های خود در محیط شهرک اکباتان به مسئله‌ای برخورده که ثمره نگاه دقیق‌تر به آن را می‌توان در مجموعه‌ حاضر بررسی کرد.

او از اشیاء حاضر در پشت شیشه پنجره ساختمان‌ها عکاسی کرده است، اشیاء به حال خود رها شده و خارج از دیدرس صاحبان آن‌ها، که گویی تنها خود را برای ناظران بیرونی نمایان کرده‌اند. هنرمند نیز با نگاهی سرک‌کشانه کانون توجه خود را به فضا و مکان قرارگیری این اشیاء دوخته است تا در جایگاه یک ناظر بیرونی آن‌ها را ثبت نماید. با مشاهده تصاویر این مجموعه مسئله‌ای که توجه ما را بر می‌انگیزد حضور دائمی این اشیاء در مرزی از فضای خصوصی و عمومی است که گویی در جهانی برزخ‌گونه قرار دارند و ما بین کاربرد داشتن و دیده شدن بلاتکلیف مانده‌اند.

با نگاهی ماجراجویانه تصوری از این ماجرا بدست می‌آید که این اشیاء دیرزمانی‌ست به حال خود رها شده‌اند و تنها توسط صاحبان آن‌ها نگهداری می‌شوند، اشیایی که بیش‌تر آن‌ها جنبه‌ی نوستالژیک دارند و برخی از آن‌ها دکوراتیو و برخی دیگر اشیایی صرفا مصرفی هستند، این تنوع جنبه‌های بصری متفاوتی به عکس‌ها بخشیده است و نوعی زیبایی‌شناسی را با خود به همراه دارد اما نقطه‌ اشتراک همه‌ آن‌ها در تنها کاربرد آن‌هاست، یعنی نگهداری شدن.

در پس چنین موضوعی که هنرمند دغدغه خود قرار داده است می‌توان به زمینه‌ شکل‌گیری و قیاس آن با دیگر فضاها نیز اشاره کرد، این‌که چرا در فضاهایی با معماری همسان‌‍‎‏ (شهرک اکباتان) چنین رفتار گسترده و تکرار شونده‌ایی مشاهده می‌شود و این‌که چگونه در قبال این رفتار اشیاء به بخشی از معماری بدل می‌شوند، البته در اینجا مسئله مابین کاربرد و نگهداری (که خود می‌تواند امری نوستالژیک به شمار آید) در گرفته است، اغلب انسان‌ها بطور وسواس‌گونه اشیایی که دیگر از آن استفاده نمی‌کنند را به علت دلبستگی‌های خاطره‌انگیز و یا وابستگی‌های احساسی و حتی بصری رها نکرده و در عوض آن‌ها را درجایی انبار می‌کنند، حتی جایی خارج از دید خودشان. حال چیزی که در این مجموعه کارکرد پیدا کرده است نقطه دیدی است که ناظر (صاحب) داخلی را در فضای بیرونی قرار می‌دهد تا نوعی دیگر به این اشیاء بنگرد و در پس آن به شیوه برخورد خود به آن‌ها، در این جا شیوه برخورد همان ارتباط کاملا شخصی‌ای است که هر فرد با اشیاء در تملک خود دارد، از طرفی دیگر باید به نقطه دید رهگذرانی اشاره کرد که بی‌واسطه بخشی از فضای زندگی خصوصی و اجزاء آن را عریان شده می‌بینند. در برخورد کلی با این مجموعه چنین برداشتی صورت می‌گیرد که هم می‌توان ناظر بیرونی بود و هم درونی، این مسئله در شیوه عکاسی و همچنین نحوه ارائه عکس‌ها نیز نمود پیدا کرده است، تصاویر همچون قاب پنجره‌هایی دیده می‌شوند که فضای اطراف آن‌ها مشخص نیست، در واقع نگاه بیننده نیز همچون اشیاء در برزخی دائم قرار می‌گیرد. با این تفاسیر چیزی که این مجموعه را حائز اهمیت می‌کند حضور هنرمند در مقام ناظری است که با مددجویی از رسانه‌ایی چون عکاسی سعی کرده است بر اهمیت موقعیت و زمینه قرارگیری انسان و درک او از محیط پیرامون خود تاکید ورزد.

حامد دهقان