سرویس تجسمی هنرآنلاین: این هفته در گالریگردی هنرآنلاین به سراغ چند نمایشگاه رفتیم، نمایشگاه گروهی "سو+زن" در گالری طراحان آزاد، نقاشیهای پونه اوشیدری در هما، آثار چاپ مهدی درویشی در گالری اُ و نمایشگاه ویدیوآرت سمیرا اسکندرفر در گالری شماره شش انتخابهای ما برای این هفته گزارش گالریگردی است.
سو+زن در گالری طراحان آزاد:
ساغر دئیری کیوریتور نمایشگاه جدید گالری طراحان آزاد عنوان "سو+زن" را برای این مجموعه که آثاری از 17 هنرمند از جمله هدا زرباف، مریم اشکانیان، سمانه مطلبی، مهدیه عزیزیراد، پرستو فروهر، بیتا قزل ایاغ، رزیتا شرفجهان، ژینوس تقیزاده، جاوید رمضانی، الناز جوانی، متین عابدی، پریا صحیحی، زهرا نیکخواه، عاطفه خاص، فاطمه کاوه، مهتا معینی را در خود جای داده انتخاب کرده است. ویژگی مشترک همه آثار این نمایشگاه این است که در آنها علاوه بر همه تکنیکهای هنرهای تجسمی از دوخت نیز برای خلق نقاشیها، مجسمهها و چیدمانها استفاده شده است.
تکنیکی که "سوزن" ابزار آن است، اما دئیری آن را "سو+زن" مینامد گویی به دنبال تاکیدی بر وجه زنانه سوزن است ابزاری که زنان آن را بیشتر به کار میگیرند و از پس سوزنزدنهای بسیار در طول تاریخ چشمانشان بی"سو" شده است. از این گذشته آثاری که در این نمایشگاه ارائه شده است نشان میدهد که چگونه هنر معاصر توانسته است از مرزهای روزمره دوخت و دوز گذشته و این تکنیکها را به مثابه ابزاری کارآمد برای خلاقیتی هنری به کار گیرد. نمایشگاه "سو+زن" آثاری متفاون را در خود جای داده است، آثاری که هنرمندان آنها هر یک با فکری خاص خلقشان کردهاند و موضوعی متفاوت از دیگری دارند.
آخر بازی در اُ:
مجموعه آثار چاپ مهدی درویشی که در گالری اُ به نمایش گذاشته شده است تا امروز چند جایزه بینالمللی را به خود اختصاص داده است، اما او در این آثار چه چیزی را به نمایش گذاشته است که تا این اندازه برای مردمانی از سرزمینهای دیگر جالب توجه است؟ درویشی مرگ را دستمایه کار خود قرار داده است، مرگی که تکرار آن ویژگی هر روزه زندگی است و او نیز به همین تنها دلیل است که از تابلویی به تابلوی دیگر یک تصویر از یک مرگ را به نشان میدهد.
مرگ برای آنکه تجربهاش میکند و مرگ برای آنان که شاهد مرگ دیگری هستند بیش از هرچیز در این کارها به تصویر کشیده شده است. فضای سیاه و سفید و منجمد آثار سرمای مرگ را به راحتی به مخاطب منتقل میکنند و به علاوه هنرمند میکوشد به شکلی از مرگ بگوید که گویی تنها حقیقت موجود در جهان است، شاید به همین دلیل باشد که یکی از شخصیتهای درون این آثار تابلویی از خود را در دست دارد و در گورستان قدم میزند.
بدون درد در گالری هما:
پونه اوشیدری مجموعه جدید خود را بدون درد نامیده است، نقاشیهای رقیق از گیاهانی گمنام که در فضایی بینشان روییدهاند، کسی آنها را نمیشناسد و با آنکه گیاهانی بیآزار به نظر میرسند ریشه در خون دارند یا گهگاه اشکال ناخوشایندی به خود میگیرند. در پس آرامش این گلهای ناشناخته چیزی هست اضطراب آفرین و نگران کننده، غمی یا خطری که زیر برگها پنهان است، سرک میکشد و نهان میشود و روزی پیدا خواهد شد.
اوشیدری در زمینههای رقیق این اضطراب را بیشتر به تصویر میکشد فضایی با چند رنگ محدود که بیشتر از آنکه زمینه به نظر برسند به تصعید این گلهای خون آلود در فضا شباهت دارند؛ گویا این گلها حتی هوا را نیز در کنترل خود دارند و میکوشند آن را هرچه بیشتر دربر گیرند. رنگ اما عنصری است ک از این کارها در حد توان نقاش حذف شده است، به ویژه رنگ سبز شاید مهمترین عنصر غایب این نقاشیها باشد، تنها چیزی که از گیاه انتظار میرود نمایش سبزی حیات بخشی است که تنها متعلق به اوست و باغ اوشیدری آگاهانه این نکته دلخواه را از بیننده خود سلب کرده است.
عصب کشی در شماره شش:
سمیرا اسکندرفر مجموعه چند رسانهای خود را در گالری شماره شش به نمایش گذاشته است. او در این مجموعه سه ویدئو، یک نقاشی و مجموعهای بیش از 70 عکس را به نمایش گذاشته است که با یکدیگر مرتبط هستند. اما مجموعه عکسی که او در این نمایشگاه در معرض دید گذاشته است، روایتی از یک زن و چند ماهی است. اسکندرفر در این مجموعه عکس سیاه و سفید که عکسهایش ابعاد کوچکی نیز دارند، روایتی از سرگشتگی زنی معاصر را به نمایش میگذارد، زنی که گاه با ماهیها یکی میشود و همچون آنان خفگی و بیهوایی را تجربه میکند. او از عکسی به عکس دیگر گوشههای خانهای را میگردد، به دیوار ها دست میکشد و مانند ماهی تنهایی در یک دریای بزرگ نه کسی را مییابد نه خود را.