سرویس تجسمی هنرآنلاین: همچون گزارشهای پیشین درباره گالریها، این هفته نیز سراغ چند نمایشگاه رفتیم، نمایشگاه تصویرگریهای حسینعلی ذابحی در گالری هور، مرتضی اسدی در گالری آریا، علی ندایی در گالری آتبین و سعید معیریزاده در گالری ساربان انتخابهای ما برای این هفته است.
کابوس و رویای توامان در گالری هور
حسینعلی ذابحی به تمامی معنا نقاش است، او سالهاست آن چیزهایی را میکشد که دوست دارد، پرترههایی که بر زمینههای سیاه بومهای کوچک و بزرگش میکشد گاه هراسان و گاه سرخوشاند و حتی ممکن است نتوان احوالات آنها را با نگاه نخست متوجه شد. مجموعهای که به تازگی در گالری هور از کارهای ذابحی به نمایش گذاشته شده است دارای همه ویژگیهای کاری این هنرمند هستند. فضاهای تیره و شخصیتهایی که درون قابها نشستهاند و هریک حالتی خاص به خود گرفتهاند در این کارها نیز دیده میشوند.
شاید بتوان گفت که بیشتر این پرترهها را تصاویر زنانی با لباسها و کلاههای رنگی تشکیل میدهند زنانی که هریک میتوانند یکی از حسهای حسینعلی ذابحی نسبت به دنیایی که به نظر تیره و تار می رسد را نشان دهد. البته او پیش از این گفته بود که نگاهی بدبینانه به جهان ندارد، اما جهان این نقاشیها با آنکه پرترهها گاه میخندند یا میرقصند چندان شاد به نظر نمیرسد هرچند نمیتوان منکر این شد که همیشه نوعی طنز تلخ در کارهای ذابحی وجود داشته است.
سواران اسطورهای در گالری آتبین
علی ندایی مدتهاست در آثار خود به سراغ موضوعات اسطورهای رفته است، او این بار در مجموعه "از لابهلای اسطورهها" که در گالری آتبین به نمایش گذاشته شده است فضایی پویا و متحرک در طراحیهایش خلق کرده است، خطوط ندایی آزادانه در همه جای تابلو گردش می کنند تا هیبت اسب، شیر یا سواری را به خود گیرند که گویی از دل تاریخ بیرون آمده است.
زمینههایی با رنگهای تیره و استفاده از رنگهای طلایی و نقرهای موجب شده است که فیگورها بیشتر و درخشندهتر دیده شوند. به علاوه استفاده از خطوط در هم و رها حرکات سریع آنها را که معمولا در حال نبرد هستند بیشتر نشان میدهد. ندایی از میان همه موضوعات اسطورهای داستانهای سلحشوری را انتخاب کرده است که نبردهای مختلف میان شخصیتهای مختلف را نشان میدهد که البته در آنها سواران همیشه پیروز میدان هستند؛ نبردی که در زمینههای تک رنگ و فضای بیزمان و مکان این طراحیها ابدی به نظر میرسد.
نقاشیهای مرتضی اسدی گالری آریا مرتضی اسدی در همه سالهایی که نقاشیهای او را دیدهایم به همین سبک و سیاق کار کرده است، او رنگها و فرمهای مشخصی دارد که کارش را قابل شناس میکند. فضای آثار او معمولا از زمینههای تک رنگ و انتزاعی تشکیل شدهاند که پرنده، فرشته یا انسانی در آنها دیده میشود. با این حال این فضاهای رنگی انتزاعی جنبههای نمادپردازانه نیز دارند و هر یک از آنها نماد بخشی از جهان هستند.
او معمولا به انسان میپردازد و پرندهها برای او نماد انسانهایی هستند که در میان زرد و آبیِ زمین و آسمان روزگار میگذرانند و به دنبال پریدن به جهانی بالاتر یا به عبارتی برتر هستند. اسدی وقتی انسان را به تصویر میکشد بیش از جسم به روح گرفتار بشر در جهان مادی نظر دارد به همین دلیل فیگورهایش همیشه جنبه روحانی بیشتری دارند تا آنکه لزوما جنبه انسان را به تصویر بکشند. انسانهای او محصور شدهاند، گیر افتادهاند و دست و پایشان بسته به نظر میرسد، گویی به پرندههای دیگر تابلوها چشم دوختهاند و آرزو میکنند کاش بال پرواز داشتند.
هفت پیکر و کاپیتان ظریف پیش از فتح آمریکا در گالری ساربان سعید معیریزاده در نمایشگاه جدید آثار خود که "هفت پیکر و کاپیتان ظریف پیش از فتح آمریکا" نام دارد با اقتباس از هفت پیکر نظامی و خوانشی شخصی از سنت و هنر ایرانی به مضمونهای معاصر هنر و سیاست پرداخته است.
معیریزاده در این مجموعه میان طرحهایی از نقاشی ایرانی و نمادهای آشنای دنیای معاصر که البته بیشتر آنها از فرهنگ دهههای اخیر آمریکا نشات گرفته است سعی میکند موضوعاتی را طرح کند که به رویدادهای سیاسی اخیر ایران اشاره دارد. او در فضاهایی رنگین و ناشناخته نمادهایی مشهور را به تصویر میکشد و از همنشینی این دو عنصر متضاد به روایت داستان خود برای مخاطب می پردازد.