سرویس تجسمی هنرآنلاین: چهاردهمین رویداد فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" به پرفورمنس‌آرتی از رامین اعتمادی بزرگ مجسمه‎ساز معاصر اختصاص داشت. در این پرفورمنس که در گالری شماره هشت موزه هنرهای معاصر برگزار شد، اعتمادی بزرگ ابتدا سه دختر جوان را از میان مخاطبان انتخاب کرد و از دست‌های آنها قالب گرفت، او این دست‌های ساخته شده را روی قاب نصب کرد و در ادامه روندی یک ساعته در نهایت به دیوار موزه هنرهای معاصر تهران آویخت. در میانه این پرفورمنس و فاصله لازم برای خشک شدن مجسمه‎ها فیلمی نیز برای مخاطبان پخش شد که در آن اعتمادی بزرگ در حال کار روی مجموعه "ویس و رامین" خود نشان داده شد و مراحل کامل شدن این آثار حجمی به نمایش درآمد.

رامین اعتمادی بزرگ درباره این پرفورمنس به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: نخستین چیزی که باید بگویم این است که کانسپت اصلی آثار دوره جدی من عشق است. اخباری که ما همیشه می‎شنویم درباره جنگ و خشونت است. در این مجموعه کارم و در چنین زمانی که همه اتفاقات جهان سرشار از خشونت است من درباره عشق حرف می‏‌زنم و قرار است دوست داشتن را دوباره با تولید یک سند یادآوری کنم. من درباره اسطوره‎ها حرف می‏‌زنم، آنها کمبودهای جامعه هستند که مدام به نسل‌های بعد گوشزد می‎شوند. این اتفاق در واقع به این معناست که ما در طول دوران‎های مختلف چیزهایی را کم داشته‎ایم بنابراین این پرفورمنس نیز در ادامه روند عاشقانه‎های من است.

وی ادامه داد: در اینجا یک کانسپت دوم نیز وجود دارد زیرا ما درباره موزه حرف می‏‌زنیم و در تمام موزه‌های دنیا به مجسمه‎هایی که از دوره‎های مختلف به دست ما رسیده است اختصاص دارد، بسیاری از این آثار به دلایل خاصی در موزه‌های ما قابل نمایش نیستند. در همین موزه هنرهای معاصر نیز به همین دلایل مدت‎هاست آثار خاصی نمایش داده نمی‏‌شود، من با این پرفورمنس می‎خواستم این عاشقانه‌ها را روی دیوار موزه هنرهای معاصر ببرم تا این سنت‌شکنی اتفاق افتد. دوم اینکه علاقه‌مند بودم این آثار باید در موزه هنرهای معاصر ارائه شود چون اینجا جایی است که باید این اتفاق بیفتد. با این حال سعی کردم از خط قرمزهای موجود عبور نکنم و ترکیب‎های خودم را نیز ارائه کنم.

اعتمادی بزرگ با بیان اینکه روندی که در آتلیه‎ام برای ساخت آثار رعایت می‏‌کنم در این پرفورمنس قابل مشاهده و در فیلمی نیز همزمان با پرفورمنس نمایش داده شد؛ افزود: این اثر را در مشارکتی با مخاطبان حاضر در موزه هنرهای معاصر ساختم و به این ترتیب در این سری از آثارم که "ویس و رامین" نام دارد با آنها شریک شدم. مشارکت در ساخت یک اثر عاشقانه که قرار بود در موزه هنرهای معاصر به نمایش گذاشته شود یکی از اهداف من در این پرفورمنس بود.

این مجسمه‎ساز معاصر همچنین گفت: وقتی درباره پرفورمنس آرت صحبت می‏‌کنیم من به بعضی نکات قائل هستم؛ یکی اینکه در پرفورمنس ممکن است شکست وجود داشته باشد، به علاوه زمان امکان بعضی کارها را به شما نمی‏‌دهد، از سوی دیگر مشارکت مخاطبی که قبل از اجرا اصلا خبر ندارد چه اتفاقی قرار است رخ دهد در اثر من ماندگار شده و بخشی از آن می‎شود. این نکات بسیار جذاب است و در عین حال یکی از چیزهایی که در مورد پرفورمنس مهم است سایت و مکانی است که قرار است این رویداد در آن رخ دهد.

وی درباره مجموعه آثار حجمی خود نیز اظهار کرد: در نخستین مجموعه من که "ما عشق را رعایت کرده‎ایم" نام داشت؛ من یک داستان امروزی را اسطوره‎ای می‎کردم و به همین دلیل تکه‎های شکسته‌ای که در موزه‌ها از مجسمه‎ها و تندیس‌ها وجود داشت رفرنس اصلی من بودند. در اتفاق دوم که "ویس و رامین" نام دارد من یک داستان اسطوره‎ای را امروزی کرده‌ام. به جای رامین خودم را قرار دادم و چیزهای دیگری را به آن افزودم. در این مجموعه متریال تغییر کرد اما مرجع و رفرنس من همان نکات مجموعه قبلی بود. پس می‏‌توانم بگویم که من در ابتدا آگاهانه آثارم را به سمت بازیافته‎های آثار هنری تاریخی بردم تا بتوانم از آن خط قرمزها عبور کنم.

اعتمادی بزرگ درباره اینکه چرا از میان همه داستان‎های عاشقانه ویس و رامین را انتخاب کرده است نیز توضیح داد: این داستان، قدیمی‎ترین داستان عاشقانه ایران است و تازه در قرن پنجم به نظم درآمده است، تمام داستان‏‌های عاشقانه که شما شاهد آنها بوده‎اید از ویس و رامین وام گرفته شده است با این حال این‎ها با هم یک تفاوت عمده دارند، داستان‎های متاخرتر آسمانی شده همان داستان عاشقانه ویس و رامین است.. "ویس و رامین" تنها داستان عاشقانه است که همیشه سانسور شده است و داستان آن عشقی کاملا زمینی است. نکته دوم این است که من هم رامین هستم، در اینجا یک داستان اسطوره‎ای در حال امروزی شدن است و به همین دلیل تمام آثار من سندی از این داستان عاشقانه و اسطوره‎ای هستند. این آثار تکه‎هایی از بدن هستند و شاید مخاطب آنها را بسیار انتزاعی ببیند اما در اصل من آنها را با جزییات و اثر انگشت از افراد واقعی ساخته‎ام به علاوه در همه آثار خود من جزیی از اثر هستم و قالب‎گیری بدن خودم بخشی از کار است. پس در عین حال در حالی که در این مجموعه از رامین اسطوره‏ای حرف می‏‌زنم رامین امروزی را نیز با تمام جزییات در کارم ثبت کرده‎ام.

وی همچنین درباره اینکه پرفورمنس او با ورک‌شاپ چگونه تفاوت پیدا می‏‌کند نیز گفت: بخشی از آن تکنیک کار است، کارهایی مثل قالب‏‌گیری و پرداخت و ... که در این پرفورمنس هم مشاهده کردید. اما من متکی به یک تکنیک نیستم، در کار من کانسپت‌ از اهمیت بیشتری برخوردار است. من سندسازی می‏‌کنم و قالب‎گیری به همین دلیل روش کار من است. فضا، مکان و کانسپت است که شما را از ورکشاپ جدا می‏‌کند اما من روند یک رویداد را قابل نمایش کردم و به صورت زنده آن را با مخاطب شریک شدم. نگاه من این نبود که یک اثر بسازم بلکه در نهایت می‏‌خواستم "ویس و رامین" را روی دیوار موزه هنرهای معاصر به نمایش بگذارم و این بخش است که آن را از یک ورکشاپ جدا می‏ کند.

انتهای پیام/