سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری‌های طراحان آزاد، دنا، اُ، آرته و ارسباران پنج گالری هستند که این هفته به سراغ آنها رفته‏‌ایم تا نگاهی داشته باشیم به آثاری که روی دیوار رفته‌اند.

روایت هنرمندان از معلمی به نام صمد در دنا

شهریور ماه سال 1347 صمد بهرنگی در بیشه‎ای در مرز شوروی در رود ارس غرق شد، مرگ او تا امروز همچنان بحث‎برانگیز بوده است. تفکر صمد، شیوه زندگی، معلمی و همین‌طور مرگ مرموزش او را به قهرمان بدل کرد. هرچند این نگاه بیش از آنکه به مرگ او مرتبط باشد به دلیل دیدگاه‎های فکری خاص اوست. در نمایشگاه "چند روایت ار یک انسان که با امواج ارس به دریا پیوست" 10 هنرمند هریک از نگاه خود صمد را به تصویر کشیده‎اند.

در این آثار که به لحاظ سبک و نوع نگاه بسیار با هم متفاوت هستند نیز می‏‌توان مشاهده کرد که در نهایت بهرنگی به عنوان معلمی قهرمان معرفی می‌شود. نویسنده‎ای توانا اما مظلوم که آنگونه که "نفیر" گرافیتی آرتیست ایرانی در اثرش نشان داده است می‎تواند الگو باشد زیرا همان‌طور که در کارهای فرشاد آل خمیس، گلرخ نفیسی و زرتشت رحیمی در این نمایشگاه می‎توان دید، صمد در عمر کوتاه خود توانست خود را با کتاب‎هایش و با آنچه به کودکان روستایی آموخت چنان خود را تکثیر کند که هیچ کس را یارای کشتنش نباشد.

در این نمایشگاه که توسط آرش تنهایی گردآوری شده است آثاری از؛ نفیر، کیانوش غریب پور، اسماعیل قنبری، مرتضی خسروی، زرتشت رحیمی، فرشاد آل خمیس، صالح تسبیحی، شواتیر، یحیی رویدل و گلرخ نفیسی به نمایش درآمده است.

شهرک‎های برنجی در طراحان آزاد

مسعود مومن‎ها پروژه عکاسی خود را "شهرک‌های برنجی" نامیده است. شهرک‎های برنجی در حقیقت همان ویلاهایی هستند که با سرعت نور در شالیزارهای شمال ایران در حال نشو و نما هستند. مومن‌ها در این مجموعه عکس انگشت بر معضلی اجتماعی گذاشته است هرچند این نگاه را برخلاف آنچه در عکاسی مستند اجتماعی رایج است با رویکردی زیبایی‎شناسانه بیان می‎کند. آنچه در نمایشگاه "شهرک‎های برنجی" بر دیوار رفته است تصاویری از آسمان آبی و سبزی گیاهی به نام برنج را درخود دارد اما دیوارهای کشیده شد در آنچه از شالیزارهای قدیمی باقی مانده است همه زیبایی موجود در عکس‎ها را از میان برده و مخاطب را از آنچه می‌‏بیند دل‎زده می‎کند. آنچه در نگاه نخست در عکس‎های مومن‎ها دیده نمی‌شود خشونتی است که انسان بر میراث گذشتگان روا داشته است، این خشونت را بلوک‎ها، شن‎های ریخته شده برای خشک کردن شالیزار و جای پاهایی که خبر از حضور انسان در این مزارع قدیم می‏‌دهد، به ما یادآوری کرده و درست همان لحظه‎ای که از آن زیبایی نخستین موجود در عکس‎ها لذت می‎بریم به ما یادآوری می‌کند که این مناظر زیبا پشت دیوارها مدفون خواهند شد.

فهرست در گالری اُ

نمایشگاه گروهی "فهرست؛ درلحظات اخیر طراحی ایران" به کوشش اشکان صانعی و با همراهی جمعی از هنرمندان در گالری اُ برپا شده است. مجموعه‏ آثاری که در این نمایشگاه بر دیوار رفته است حاصل تجربه‎گرایی هنرمندان معاصر ایران در زمینه طراحی است. این آثار در حقیقت روند تحول هنر طراحی را نزد هنرمندان ایرانی به تصویر کشیده‎اند. در این تحول طراحی به هنری مستقل تبدیل شده است که دیگر تنها عملی برای تمرین هنرمند نیست بلکه با استفاده از پیوندهایی که می‎تواند با سایر هنرهای تجسمی ایجاد کند تجربیات تازه‎ای از سوی هندمندان را پیش چشم مخاطب قرار داده است. این می‌تواند به این دلیل باشد که اساسا طراحی هنری میان رشته‌ای است و یا به بیان دیگر نقاشی، مجسمه‌سازی و همینطور طراحی صنعتی خود می‌‏توانند طراحی باشند که البته هستند. هنرمندان در این مجموعه ابزار طراحی را آزادانه به کار گرفته‎اند تا در نهایت فضایی جدید بسازند که دیگر تنها یک ابزار نیست.

نمایشگاه " سه قطره از اکسیر کاریدون " در گالری آرته

وارد گالری آرته که می‌شوی انگار وارد سرزمین قصه‌ها و افسانه‌ها شده‌ای، اینجا همه آنچه را که در تصور و خیال بود، می‌توان دید. قصه جادوگر بدجنس شهر را می‌توان در نقاشی‌های مجید جلیلی و زیبا پاکزاد دید، در کنار این نقاشی‌ها علیرضا شجاعیان، ندا نجفی و سعیده یونسی آثار خود را در قالب تکنیک چاپ اجرا کرده‌اند، سحر جمالی طراحی کرده و رضا طالب‌زاده این تصاویر جادویی را در قالب ویدیو آرت به تصویر کشیده است.

در این نمایشگاه، تصاویری از داستان "سه قطره از اکسیر کاریدون" به نمایش درآمده است. در واقع قصه، قصه ساحره‌ای است که، پاتیل جادویی خود را به تالیسین می‌سپرد تا نگهدار آن باشد. اما تالیسین سه قطره از اکسیر درون آن را می‌نوشد تا تمام آگاهی جهان را از آن خود کند. کاریدون جادوگر، قصه ما دانست، پس او را بلعید و دوباره او را زاد و در رود رها کرد. قصه، قصه افسانه‌ای است و سینا کریمی هنر صدای خود را با ظرافتی خاص اجرا کرده است. صدای وهم آلود و قصه جادوگر، خبیث شما را به دورانی دیگر می‌برد. شاید هم یاد قصه جادوگر بدجنس شهر اوز بی‌اندازد. اما هدف اصلی امین شاهمرادی از جمع کردن این هنرمندان در کنار هم و به نمایش درآوردن این آثار به همراه قصه تالیسین چیزی نیست جز رسیدن به یک خودشناسی، خودشناسی که از شکل‌گیری خود واقعی انسان‌ها تولید می‌شود. درواقع نمایشگاه "سه قطره از اکسیر کاریدون" بهانه‌ای‌ست برای این که بتوان خود را شناخت و یا حتی خود را در قالبی دیگر دید. باید این نمایشگاه را دید تا به آنچه که خودشناسی نامیده می‌شود، رسید.

نمایشگاه مروری بر آثار حسین محجوبی در فرهنگسرای ارسباران

خسته و افسرده از زندگی ماشینی امروز در شهر خاکستری تهران به فرهنگسرای ارسباران که می‌رسی ناگهان چشمت به طبیعت می‌افتد، انگار ناگهان در یک نامکان وارد یک فضای دیگری می‌شوی. اینجا نمایشگاه مروری بر آثار حسین محجوبی هنرمند پیشکسوت عرصه نقاشی است. او عاشق طبیعت و به تصویر کشیدن زیبایی‌های طبیعت است. در واقع در آثار محجوبی درخت، سبزی و طراوت، حیوان و جنگل همه در کنار هم هستند.

سادگی رکن اساسی آثار این هنرمند قدیمی است. به آثار محجوبی که نگاه می‌کنی می‌توانی چهار فصل را به همراه تمام زیبایی‌هایی که این روزها کمتر می‌توانی آنها را پیدا کنی ببینی؛ در کنار آن می‌توانی دریا و طراوت و تازگی طبیعت را حس کنی یا شاید هم بتوانی آن را بو بکشی، آنچه را که سال‌هاست در دل تهران نمی‌توانی بیابی. آثار محجوبی سرشار از رنگ و زیبایی است. در واقع می‌توان همه آنچه را که در طبیعت امروز گم کرده‌ایم یا در حال نابودی آن هستیم در آثار محجوبی بار دیگر بیابیم، گاهی با آن خاطره بازی کنیم و گاهی نیز حسرت همه آنچه را که از دست داده‌ایم بخوریم. انتهای پیام/