سروس تجسمی هنرآنلاین: نازیلا نوعبشری، مدیر گالری آران در مراسم افتتاح نمایشگاه "تهران حقیقی یا مجازی" درباره انتخاب مکانی جدید برای گالری آران شماره دو به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: ساختمان جدیدی که اکنون به عنوان گالری شماره دو آران افتتاح شده است دارای ویژگیهای خاصی است؛ سقف بلندی برای برگزاری نمایشگاهها دارد و البته با آنکه به اواخر دوره پهلوی اول تعلق دارد به شکل خوبی بازسازی شده است. زمانی که ما این مکان را دیدیم از آنجا که بعضی از پروژههای ما مثل نمایشگاههای گروهی یا چیدمانهای خاص به مکانهایی با ویژگیهای خاص نیاز دارد آن را انتخاب کردیم. در حقیقت دلیل اصلی ما برای انتخاب این فضا جذابیتهای آن بوده است و به علاوه این که ساختمان در بافت اصلی و قدیمی شهر قرار دارد نیز برای ما جالب توجه بوده است. اینجا و در این محله که در خیابان نوفللوشاتو قرار دارد، زیبایی بناها بسیار جالب توجه است، به تالار وحدت نیز نزدیک هستیم و مهمتر از همه اینکه تاریخ در اطراف ما حضور دارد.
وی درباره ویژگیهای این ساختمان جدید نیز اظهار کرد: این ساختمان حدود 170 متر فضای نمایشگاهی دارد و همانطور که گفتم سقفهای بلند آن امکان اجرای پروژههای خاص را به ما میدهد.
مدیر گالری آران درباره نمایشگاه "تهران حقیقی یا مجازی" نیز گفت: بیشتر هنرمندان این نمایشگاه کسانی هستند که به شکل مداوم با گالری آران کار میکنند، به علاوه هنرمندانی که دغدغه موضوعات شهری نیز دارند نیز برای شرکت در این نمایشگاه دعوت شدهاند؛ مثل آقای زروان روحبخشان که مجموعه بزرگی از عکسهای شهری دارد که به نظر من این عکسها به لحاظ تاریخ اجتماعی بسیار ارزشمند هستند. در بخشی از نمایشگاه که در گالری آران شماره یک همزمان با اینجا برگزار شده است عکسهایی از مجسمههای شهری تهران در دهه 20 و 30 به نمایش گذاشته شده است که رضا قاسملو آنها را عکاسی کرده است.
نوعبشری با بیان اینکه برخلاف بسیاری ما قصد داریم بگوییم که تهران هنوز حافظه تاریخی دارد افزود: تهران حافظه تاریخی زندهای دارد که میتوان به آن توجه کرد. به علاوه حفظ بناهایی مانند ساختمان همین گالری میتواند به حفظ این حافظه تاریخی کمک کند.ما چیزهای خوب و زیبا و داشتیم و داریم و حیف است که اینها بدون توجه از بین بروند.
از تاریخ سیاسی تا تخیل آزاد نقاش
بهرنگ صمدزادگان یکی از هنرمندانی است که دو تابلوی نقاشی او در این نمایشگاه گروهی روی دیوار رفته است، این هنرمند درباره این آثار به خبرنگار هنرآنلاین گفت: در این نمایشگاه یک اثر سه لته و یک نقاشی تک لته از من به نمایش درامده است که هر دو این آثار جزو مجموعه جدید من هستند که اردیبهشت 95 نمایشگاه انفرادی آن برگزار خواهد شد.
وی ادامه داد: این مجموعه گرچه در نگاه نخست ممکن است ارتباطی با مجموعههای قبلی من نداشته باشد اما از آنجا که من در همه مجموعههایم درگیر پیوند مفهوم تصویر و مفهوم زیباییشناسی هستم و به این سوال فکر میکنم که تداخل این دو با هم تا چه اندازه ممکن است یک روایت را تحریف کنند، به نظرم این دو اثر با کارهای قبلی من بیربط هم نیستند. من همیشه درگیر ایده و تاثیر تاریخ سیاسی بودهام و این آثار کاملا بر عکسهایی که به رخدادهای انقلاب ایران در دهه پنجاه و به طور مشخص به عکسهای دی ماه 56 تا 23 بهمن 57 مبتنی هستند.
این هنرمند نقاش افزود: البته مسئله این است که با یک موضوع مشخص تصویر تا چه اندازه برای نمایش یک رخداد تاریخی که واقعیت تاریخی نیز دارد توانمند یا ناتوان است؟ ایده از اینجا شروع شد که من مشغول تماشای تصاویر انقلاب بودم و به این موضوع فکر کردم که تا چه اندازه من هنگام تماشای این تصاویر بر اساس ذهن خودم برای آنها داستان میسازم در نتیجه این اکت چندان نمیتواند نفس یک واقعه تاریخی را برای من بگوید و این نفس تصویر تاریخی است. این موضوع در ادامه چالش من با تئوریهای والتر بنیامین درباره تصویر تاریخ است. این ایده ادامه پیدا کرد و من فکر نمیکردم که اکت ترجمه تصویری یک واقعی تاریخ است و من که اکت را با نقاشی کردن به شکل یک امر زیباییشناختی ترجمه میکنم پس باز روایت را از دست میدهم. این بار تصمیم گرفتم که تخیلم را آزاد بگذارم و در نتیجه تاثیراتی که از ادبیات و یک سری از رمانها هم گرفته بودم به این مجموعه اضافه کردم، درنهایت یک اتفاق شلوغ و درهم و برهمی در تصاویر من در حال وقوع است که البته تخیلبرانگیز است اما رابطه خود را با واقعیت تاریخی قطع میکند و این در واقع به نوعی در راستای ایده من در زیر سوال بردن ماهیت تصویر است. اینکه ما هنرمندان تا چه اندازه ناخودآگاه درگیر این ادعا هستیم که آنچه ما به عنوان هنر میسازیم یک برساختهای از واقعیت موجود است و من میگویم که آنچه من کشیدهام واقعیت نیست و جهانی من درآوردی است که خودم ساختهام و حق ندارم آن را به عنوان واقعیت قالب کنم.
صمدزادگان با بیان اینکه تاکنون بخش اندکی از این مجموعه آماده شده است اظهار کرد: یکی از ویژگیهایی که من برای این مجموعه تعریف کردهام این است که تا لحظه آخر روی آثار کار کنم و این دو اثری که الان به نمایش گذاشته شده است نیز تا یک ساعت قبل از اینکه به قابسازی برود در حال تکمیل شدن بودند دلیل این موضوع نیز این بود که تصمیم گرفتم جلوی تخیلام را نگیرم و ببینم چه اندازه موضوع مرا منحرف میکند به همین دلیل اینجا موضوع خود نقاشی و تصویر است.
پرسه در تهران با دوربین
زروان روحبخشان هنرمند دیگری است که مجموعهای از 40 عکس او از مردم تهران با عنوان "پرسه در تهران؛ خیابانها و آدمها"در این نمایشگاه در معرض دید مخاطبان قرار گرفته است. او درباره این مجموعه به هنرآنلاین گفت: من عکاسی از آدمهای تهران را از سال 87 آغاز کردم، البته آنچه اکنون به نمایش گذاشته شده است مربوط به دو سال اخیر است؛ اما کل مجموعه تا الان شامل 1300 عکس شده است. این مجموعه به جز خیابانها و آدمها، شامل دیوارنوشتهها، بیلبوردها و همینطور سطلآشغالها نیر هست. عکسهای این نمایشگاه به شکل اتفاقی انتخاب شده است.
وی با بیان اینکه در این مجموعه تاکیدی بر هیچ دوربین خاصی نداشته است و حتی بعضی از کارها را با دوربین موبایل عکاسی کرده است افزود: در روند عکاسی در چند سال گذشته مدام تلاش کردهام خودم را حذف کنم و به همین دلیل گاه عکسها به شکل کاملا تصادفی و حتی بدون نگاه به ویزور میاندازم. همانطور که برخورد شما با آدمها و موضوعات اتفاقی است و عکسها نیز به شکل اتفاقی گرفته شده است. فقط دوست دارم آدمها دیده شوند و عکاس را حذف کردم. من هیچ ادعای خاصی ندارم و معتقدم که من کسی نیستم که بخواهم نگاه خاصی به آدمها داشته باشم.
این هنرمند با اشاره به اندازه عکسها و اینکه قطع کوچک را بیشتر دوست دارد افزود: عکس کوچک به نظرم سادهتر است و آدمها برای آنکه عکس کوچک را ببینند به آن نزدیک میشوند و هر بار که شما به عکس نزدیک میشوید از باقی مجموعه جدا شده و در واقع نمیتوانید جزییات عکس و کل مجموعه را با هم ببینید. در هر برخورد چیزهایی از دست رفته و چیزهای جدید به دست میآید درست مانند اتفاقی که برای خود من در گرفتن این عکسها افتاده است.
"Tehran XO"؛ بازی بیحاصل
محمد اسکندری یکی دیگر از هنرمندانی است که مجموعه تابلوی 9 لته او با عنوان "Tehran XO" در نمایشگاه "تهران حقیقی یا مجازی" به نمایش گذاشته شده است. او درباره این اثر به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: این اثر برای همین نمایشگاه کار شده است و حول و حوش بازی XO شکل گرفته است. در هر تابلو تصویر یک جوان تهرانی دیده میشود که در زمینهای ساده رو به مخاطب لبخند میزند. بر اساس آنچه در این اثر دیده میشود بازی به نتیجه خاصی نرسیده است اما با این حال آن آدمها همچنان لبخند میزنند.
وی ادامه داد: این بازی است که نه برنده دارد نه بازنده و کارهای قبلی من به شکل دیگری بازی را مطرح میکند و اینجا همان شیوه را با استفاده از بازی XO ادامه دادهام. آدمهایی که در این تابلوها دیده میشوند زندگی خودشان را میکنند و گویی چارهای جز خندیدن ندارند.
اسکندری با بیان اینکه این مجموعه نیز مانند کارهای قبلی او وامدار گرافیتی است گرچه به لحاظ تکنیک کاملا از تکنیکهای نقاشی در آن استفاده شده است افزود: این مجموعه ادامه خواهد داشت و آن را ادامه خواهم داد البته به شکل نمایشگاه انفرادی به نمایش گذاشته نخواهد شد.
نمایشگاه "تهران حقیقی یا مجازی" در گالری آران شماره یک و در گالری شماره دو با آثار ساسان ابری، مریم اسپندی، ابراهیم اسکندری، محمد اسکندری، یاشار آذرامدادیان، مریم امیرفرشی، طناز امین، غزاله بحیرایی، ناصر بخشی، دادبه بصیر، مجید بیگلری، علییار راستی، نوید رسولی، زروات روحبخشان، رومیسا سکاکی، بهرنگ صمدزادگان، بهار طاهری، آساره عکاشه، پریناز علیش، فرهادفزونی، کامیار کفایی، امیرنصر کمگویان، میریام کویل و امیر موسوی و همچنین عکسهای رضا قاسملو از مجسمههای شهری تهران در دهه 20 و 30 برگزار شده است.
این نمایشگاه تا 22 مرداد در گالریهای آران در خیابان کریمخان زند، خیابان خردمند شمالی، کوچه دی پلاک 12 و گالری آران شماره 2 در خیابان نوفل لوشاتو، کوچه لولاگر پلاک 5 ادامه دارد.
انتهای پیام/