سرویس تجسمی هنرآنلاین : شهرزاد منعم در مجموعه‌ی "نادیده" از هر گونه ابهام، بازی‌های فرمالیستی، بازبینی‌های تصویری مبانی وار و خرد مألوف نقاشانه چشم می‌پوشد و به جای آن به وضوح بیش از حد، کنتراست بالا، شخصیت پردازی روانکاوانه، کم اهمیت کردن پس زمینه و حذف سایه‌ها روی می‌آورد. او خویش را در بیانگری آزاد گذاشته، خشونتی نامنتظر را تاب آورده و از هرگونه سازشکاری و ملاحظه کاری دست کشیده است. شهرزاد منعم بیش از حد به آنچه درباره‌اش قصه پردازی می‌کند نزدیک است.

منعم از تمامی عناصر ممکن برای رشد و تکثیر فردیت سوژه‌ها بهره می‌گیرد. فیگورها در فاصله ای میان خلأ و پارکت‌ها یا کاشی‌ها با پرسپکتیوی دیگرگونه و بدون سایه ای که بر این همه بیفتد و در نتیجه حسی از استقرار یا حضور را القا کند به تصویر کشیده شده‌اند و بیش از آن درگیر لباس‌ها, کنش‌های فردی، حالات حسی، نظرات شخصی و زوایای دید خود هستند که متوجه شکاف میان خود و زمینه و الزامات مادی آن بشوند. رابطه‌ها، خطوط و مسیرها را رها می‌کنند و بسیار تنها، بسیار فراموشکار و بسیار آشنایند. هر لکه رنگی راه مستقیم خود را از واقعیت موجود تا سطح بوم یافته است. نقاشی‌ها آنچنان واقع گرا اند، آنچنان بیانگر که مخاطب را به نوعی موضعگیری می‌کشانند. آیا بر سوژه‌ها هستی یا در سوژه‌ها و این تماماً بستگی به وضعیت تاریخی‌ات دارد.

نتایج تصویری برآمده از مجموعه نادیده بسیار ضروری و نمادین به نظر می‌رسند. پیکره‌ها حالت خودمدار و تهاجمی، آمال و دردها ، سلائق و فردیت خود را با سرهایی عظیم، لباس‌هایی با حساسیت گزیده شده و نگاه‌های خیره به رخ می‌کشند، با حالتی که گویی نظر مخاطب را می‌خواهند یا می‌بلعند و یا در گفتگویی واکنش او را کنجکاوانه می‌نگرند. آن‌ها با وجود حالات و ژست‌های آشنا و سیالشان در لحظه‌ای از حرکتی خودمدار ساکن شده‌اند.

هنرمند لحظه ای گذرا را پیش روی ما می‌گذارد و همراه با آن تمام درک حسی، بافتی، رنگی، روانشناختی و منفعلانه‌ی آن لحظه از آن فردیت خاص که بر حسب تصادف یا تقدیر با شخص او مرتبط شده را وسعت می‌بخشد، تا مرز انهدام بخشی از وجوه ادراکش پیش می‌رود و در نهایت با نمایش برخی از صور ظاهری شخصیت‌ها نه بر عمق، که بر سطح تاکید می‌گذارد، یعنی تمام آنچه سوژه از خودش باز می‌تاباند؛ اداها، حالت دست‌ها، کفش‌ها، سهل انگاری‌ها و یا حساسیت‌های ویژه در انتخاب لباس‌ها و همچنین آن نگاه پرسان که منتظر واکنش مخاطب و برقراری ارتباط است. خود را می‌نمایاند، به رخ می‌کشد و گویی بر خلاف نسل‌های پیشین که با سازشکاری و تعهد مدام به سنت‌ها و اصول پیشینی بر ایمان خود به جهانبینی جمع نگر، موقعیت نگر و سنت مدار تاکید می‌گذارند.

این نسل، نسلی که شهرزاد منعم می‌کوشد روشنی بر آن بتاباند با تردید و چرخش مدام میان وابستگی و کسب استقلال بر درونی کردن جهانبینی فرد نگر، انسان گرا و مدرن صحه می‌گذارد. یا توسط سنت و سازوکار پیچیده آن تا حد ممکن نادیده گرفته می‌شود و یا سنت و مناسبات درونگرایانه ی آنرا نادیده می‌گیرد. نسلی که برای بیان فردیت خویش در تلاشی فرساینده یا می‌رود و یا تسلیم نادیده ماندن می‌ماند.

ملاحت محب‌خواه