سرویس تجسمی هنرآنلاین: پنجمین فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" سرانجام عصر پنجشنبه 8 بهمن‌ماه به ایستگاه آخر خود رسید تا پس از تلاشی 45 روزه شاهد اجرا واپسین پرفورمنس خود به وسیله گروه "بتا" باشد. گروه "بتا" در آخرین اجرای این فستیوال، مخاطبان داوطلب خود را با چشمان بسته به بازدید از موزه هنرهای معاصر برد تا آنان درکی جدید از این موزه و آثار به نمایش درآمده در آن داشته باشند. در این اجرا که 14 عضو گروه بتا در آن همکاری داشتند، مخاطبان در گالری شماره پنج رو زمین نشستند و از تصویر ویدئو پروجکشن اتفاقات بیرون گالری را دنبال می‏‌کردند. در خارج از این گالری یعنی در فضای راهروهای گالری پنج تا هشت موزه هنرهای معاصر 7 گروه دو نفری در هفت نقطه ایستاده بودند، داوطلبان این اجرا با چشمان بسته به گروه اول سپرده می‌‏شدند و در طول مسیر برای آنها با توصیفات جدیدی موزه و آثار آن شرح داده می‌شد. سپس همانند ورزش دومیدانی این فرد به گروه بعدی سپرده می‌شد، تا اینکه در نهایت در گالری شماره هشت که مطلقا تاریک بود، چشمان فرد گشوده می‌شد و او می‏‌توانست از اجرا خارج شود.

امیر راد دبیر فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" و مدیر گروه بتا، درباره این اجرا به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: اجرای ما "مسیر بتا 2" نام داشت که بخش اول آن دو سال قبل در فستیوال اجرا شده بود. ایده اصلی این کار در واقع خود پرفورمنس آرت بود و بر اساس آن در آخرین روز فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" نوعی تعریف عملی از پرفورمسن آرت از سوی گروه بتا برای مخاطب انجام می‌شد.

وی ادامه داد: در این مسیر با بستن چشمان مخاطب، قوه بینایی او که اصلی‏‌ترین حس برای برقراری ارتباط با موزه‎ای حاوی آثار هنری است از او گرفته می‏‌شد و فرد تنها به وسیله قوه شنیداری و گه گاه با حس لامسه می‎توانست درکی از موزه هنرهای معاصر داشته باشد. گاه پرفورمرها درباره آثار هنری به نمایش درآمده و فرم و رنگ آنها از این افراد سوال می‌کردند تا این نکته نیز بیان شود که ما چندان نمی‌‏توانیم بر قوه بینایی خود متکی باشیم زیرا دریافت‎های آن چندان دقیق نیست.

دبیر فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" با بیان اینکه در این اجرا مخاطب با ویژگی پرفورمنس به عنوان یک پروسه هنری آشنا می‌‏شد، اظهار کرد: در پرفورمنس اثر هنری طی یک پروسه خلق می‎شود تا در آن مکان به فضا تبدیل شده و افراد بتوانند آن را درک کنند.

راد همچنین گفت: یکی از نکاتی که در اجرای آخر به آن فکر کرده بودیم توجه دوباره در پرفورمنس به موزه هنرهای معاصر بود. در واقع گروه بتا به عنوان فرزند فستیوال می‏‌خواست به موزه هنرهای معاصر احترام بگذارد. در همه جای جهان موزه‌‏ها مکان اجرای پرفورمنس آرت هستند زیرا پرفورمنس، همه افراد درون موزه را از بازدیدکننده صرف به مخاطب اثر هنری تبدیل می‌کند. در این شرایط مخاطب به شکل‌‏گیری یک فضای هنری کمک می‌کند و به همین دلیل است که همیشه موزه‎ها مکان مناسب برای این هنر هستند.

وی درباره تفاوت پنجمین دوره از فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" با دوره‎های قبلی نیز گفت: مهم‎ترین تغییر ما حضور در موزه هنرهای معاصر بود. به نظر من جای آثار هنری که مانند پرفورمنس مانا نیستند در موزه‎هاست. به علاوه امسال افراد بیشتری در فستیوال شرکت کردند و من در انتخاب پرفورمنس‎ها سخت‏گیری بیشتری داشتم. هدف اصلی ما حفظ مدیوم پرفورمنس‌‏آرت در آثار ارائه شده بود که شاید به جز یک یا دو اثر در میان سی پرفورمنس، باقی اجراها دارای این ویژگی بودند. نکته دیگر اینکه آثار از سطح کیفی خوبی نیز برخوردار بودند و از این جهت که با تصویر عمومی جامعه از پرفورمنس آرت متفاوت بودند ویژگی آموزشی بسیاری نیز داشتند. پرفورمنس آرت همیشه از خالق خود نیز جلوتر است به همین دلیل به جرات می‏‌توانم بگویم 80 تا 90 درصد آثار از آنچه فکر می‎کردم بهتر بود به همین دلیل امسال حرفه‎ای ترین دوره "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" بود.