سرویس تجسمی هنرآنلاین: نگارخانه های تهران در روزهای آخر هفتهای که گذشت میزبان نمایشهای تازه شدند. از این میان افتتاح چهار نمایشگاه را مرور می کنیم.
آقای رییس جمهور در طراحان آزاد
از نخستین سال پس از انقلاب موضوع انتخاب رییس جمهور به یکی از دغدغههای ایرانیان بدل شد. ایرانیانی که تا پیش از این نه در عرصه سیاسی جایگاهی داشتند و نه کسی را در چنین عرصهای انتخاب کرده بودند. انتخابات به عنوان نخستین فعالیت دموکراتیک برای مردم ایران ناشناخته بود اما آنان در ۳۷ سال گذشته هرگاه دست به انتخاب زدند با داستانی شگفت روبهرو شدهاند.
نمایشگاه "آقای رییس جمهور" با کیوریتوری زرتشت رحیمی و آرمین مالکی، نگاه حدود ۱۵ هنرمند به این موضوع است، نگاهی که گاه روایتی تاریخی به خود میگیرد، گاه بیانی هزلآمیز مییابد و گاه با نگاهی جهانیتر به آنچه رهبران جهان تاکنون به آن عرضه داشتهاند میپردازد. گستردگی مدیا در این نمایشگاه و پراکندگی از نقاشی، تا اینستالیشن و صدا به ایجاد بیان چندصدایی هنرمندان در این نمایشگاه کمک کرده است. بیانی که میشود موضوعاتی را در چند دهه گذشته به تصویر بکشد که برای بسیاری ناشناخته است و برای بسیاری به نوستالژیهای تلخ و شیرین بدل شده است. در بعضی آثار اما رییس جمهور به عنوان فردی حقیقی مورد بررسی قرار میگیرد انسانی که مردمانی او را برگزیدند و بعدها همان مردمان دیگری را به جای او خواستند این شاید به این دلیل ساده باشد که رییس جمهور یک عنوان ثابت است، عنوانی مانند یک لباس که هربار کسی آن را میپوشد و بعد به دیگری تحویل میدهد.
مکعبهایی از جنس سکوت در گالری هما
"تکثیر مکانیکی" عنوان نمایشگاه کسری گلرنگ است که جمعه ۵ تیرماه در گالری هما افتتاح شده است. گلرنگ در این نمایشگاه مکعبهایش را به نمایش گذاشته است. مکعبهایی که در حال فرار از روایت هستند و بیشتر ترجیح میدهند سکوت کنند تا حرف بزنند. گلرنگ که علاقه خاصی به طراحی دارد، از مکعبها استفاده کرده است تا بتواند در فضایی مینی مال و انتزاعی آنچه را که بدان علاقمند بوده است به نمایش بگذارد. مکعبهای گلرنگ علاوه بر این تکثیری هستند از آنچه که هنرمند در نظر دارد.
او در استیتمنت نمایشگاه خود نوشته است: مکعب از قدیمیترین اشیاء کارهای من است. که برای اولین بار در مجموعه کارهایی که بر روی مبلمان متمرکز بودم پیدا کردم. مکعبهایی که معلق در وسط صفحه جا خوش کردهاند. فرم زورگویشان را در تضاد با پارچههای توری سیال و آسیب پذیر و خزهای روی میز قرار میدهند. علی رغم ظاهرشان این تکراری غیر مکانیکی است تنها با مداد رنگی و فرار از تکثیر مکانیکی تا به فعالیت سنتی نقاشی ادامه دهم. از طرفی تکرارشان میکنم تا بر ترس از دست دادنم از طریق به بازی گرفتن شی بیهمتا غلبه کنم و این تکثیر با چند لت کردن این طبیعت بیجانها به سمت ساخت روایت حرکت میکند روایتی که ساختاری درونی، جنسی و نامنسجم دارد. به نظر میرسد تمامی این کارها پروسهای است از تولید تکراری، بی معنی و تخت که نه آغازی دارد و نه پایانی، چیزی که انتظار میرفت تا بجای توهم و تسلسلی بیپایان روندی خردگرایانه و منطقی را طی کند.
نمایشگاه دوستان در هفت ثمر
۵ تیرماه گالری هفت ثمر میزبان "نمایشگاه دوستان هفت ثمر" شد. در این نمایشگاه بیش از ۱۰۰ اثر از هنرمندان با ردههای سنی مختلف به نمایش درآمده است و آثاری از مجسمه، نقاشی،عکاسی و تاپستری در این مجموعه دیده میشود. آثاری از یعقوب عمامهپیچ، حسین محجوبی، همایون سلیمی، امیرعلی گلریز، شهلا حسینی، فرزانه لطفی، زهرا رسول زاده و جمعی دیگر از هنرمندان با سبکها و تکنیکهای مختلف در کنار هم جمع شدهاند و به نمایش گذاشته شدهاند. هفت ثمر میزبان آثار مختلفی از این هنرمندان است که هر کدام حرفی برای گفتن دارند، آثاری از جنس سیب و انار، از جنس آهن و مفتول، ازجنس گل و برگ همه در یک جا جمع شدهاند تا شما طی مدت یکماه بتوانید آنچه را که میخواهید در یک جا ببینید و از یک جا انتخاب کنید.
گالری شماره شش و "خیال واقعی" سوژه عکاس خاک سرخ
"خیال واقعی" عنوان نمایشگاه علیرضا معماریانی است که از ۵ تیرماه در گالری بیست و شش به نمایش درآمده است. در این مجموعه عکس، عکاس سعی کرده به شیوه مستند و فاین آرت سختیهای کار در معدن خاک سرخ را به نمایش بگذارد. همه جا سرخ است و قرمز، اما در میان این سرخی جهنمی، سفیدی آمال و آرزوها را میتوان با وجود پرندگان و ماکیانی که در گوشه گوشه این عکسها دیده میشود به نوعی دیگر هضم کرد.
معماریانی در این مجموعه عکس روایت کننده سختیها و مشقتهای کار در معدنی است که در حال از بین رفتن است. او سعی کرده با دیدی مستند به این دنیای پرهیاهو نگاه کرده و آنچه را که دیده به همراه ذهنیات خود به نمایش بگذارد.
معماریانی در بخشی از این استیتمنت نمایشگاه میگوید: نکتهای که در این پروژه برایم اهمیت داشت، حضور واقعی کارگران در این پروژه بود. آنها خودشان با حضور در قلب پروژه، پرندهها را رها میکردند و من از آنها عکس میگرفتم. همکاری، دوستی و اتفاقاتی که در پشت صحنه این پروژه پیش آمد، برایم خیلی جذاب بود. گاهی برای گرفتن یک عکس، یک روز وقت صرف میشد و خود کارگران کارخانه عناصر آن را تشکیل میدادند.
معماریانی در آثارش تلاش دارد به عنوان راوی و چشم مخاطب پنج کارگر و یک نگهبان کارخانه را که هر روز با خاکی سرخ درهم آمیخته میشوند به صورت سمبل و نشانه، با رنگ سفید ترکیب کند و مفاهیمی مانند ایمان و آرزو را در زندگی این افراد نشان دهد. کارگرانی که زندگی بسیار سختی دارند، اما قشنگ زندگی میکنند .
انتهای پیام/