سرویس تجسمی هنرآنلاین : در نمایشگاه "شورسرخ" که از ۲۹ مهر افتتاح شده، ۲۰ قطعه عکس از عزاداری مردمی و آئین‌های عاشورایی در حرم حضرت امام رضا (ع) و حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) به نمایش درآمده است. احمدی کاشانی در این نمایشگاه با نگاهی ویژه و در قاب‌هایی تازه عزاداری‌های مردم ایران در ایام محرم را به تصویر کشیده است.

پیام احمدی کاشانی متولد سال ۱۳۵۷ در تهران، کارشناس اقتصاد و دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت است. وی که تجربه‌های بسیاری در عرصه‌های مختلف کاری را پشت سر گذاشته است، چندین جایزه هنری و تألیف کتاب نیز در کارنامه هنری خود دارد. در حاشیه برگزاری نمایشگاهی از این هنرمند در فرهنگسرای انقلاب اسلامی، به گفت‌و‌گو با او نشستیم.

چطور شد که به هنر روی آوردید؟

پیش از ورود به دانشگاه دو دیپلم کسب کردم که یکی در زمینه گرافیک بود، در نتیجه می‌توانم بگویم که از ابتدا به کار هنری علاقه‌مند بودم و در حوزه‌های مختلف آن، فعالیت داشتم.

این فعالیت ظاهراً خیلی هم جدی بوده و شما درجه هنری نیز کسب کرده‌اید.

بله، من در زمینه هنرهای صناعی و رشته معرق، درجه سه هنری دارم.

از چه زمانی به عکاسی مشغول شدید؟

فعالیت عکاسی من به ۱۷ سال پیش بازمی‌گردد که با دوربین‌های آنالوگ کار می‌کردم. یک دوربین نیکون اف ۱۴ داشتم و در حمام خانه، عکس‌ها را خودم ظاهر می‌کردم. بعد از آن هم با آمدن دوربین‌های دیجیتال وارد دنیای عکاسی دیجیتال شدم.

بیشتر به چه موضوعاتی در عکاسی می‌پردازید؟

من اصولاً خیلی اهل طبیعت‌گردی هستم و در نتیجه به سفرهای زیادی رفته‌ام والبته در حوزه‌های متفاوتی نیز عکاسی کرده‌ام؛ از سفر به ارمنستان، سوریه، نپال و ... گرفته تا عکاسی مد، مستند اجتماعی، طبیعت، خبری و ...

ظاهراً پروژه‌ای هم از جنگ سوریه عکاسی کرده‌اید.

بله، سال گذشته خردادماه برای عکاسی به سوریه رفتم.

شما که به‌صورت حرفه‌ای عکاسی خبری نمی‌کنید، چطور به چنین پروژه خطرناکی دست زدید؟

درست است که عکاسی خبری به‌صورت حرفه‌ای انجام نمی‌دهم اما این ژانر و عکاسی مستند اجتماعی از حوزه‌های موردعلاقه من هستند. مدتی بود که می‌خواستم به سوریه بروم و از جنگ عکاسی کنم و موفق نمی‌شدم تا اینکه به دلیل اینکه مدیر روابط عمومی بیمارستان بقیه‌الله بودم، فرصتی پیش آمد و برای عکاسی به سوریه رفتم. ما یک گروه ۴ نفره بودیم به همراه یک راهنما و من تنها ایرانی گروه بودم، در همان سفر یکی از ما در هنگام عکاسی مورد اصابت گلوله قرار گرفت.

چه مدت در سوریه بودید؟

قرار بود یک هفته بمانیم که به دلیل وخامت اوضاع جنگ تنها توانستیم دو روز و یک شب در حلب بمانیم و عکاسی کنیم.

این عکس‌ها را تاکنون ارائه نکرده‌اید؟

خیر، این پروژه را هنوز به نمایش نگذاشته‌ام.

ماجرای عکاسی در نپال چه بود؟

در زلزله اخیری که در نپال به وقوع پیوست من به همراه تیم وزارت بهداشت به نپال رفتم و حدود ۸ ساعت توانستم عکاسی کنم، باز هم به دلیل شرایط هشدار منطقه که وارد فاز عفونی شده بود، زمان محدودی در اختیار داشتم اما همان اندازه هم تجربه دردناک و مغتنمی برایم بود. این مجموعه نیز هنوز به نمایش درنیامده است.

این علاقه‌مندی و ماجراجویی در زمینه عکاسی خبری و مستند اجتماعی در حالی که برای رسانه خاصی هم عکاسی نمی‌کنید، خیلی قابل توجه است.

من به دلیل اینکه سه سال هم مدیر روابط عمومی بیمارستان قلب شهید رجایی تهران بودم و هم به دلیل علاقه‌ای که به این حوزه داشتم؛ یک دوره خبرنگاری در خبرگزاری ایسنا گذراندم که در همان حین اصول عکاسی خبری را نیز فراگرفتم. در بیمارستان هم به دلیل علاقه‌مندی‌ای که داشتم بیشتر عکس‌ها را از شخصیت‌های سیاسی‌ای که به بیمارستان مراجعه می‌کردند، خودم می‌گرفتم. در مجموع می‌توانم بگویم اعتقاد دارم که حتماً نباید زیبایی‌ها را به نمایش درآورد، گاهی نیز لازم است که رنج و درد مردم را نیز به تصویر بکشیم؛ فکر می‌کنم در جنگ جهانی دوم بود که یک عکاس لهستانی، عکسی گرفت که در آن عکاسی را نشان داد که در حال عکاسی کردن تیر می‌خورد و همین عکس باعث می‌شود که جنگ بین لهستان و آلمان خاتمه پیدا کند؛ پس عکس‌ها می‌توانند بسیار تأثیرگذار باشند. فکر می‌کنم در کنار زیبایی‌های به‌عنوان مثال طبیعت، باید نشان دهیم که در کنار آرامش و راحتی رنج و سختی هم وجود دارد که هم‌اکنون کشورهای همسایه ما به آن دچار شده‌اند. اینکه چرا من به دنبال این نوع از عکاسی می‌روم غیر از آن تفکری که درباره‌اش گفتم، شاید بخشی هم به هیجان این کار برگردد. شاید چنین موقعیت‌هایی همیشه برای من یا خیلی از عکاسان دیگر پیش نیاید که تجربه حضور در یک جنگ و یا یک حادثه طبیعی را داشته باشند، این موضوع به‌نوعی به حس انسان دوستانه‌ای که در وجود انسان‌ها است نیز باز می‌گردد. موضوعی که با انسان‌ها در ارتباط است به صورتی ناخودآگاه من را به‌سوی خودش جذب می‌کند.

با این همه تجربه در حوزه‌های مختلف، خودتان را بیشتر عکاس چه ژانری می‌دانید؟

مهم‌ترین نکته برای من عکاسی است اما شاید بیشتر عکاسی طبیعت را بتوانم نام ببرم. از همین بابت هم عضو نشنال جئوگرافیک هستم.

نمایشگاه اخیرتان درباره مراسم عزاداری در ایام محرم است، باز هم مستند اجتماعی، از این نمایشگاه بگویید و اینکه آیا پیش از این هم نمایشگاهی برگزار کرده‌اید؟

بله، یک نمایشگاه در فرهنگسرای کاشانک داشتم و نمایشگاه اخیر هم که در فرهنگسرای انقلاب اسلامی برگزار شده و همانطور که اشاره کردید به ایام محرم مربوط است. در این نمایشگاه از بین بیش از ۲۰۰ عکسی که در زمینه محرم و عزاداری‌های تاسوعا و عاشورا داشتم، حدود ۲۰ عکس برای نمایش در این نمایشگاه انتخاب شد. همه آثار در ابعاد ۵۰ در ۷۰ چاپ شده‌اند و مربوط به مشهد مقدس، امام‌زاده صالح (ع) تهران، تبریز و ... است. همه آثار این نمایشگاه به خصوص مربوط به مراسم تاسوعا و عاشورا هستند. در این زمینه باید از خانم رباط‌جزئی و آقای اسماعیلی تشکر کنم.

عکاسی از یک سوژه مشترک در یک کشور مشترک، یعنی تاسوعا و عاشورا در ایران، با رسم‌ها و فرهنگ‌های مختلف تجربه خاصی است که شما داشته‌اید، از این تجربه بگویید.

تفاوت‌های زیبایی در انجام مراسم و مناسک این ایام در شهرهای مختلف ایران وجود دارد، که سعی من هم در این نمایشگاه به تصویر کشیدن همین تفاوت‌ها بوده است. در واقع این پروژه یک پژوهش مردم شناسانه به حساب می‌آید و آشنایی با فرهنگ‌ها و مردم از اقوام مختلف برای من یک امتیاز به شمار می‌آید.

گفتنی است، پیام احمدی کاشانی از برگزیدگان مسابقات شمسه، مسابقه بین‌المللی اعتیاد که از سوی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه برگزار شد، بوده و هم اکنون مشغول به تدریس عکاسی در دانشگاه آزاد اسلامی در رشته کارشناسی ارشد مدیریت است که با حمایت دانشگاه برگزار می‌شود.

نمایشگاه "شور سرخ" تا ۱۸ آبان ادامه خواهد داشت و علاقه‌مندان می‌توانند برای دیدن این آثار همه روزه غیر از روزهای تعطیل از ساعت ۸ تا ۱۸ به نشانی بزرگراه شهید نواب صفوی، تقاطع پل کمیل، ابتدای کمیل شرقی، فرهنگسرای انقلاب اسلامی مراجعه کنند.

فرین روحانیان