سرویس تجسمی هنرآنلاین: حمید کشمیرشکن پژوهشگر و استاد دانشگاه درباره نقش پژوهش در عرصه هنرهای تجسمی به خبرنگار هنرآنلاین گفت: به طور کلی در سطح بین‌المللی پژوهش جایگاه کاملا مشخصی دارد و همواره نیز این نقش مهم را برعهده داشته است و در دهه‌های اخیر نیز این امر در عرصه هنرهای تجسمی بیشتر و پررنگ‌تر شده است. اما در ایران پژوهش هنوز آنطور که باید جایگاه خود را نیافته است، چرا که نهادهای دولتی و عمومی شامل دانشگاه‌ها و نهادهای هنری اهمیت آن را درک نکرده‌اند. دانشگاه‌ها به دلیل الزام اساتید و به ثمر رساندن پایان نامه‌ها باید کارهایی انجام دهند، اما اینکه چقدر پژوهش جایگاه دارد و عملکرد خود دانشگاه دراین زمینه چگونه است تردید دارم. متاسفانه در دانشگاه‌های هنری خیلی به این امر پرداخته نمی‌شود. وی افزود: آموزش پژوهش نیز به همین صورت است، چارچوب‌هایی که تحت عنوان پژوهش هنر مطرح است و در سال‌های اخیر مطرح شده است غالبا شکل کلی و اصول حرفه‌ایش از سایر رشته‌ها وارد عرصه هنر شده است، منظور مطالعات بین رشته‌ای نیست بلکه دیکته شدن یکسری چارچوب‌های پژوهشی است که مثلا در فنی مهندسی کاربرد دارد و به مطالعات هنری تحمیل شده است و به همین دلیل خیلی پژوهش‌های هنری مورد وثوق نیست و با پژوهش هنر مرتبط نیستند. غیر از این به طور کلی پژوهش در حوزه هنر و رشته پژوهش هنر، خیلی جایگاهی ندارد همانطور که در رشته‌های هنری مانند مجسمه‌سازی، نقاشی، خوشنویسی و... پژوهش آنطور که باید تعریف نشده است. ضمن اینکه ما رشته‌های بنیادی مانند تاریخ هنر، هنر معاصر و... نداریم درحالی که در کشورهای اروپایی و امریکایی سال‌هاست این دروس تدریس می‌شوند. این محقق و استاد دانشگاه با بیان این که پژوهش در رشته هنرهای تجسمی بسیار نقش مهم و اساسی دارد اظهار کرد: مراکز دیگر نیز در امر پژوهش تکلیف‌شان روشن است. موزه هنرهای معاصر و اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی بخش پژوهشی ندارند درحالی که باید بسیار پررنگ‌تر از سایر نهادهای دولتی در این زمینه فعال باشند. امروز وقتی یک نمایشگاه برگزار می‌شود نیازمند یک کیوریت مناسب است که باید پژوهش محور باشد و کیوریتور در نقش پژوهشگر باید فعالیت داشته باشد که متاسفانه ما این بخش را نداریم، در حالی که در همه جای دنیا پروژه‌های پژوهشی دارند و بخش‌های دیگر را نیز حمایت می‌کنند، پژوهش بخش مهم و اساسی است که از بین رفته است. کشمیرشکن گفت: درحوزه آموزش و ارائه آثار هنری نمی‌شود به این بخش و تاثیر آن را در نظر نگرفت. چطور می‌شود یک نمایشگاه برگزار کرد، ولی به صورت بنیادین روی آن پژوهش نداشت. در نشست‌های تخصصی که برگزار می‌شوند باید پژوهش صورت گیرد. هنر تجسمی بازتاب اندیشه‌های بسیاری است و تا بخش نظری در کنارش نباشد بی‌معنی و پوچ است و لازمه این جریان پژوهشی با موضوعات هنر معاصر همسو است. وی عنوان کرد: توجه کردن به این مسئله در تمام سطوح به خصوص آموزش که بنمایه آن را پژوهش شکل می‌دهد که در بخش‌های مختلف ایفای نقش می‌کنند. اصول ارائه صحیح و درست و اهمیت آن در تمام بخش‌های هنرهای تجسمی از موزه‌ها، بنیادها، وزارت ارشاد، شهرداری‌ها و سازمان‌های مرتبط، فرهنگسراها و ... احساس می‌شود. به خصوص بخش خصوصی که در این سال‌ها تولید و ارائه اثر هنری و بازار هنری به واسطه حضور این بخش رشد کرده است نقش مهمی دارد، اما همچنان خلا پژوهش و تحلیل آثار و این چرخه تولید، مصرف و توزیع حس می‌شود و باید به این بخش اهمیت داده شود. منظور تنها شکل داستان نیست، بلکه محتوا هم مهم است و باید به این بخش بیش از پیش توجه کرد. انتهای پیام/