سرویس تجسمی هنرآنلاین: این هفته در گالری‌گردی هنرآنلاین به سراغ چند نمایشگاه رفتیم، نمایشگاه گروهی "سو+زن" در گالری طراحان آزاد، نقاشی‎های پونه اوشیدری در هما، آثار چاپ مهدی درویشی در گالری اُ و نمایشگاه ویدیوآرت سمیرا اسکندرفر در گالری شماره شش انتخاب‎های ما برای این هفته گزارش گالری‌گردی است.

سو+زن در گالری طراحان آزاد:

ساغر دئیری کیوریتور نمایشگاه جدید گالری طراحان آزاد عنوان "سو+زن" را برای این مجموعه که آثاری از 17 هنرمند از جمله هدا زرباف، مریم اشکانیان، سمانه مطلبی، مهدیه عزیزی‌راد، پرستو فروهر، بیتا قزل ایاغ، رزیتا شرف‌جهان، ژینوس تقی‌زاده، جاوید رمضانی، الناز جوانی، متین عابدی، پریا صحیحی، زهرا نیک‌خواه، عاطفه خاص، فاطمه کاوه، مهتا معینی را در خود جای داده انتخاب کرده است. ویژگی مشترک همه آثار این نمایشگاه این است که در آنها علاوه بر همه تکنیک‌های هنرهای تجسمی از دوخت نیز برای خلق نقاشی‏‌ها، مجسمه‌‏ها و چیدمان‎ها استفاده شده است.

تکنیکی که "سوزن" ابزار آن است، اما دئیری آن را "سو+زن" می‎نامد گویی به دنبال تاکیدی بر وجه زنانه سوزن است ابزاری که زنان آن را بیشتر به کار می‌‏گیرند و از پس سوزن‏‌زدن‎های بسیار در طول تاریخ چشمان‌شان بی"سو" شده است. از این گذشته‌ آثاری که در این نمایشگاه ارائه شده است نشان می‏‌دهد که چگونه هنر معاصر توانسته است از مرزهای روزمره دوخت و دوز گذشته و این تکنیک‌‏ها را به مثابه ابزاری کارآمد برای خلاقیتی هنری به کار گیرد. نمایشگاه "سو+زن" آثاری متفاون را در خود جای داده است، آثاری که هنرمندان آنها هر یک با فکری خاص خلق‌شان کرده‏‌اند و موضوعی متفاوت از دیگری دارند.

آخر بازی در اُ:

مجموعه آثار چاپ مهدی درویشی که در گالری اُ به نمایش گذاشته شده است تا امروز چند جایزه بین‏‌المللی را به خود اختصاص داده است، اما او در این آثار چه چیزی را به نمایش گذاشته است که تا این اندازه برای مردمانی از سرزمین‎های دیگر جالب توجه است؟ درویشی مرگ را دستمایه کار خود قرار داده است، مرگی که تکرار آن ویژگی هر روزه زندگی است و او نیز به همین تنها دلیل است که از تابلویی به تابلوی دیگر یک تصویر از یک مرگ را به نشان می‏‌دهد.

مرگ برای آنکه تجربه‌اش می‏‌کند و مرگ برای آنان که شاهد مرگ دیگری هستند بیش از هرچیز در این کارها به تصویر کشیده شده است. فضای سیاه و سفید و منجمد آثار سرمای مرگ را به راحتی به مخاطب منتقل می‏‌کنند و به علاوه هنرمند می‎کوشد به شکلی از مرگ بگوید که گویی تنها حقیقت موجود در جهان است، شاید به همین دلیل باشد که یکی از شخصیت‎های درون این آثار تابلویی از خود را در دست دارد و در گورستان قدم می‏‌زند.

بدون درد در گالری هما:

پونه اوشیدری مجموعه جدید خود را بدون درد نامیده است، نقاشی‎های رقیق از گیاهانی گمنام که در فضایی بی‎نشان روییده‌اند، کسی آنها را نمی‎شناسد و با آنکه گیاهانی بی‌آزار به نظر می‏‌رسند ریشه در خون دارند یا گه‎گاه اشکال ناخوشایندی به خود می‌‏گیرند. در پس آرامش این گل‎های ناشناخته چیزی هست اضطراب آفرین و نگران کننده، غمی یا خطری که زیر برگ‎ها پنهان است، سرک می‏‌کشد و نهان می‌شود و روزی پیدا خواهد شد.

اوشیدری در زمینه‎های رقیق این اضطراب را بیشتر به تصویر می‏‌کشد فضایی با چند رنگ محدود که بیشتر از آنکه زمینه به نظر برسند به تصعید این گل‎های خون آلود در فضا شباهت دارند؛ گویا این گل‎ها حتی هوا را نیز در کنترل خود دارند و می‏‌کوشند آن را هرچه بیشتر دربر گیرند. رنگ اما عنصری است ک از این کارها در حد توان نقاش حذف شده است، به ویژه رنگ سبز شاید مهم‎ترین عنصر غایب این نقاشی‏‌ها باشد، تنها چیزی که از گیاه انتظار می‌‏رود نمایش سبزی حیات بخشی است که تنها متعلق به اوست و باغ اوشیدری آگاهانه این نکته دلخواه را از بیننده خود سلب کرده است.

عصب کشی در شماره شش:

سمیرا اسکندرفر مجموعه چند رسانه‎ای خود را در گالری شماره شش به نمایش گذاشته است. او در این مجموعه سه ویدئو، یک نقاشی و مجموعه‏‌ای بیش از 70 عکس را به نمایش گذاشته است که با یکدیگر مرتبط هستند. اما مجموعه عکسی که او در این نمایشگاه در معرض دید گذاشته است، روایتی از یک زن و چند ماهی است. اسکندرفر در این مجموعه عکس سیاه و سفید که عکس‎هایش ابعاد کوچکی نیز دارند، روایتی از سرگشتگی زنی معاصر را به نمایش می‏‌گذارد، زنی که گاه با ماهی‎ها یکی می‏‌شود و همچون آنان خفگی و بی‎هوایی را تجربه می‌کند. او از عکسی به عکس دیگر گوشه‎های خانه‎ای را می‏‌گردد، به دیوار ها دست می‏‌کشد و مانند ماهی تنهایی در یک دریای بزرگ نه کسی را می‎یابد نه خود را.