سروس تجسمی هنرآنلاین: نازیلا نوع‌بشری، مدیر گالری آران در مراسم افتتاح نمایشگاه "تهران حقیقی یا مجازی" درباره انتخاب مکانی جدید برای گالری آران شماره دو به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: ساختمان جدیدی که اکنون به عنوان گالری شماره دو آران افتتاح شده است دارای ویژگی‌های خاصی است؛ سقف بلندی برای برگزاری نمایشگاه‌ها دارد و البته با آنکه به اواخر دوره پهلوی اول تعلق دارد به شکل خوبی بازسازی شده است. زمانی که ما این مکان را دیدیم از آنجا که بعضی از پروژه‌های ما مثل نمایشگاه‌های گروهی یا چیدمان‌های خاص به مکان‌هایی با ویژگی‌های خاص نیاز دارد آن را انتخاب کردیم. در حقیقت دلیل اصلی ما برای انتخاب این فضا جذابیت‌های آن بوده است و به علاوه این که ساختمان در بافت اصلی و قدیمی شهر قرار دارد نیز برای ما جالب توجه بوده است. اینجا و در این محله که در خیابان نوفل‌لوشاتو قرار دارد، زیبایی بناها بسیار جالب توجه است، به تالار وحدت نیز نزدیک هستیم و مهم‎تر از همه اینکه تاریخ در اطراف ما حضور دارد.

وی درباره ویژگی‌های این ساختمان جدید نیز اظهار کرد: این ساختمان حدود 170 متر فضای نمایشگاهی دارد و همانطور که گفتم سقف‌های بلند آن امکان اجرای پروژه‌های خاص را به ما می‌دهد.

مدیر گالری آران درباره نمایشگاه "تهران حقیقی یا مجازی" نیز گفت: بیشتر هنرمندان این نمایشگاه کسانی هستند که به شکل مداوم با گالری آران کار می‏‌کنند، به علاوه هنرمندانی که دغدغه موضوعات شهری نیز دارند نیز برای شرکت در این نمایشگاه دعوت شده‌اند؛ مثل آقای زروان روح‌بخشان که مجموعه بزرگی از عکس‎های شهری دارد که به نظر من این عکس‌ها به لحاظ تاریخ اجتماعی بسیار ارزشمند هستند. در بخشی از نمایشگاه که در گالری آران شماره یک همزمان با اینجا برگزار شده است عکس‌هایی از مجسمه‌های شهری تهران در دهه 20 و 30 به نمایش گذاشته شده است که رضا قاسم‌لو آنها را عکاسی کرده است.

نوع‎بشری با بیان اینکه برخلاف بسیاری ما قصد داریم بگوییم که تهران هنوز حافظه تاریخی دارد افزود: تهران حافظه تاریخی زنده‌ای دارد که می‎توان به آن توجه کرد. به علاوه حفظ بناهایی مانند ساختمان همین گالری می‎تواند به حفظ این حافظه تاریخی کمک کند.ما چیزهای خوب و زیبا و داشتیم و داریم و حیف است که این‌ها بدون توجه از بین بروند.

از تاریخ سیاسی تا تخیل آزاد نقاش

بهرنگ صمدزادگان یکی از هنرمندانی است که دو تابلوی نقاشی او در این نمایشگاه گروهی روی دیوار رفته است، این هنرمند درباره این آثار به خبرنگار هنرآنلاین گفت: در این نمایشگاه یک اثر سه لته و یک نقاشی تک لته از من به نمایش درامده است که هر دو این آثار جزو مجموعه جدید من هستند که اردیبهشت 95 نمایشگاه انفرادی آن برگزار خواهد شد.

وی ادامه داد: این مجموعه گرچه در نگاه نخست ممکن است ارتباطی با مجموعه‎های قبلی من نداشته باشد اما از آنجا که من در همه مجموعه‌هایم درگیر پیوند مفهوم تصویر و مفهوم زیبایی‌شناسی هستم و به این سوال فکر می‏‌کنم که تداخل این دو با هم تا چه اندازه ممکن است یک روایت را تحریف کنند، به نظرم این دو اثر با کارهای قبلی من بی‎ربط هم نیستند. من همیشه درگیر ایده و تاثیر تاریخ سیاسی بوده‎ام و این آثار کاملا بر عکس‌هایی که به رخدادهای انقلاب ایران در دهه پنجاه و به طور مشخص به عکس‌های دی ماه 56 تا 23 بهمن 57 مبتنی هستند.

این هنرمند نقاش افزود: البته مسئله این است که با یک موضوع مشخص تصویر تا چه اندازه برای نمایش یک رخداد تاریخی که واقعیت تاریخی نیز دارد توانمند یا ناتوان است؟ ایده از اینجا شروع شد که من مشغول تماشای تصاویر انقلاب بودم و به این موضوع فکر کردم که تا چه اندازه من هنگام تماشای این تصاویر بر اساس ذهن خودم برای آنها داستان می‌سازم در نتیجه این اکت چندان نمی‌‏تواند نفس یک واقعه تاریخی را برای من بگوید و این نفس تصویر تاریخی است. این موضوع در ادامه چالش من با تئوری‎های والتر بنیامین درباره تصویر تاریخ است. این ایده ادامه پیدا کرد و من فکر نمی‏‌کردم که اکت ترجمه تصویری یک واقعی تاریخ است و من که اکت را با نقاشی کردن به شکل یک امر زیبایی‌شناختی ترجمه می‎کنم پس باز روایت را از دست می‎دهم. این بار تصمیم گرفتم که تخیلم را آزاد بگذارم و در نتیجه تاثیراتی که از ادبیات و یک سری از رمان‌ها هم گرفته بودم به این مجموعه اضافه کردم، درنهایت یک اتفاق شلوغ و درهم و برهمی در تصاویر من در حال وقوع است که البته تخیل‎برانگیز است اما رابطه خود را با واقعیت تاریخی قطع می‎کند و این در واقع به نوعی در راستای ایده من در زیر سوال بردن ماهیت تصویر است. اینکه ما هنرمندان تا چه اندازه ناخودآگاه درگیر این ادعا هستیم که آنچه ما به عنوان هنر می‎سازیم یک برساخته‌ای از واقعیت موجود است و من می‎گویم که آنچه من کشیده‎ام واقعیت نیست و جهانی من درآوردی است که خودم ساخته‎ام و حق ندارم آن را به عنوان واقعیت قالب کنم.

صمدزادگان با بیان اینکه تاکنون بخش اندکی از این مجموعه آماده شده است اظهار کرد: یکی از ویژگی‎هایی که من برای این مجموعه تعریف کرده‌ام این است که تا لحظه آخر روی آثار کار کنم و این دو اثری که الان به نمایش گذاشته شده است نیز تا یک ساعت قبل از اینکه به قاب‎سازی برود در حال تکمیل شدن بودند دلیل این موضوع نیز این بود که تصمیم گرفتم جلوی تخیل‌ام را نگیرم و ببینم چه اندازه موضوع مرا منحرف می‏‌کند به همین دلیل اینجا موضوع خود نقاشی و تصویر است.

پرسه در تهران با دوربین

زروان روح‎بخشان هنرمند دیگری است که مجموعه‎ای از 40 عکس او از مردم تهران با عنوان "پرسه در تهران؛ خیابان‎ها و آدم‌ها"در این نمایشگاه در معرض دید مخاطبان قرار گرفته است. او درباره این مجموعه به هنرآنلاین گفت: من عکاسی از آدم‌های تهران را از سال 87 آغاز کردم، البته آنچه اکنون به نمایش گذاشته شده است مربوط به دو سال اخیر است؛ اما کل مجموعه تا الان شامل 1300 عکس شده است. این مجموعه به جز خیابان‌ها و آدم‎ها، شامل دیوارنوشته‎ها، بیلبوردها و همین‌طور سطل‌آشغال‌ها نیر هست. عکس‌های این نمایشگاه به شکل اتفاقی انتخاب شده است.

وی با بیان اینکه در این مجموعه تاکیدی بر هیچ دوربین خاصی نداشته است و حتی بعضی از کارها را با دوربین موبایل عکاسی کرده است افزود: در روند عکاسی در چند سال گذشته مدام تلاش کرده‎ام خودم را حذف کنم و به همین دلیل گاه عکس‎ها به شکل کاملا تصادفی و حتی بدون نگاه به ویزور می‎اندازم. همانطور که برخورد شما با آدم‎ها و موضوعات اتفاقی است و عکس‌ها نیز به شکل اتفاقی گرفته شده است. فقط دوست دارم آدم‎ها دیده شوند و عکاس را حذف کردم. من هیچ ادعای خاصی ندارم و معتقدم که من کسی نیستم که بخواهم نگاه خاصی به آدم‏ها داشته باشم.

این هنرمند با اشاره به اندازه عکس‌ها و اینکه قطع کوچک را بیشتر دوست دارد افزود: عکس کوچک به نظرم ساده‎تر است و آدم‎ها برای آنکه عکس کوچک را ببینند به آن نزدیک می‎شوند و هر بار که شما به عکس نزدیک می‌شوید از باقی مجموعه جدا شده و در واقع نمی‎توانید جزییات عکس و کل مجموعه را با هم ببینید. در هر برخورد چیزهایی از دست رفته و چیزهای جدید به دست می‎آید درست مانند اتفاقی که برای خود من در گرفتن این عکس‎ها افتاده است.

"Tehran XO"؛ بازی بی‎حاصل

محمد اسکندری یکی دیگر از هنرمندانی است که مجموعه تابلوی 9 لته او با عنوان "Tehran XO" در نمایشگاه "تهران حقیقی یا مجازی" به نمایش گذاشته شده است. او درباره این اثر به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: این اثر برای همین نمایشگاه کار شده است و حول و حوش بازی XO شکل گرفته است. در هر تابلو تصویر یک جوان تهرانی دیده می‎شود که در زمینه‎ای ساده رو به مخاطب لبخند می‎زند. بر اساس آنچه در این اثر دیده می‎شود بازی به نتیجه خاصی نرسیده است اما با این حال آن آدم‎ها همچنان لبخند می‌زنند.

وی ادامه داد: این بازی است که نه برنده دارد نه بازنده و کارهای قبلی من به شکل دیگری بازی را مطرح می‌‏کند و اینجا همان شیوه را با استفاده از بازی XO ادامه داده‎ام. آدم‎هایی که در این تابلوها دیده می‎شوند زندگی خودشان را می‎کنند و گویی چاره‎ای جز خندیدن ندارند.

اسکندری با بیان اینکه این مجموعه نیز مانند کارهای قبلی او وام‌دار گرافیتی است گرچه به لحاظ تکنیک کاملا از تکنیک‌های نقاشی در آن استفاده شده است افزود: این مجموعه ادامه خواهد داشت و آن را ادامه خواهم داد البته به شکل نمایشگاه انفرادی به نمایش گذاشته نخواهد شد.

نمایشگاه "تهران حقیقی یا مجازی" در گالری آران شماره یک و در گالری شماره دو با آثار ساسان ابری، مریم اسپندی، ابراهیم اسکندری، محمد اسکندری، یاشار آذرامدادیان، مریم امیرفرشی، طناز امین، غزاله بحیرایی، ناصر بخشی، دادبه بصیر، مجید بیگلری، علی‎یار راستی، نوید رسولی، زروات روح‎بخشان، رومیسا سکاکی، بهرنگ صمدزادگان، بهار طاهری، آساره عکاشه، پریناز علیش، فرهادفزونی، کامیار کفایی، امیرنصر کم‎گویان، میریام کویل و امیر موسوی و همچنین عکس‎های رضا قاسملو از مجسمه‎های شهری تهران در دهه 20 و 30 برگزار شده است.

این نمایشگاه تا 22 مرداد در گالری‎های آران در خیابان کریمخان زند، خیابان خردمند شمالی، کوچه دی پلاک 12 و گالری آران شماره 2 در خیابان نوفل لوشاتو، کوچه لولاگر پلاک 5 ادامه دارد.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/