سرویس تجسمی هنرآنلاین: نمایشگاه "ما کجاییم؟" محصول همکاری گالری هینتراند وین اتریش، انجمن فرهنگی اتریش و سفارت سوئیس در ایران، همچنین گالری ویستا با نمایشگاه‌گردانی گودرون والنبوک همراه بود.

لیزل پونگر، نیکووال، نیوس ویداور، کلمنزکراوس، کنستانتین لوزر، ماریاززایفرت، وریا آریا. فروهاوف، هنرمندانی بودند که آثار عکس، چیدمان، ویدیوی‌شان تحت عنوان نمایشگاه بینافرهنگی (ماکجاییم؟) به نمایش درآمده بود.

معرفی آثار و هنرمندان
ابتدا به معرفی نام و نوع اثر (رسانه) هرکدام از این هنرمندان می‌پردازیم و در ادامه نگاهی عمیق‌تر خواهیم داشت به نوع رویکرد احتمالی هرکدام از این هنرمندان به موضوع اثرشان.

لیزل پونگر (lisl ponger) متولد آلمان با ویدیوی 12 دقیقه‌ای گذر (passagen)، محصول (1996) م. 1375. ش

نیکووال (Niko wahl) متولد اتریش با چیدمانی تحت عنوان (تهران د ریک چادر) (Tehran in a tent)، محصول (2015). م 1394

نیوس ویداور (Nives widauer) متولد سوئیس با چیدمانی تحت عنوان انار (pomegranate)، محصول (2015). م 1394.

کلمنز کراوس (Clemens krauss) متولد اتریش با مجموعه عکسی تحت عنوان (V قدیس) (7 Saints)، محصول (20009). م 1388.

کنستانتین لوزر (Constantin luser) متولد اتریش با چیدمانی تحت عنوان استریپتیز (Striptease) محصول (2009). م 1388. ش و یک ویدیو.

وریا آریا (Vooria Aria) متولد ایران با چیدمانی تحت عنوان (نابود شدنی) (Prishable)، محصول (2015). م 1394.

زیگفریدای. فروهاوف (Siegfried A.Fruhauf) با ویدیویی 4 دقیقه‌ای تحت عنوان سفرکوهستانی (Hohenraush Mountain Trip)، محصول (1999). م 1377.

وجه مشترک آثار حاضر در نمایشگاه ما کجاییم؟

به‌جاست قبل از آنکه تک‌تک آثار را موردبررسی قرار دهیم، ابتدا به وجه مشترکی که در تمام آثار به چشم می‌خورد اشاره‌ای داشته باشیم.

بومی نبودن، سفر فیزیکی و ذهنی، رفتن از جایی به‌جای دیگر، از زمانی به زمان دیگر، از یک باور و ایدئولوژی‌ به باور و ایدئولوژی دیگر. نمایش ردپاهای این جابه‌جایی‌ها بر بدنه‌ی جسم و روحمان و به چالش کشیدن ایستایی در یک نقطه از مکان، زمان و باور.

حتی سفر برخی از این هنرمندان در زمان نمایشگاه به‌به ایران و حضور فیزیکی آن‌ها هم تأکیدی است بر بار مفهومی این نمایشگاه.
صریح اللهجه بودن در بیان مفاهیم آثار، دوری از اشارات مبهم و کنایه‌ای هم یکی دیگر از وجه مشترک این آثار بود؛ ازاین‌رو مخاطب ایرانی برای خوانش آثار نیاز چندان ویژه و خاصی به داشتن دانش یا اطلاعات نداشت و در صورت لزوم این اطلاعات توسط هنرمند برای مخاطب در قالب استیتمنت ارائه شده بود.

بررسی آثار حاضر در نمایشگاه

ویدیوی گذر اثر لیزل پونگر، ویدیویی رنگی بودکه در قاب تقریبی 2×3 M به‌وسیله‌ی ویدیو پروجکشن بر روی دیوار گالری به نمایش در آمده بود.

در کاتالوگ نمایشگاه برای معرفی بیشتر این اثر این پاراگراف آمده: "لیزل پونگر مدت‌هاست روی طبیعت برساخته‌ی هویت (فرهنگی): ایده‌های معمولاً کلیشه‌ای ما در مورد تصویر ((دیگری)) و سوألات مربوط به بازنمایی بصری، کار می‌کند. او در فیلم گذر سعی می‌کند نقشه‌ای تخیلی از قرن بیستم بسازد که در آن داستان‌های مهاجران مانند خطوطی کهنه از حافظه‌ی غربی حک شده‌اند. عکس‌هایی که توسط توریست‌های ناظر گرفته شده‌اند در رابطه‌ی پرتنشی با موسیقی متن ظاهر می‌شوند تا یک سفر پسا استعماری را نمایش دهند.، سطری در کشورهایی که در زمانه‌ای گذشته در فضا و زمان به هم چسبیده بودند.

ویدیو تصاویری غیر روایی را به نمایش می‌گذاشت، آنی از گذشته، تصاویری که تا حدی ناواضح بودند و از لحاظ تکنیکی یادآور این امر می‌شدند که این تصاویر بسیار قدیمی هستند، در زمان‌های دور گذشته توسط ابزارهای ثبت تصویر آن زمان و به دست توریست‌های آن دوره تصاویری که در قاب نمایش بر روی دیوار گالری، گویی از گذشته کش آمده تابه‌حال، گویی این مسافران همیشه در سفرند، سفری که مقصدی جز سفر ندارند. رویکرد بسیار مفهومی که لیزل در این ویدیو داشته ذهن مخاطب را از ساختارهای زیبایی شناسانه در اثر دور می‌کند و در ازای آن او را در خاطرات مشابهی که در این تصاویر دارد، غوطه‌ور می‌کند. لحظه‌های دلهره‌آور، ناگفته‌های سفر، هیجان از لحظاتی که پیش رو خواهی داشت، جابه‌جایی لحظه‌به‌لحظه، درمکانی که درآن حضور نداشته‌ای، داستان مهاجرت.

اما این تصاویر، تصاویری هستند از گذشته و کیفیت تصاویر مدام، نقطه‌گذاری می‌کند بر این امر در ذهن بیننده، در اینجاست که بیننده غوطه‌ور در خاطرات مشترک خودش در قاب تصویر، زمان را گم می‌کند، گویی زمان مؤلفه‌ای است که از دست می‌رود. چراکه پرداخت هوشمندانه لیزل بر تصاویری بر گذشته با کیفیات بصری آن زمان، مخاطب را وادار می‌دارد که به خودش و خاطراتش رجوع کند. و خاطرات همواره در تمام عمر آدمی در ذهن انسان در سفرند، سفری بی‌زمان.

تهران در یک چادر عنوان چالش‌برانگیزی است که نکوبال بر چیدمان خود انتخاب خود انتخاب کرده این چیدمان مشتمل بر یک مجموعه قاب 33×33 cm نصب شده بر روی دیوار و یک سازه در ابعاد تقریبی 150×40 cm چیده شده در کف گالری، است.

پاراگرافی که برای معرفی بیشتر اثر در کاتالوگ آمده: (نیکو بال روی داستان حدود 800 یتیم یهودی لهستانی را که در سال 1942 در تهران زندگی می‌کردند کار می‌کند. وقتی که او در این شهر مشغول تحقیق بود یک هنرمند محلی به او گفت: " در تهران هیچ خاطره‌ای نیست ". یک خاخام به او گفت: " هر که چیزی به خاطر داشت دیگر مرده ". نیکوبال با تکه‌هایی از کاغذهای کهنه که در تهران پیدا کرد، مدارکی از یک بایگانی واقع در نیویورک، و گزارش‌های تاریخی سفرکار می‌کند.

نیکو در چیدمان خود از پدیده‌های روزنامه‌ها و مجلات قدیمی ی ایرانی سودجسته و با تکنیک کلاژ بر روی یک بستر خاکی‌رنگ تصویر بصری‌ای پدید آورده که جذابیت‌های ساختارگرایانه هم در آن حفظ شده است. از لحاظ ساختاری کلاژهای فیگوراتیو نیکو رویکردی مشابه با مانیفیت‌های فیگورهای نقاشی ایرانی (مینیاتورهای خطی) دارد؛ فیگورهای کاملاً تخت که در دید از روبه‌رو با سطحی بازنمایانه شده، اما در دیدی از بالا با خطی که صفحه‌ای ایستاده به‌صورت عمودی آن را ایجاد کرده.

تفاوت میان بافت روزنامه‌ها و نوع برش تکه‌های روزنامه و انتخاب جای‌گذاری این تکه‌ها بر روی هم که رویکردی فیگوراتیو را در خودحفظ می‌کند با بستری که بافتی از خاک را تداعی می‌کند و همچنین نمایش نوع دید نیکو به پرسپکتیو دوبعدی، همگی یادآور این نکته مفهومی در چیدمان نیکو می‌شوند که پایه‌ای روی نمایه‌ای دیگر قرار دارد، حتی این نوع رویکرد، در چیدمانی که بر روی زمین قرار دارد هم با تأکیدی بیشتر دیده می‌شود. دایره‌هایی تخت (دوبعدی)، دایره‌هایی از جنس فایبرگلاس کلاژ شده با تکه روزنامه‌ها و سطحی که از بخشی از مساحت دایره بیرون زده، سطحی که در بعضی جاها نیم‌تنه انسان را تداعی می‌کند و در بعضی جاها تمام‌تنه‌ی آدمی را به نمایش می‌گذارد. اما در بعضی دیگر فقط یک سطح بیرون زده از دایره است.

قطر تقریبی این دایره‌ها 15 cm بود که توسط یک میله‌ی سفیدرنگ به طول تقریبی 50 cm بر روی یک مکعب مستطیل سفیدرنگ به‌طور عمودی چیده شده ، به‌صورت نامنظم. چیدمان نیکو (سازه‌های دایره‌ای شکل) در ابتدا برای مخاطب خود از لحاظ بصری دو مورد را تداعی می‌کرد، یک آب‌نبات‌های بزرگ و تخت که به‌زحمت در دهان جای می‌گیرند دو - طراحی‌های خطی آنتوان دوسنت اگزوپری 1 درکتاب شازده کوچولو 2.

آدم‌هایی ایستاده بر روی یک کره اما با اجرای دوبعدی که وامی‌داردمان که در ذهنمان فضایی برای تجسم حجمشان هم قائل شویم. و در ادامه من را یاد آن جمله‌ی دوست‌داشتنی روباه به شازده کوچولو می‌اندازد که؛ "تو مسئولی در مقابل کسی که او را اهلی کرده‌ای." (بخشی از کتاب شازده کوچولو).

انتخاب رنگ، غالب در اثر نیکو هم به طرزی ظریف اشاره‌ای داردبه چیزی که متعلق به گذشته است (رویدادی قدیمی). حال دوباره برمی‌گردیم به قاب‌های نصب شده بر روی دیوار. دخترکان و پسرکانی در حال دویدن و جست‌وخیز کردن، نمایش آنی از هیاهوی کودکانه از گذشته‌های خودمان، درست در همین لحظه است که ذهن مخاطب شروع به زایش تصاویر بعدی می‌کند و صداها هم کم‌کم در ذهن مخاطب شنیده می‌شود، هیاهو و صدای بازی بچه‌ها درکوچه ها و محل‌های یک شهر، خانه‌های شلوغ و محل‌های زنده و پویا، اما این اوج بودن با تأمل بیشتر مخاطب در برابر اثر نیکو ناگهان و به‌یک‌باره فروکش می‌کند، به تک تصویری ثابت و صامت از آن گذشته در بستری به رنگ خاک. گویی گذشته‌ها مدفون شده اند و فراموش و بریده‌هایی از مجلات و روزنامه‌ها، البته با دخالت نیکو، تلنگری می‌زند بر مخاطب برای اندیشیدن به لایه‌های زیرین لایه‌ای که ما بر روی آن قدم می‌زنیم، چرا از لحظات مختصات مکانی و چه زمانی. نیکو با رویکردی بینابینی (ساختارگرایانه، روایت گرایانه، اثری می‌سازد امروزی از سوژه‌ای که سال‌ها پیش فراموش شده بود.

نیوس ویداور با چیدمانی تحت عنوان انار در این نمایشگاه شرکت کرده بود. چیدمان او شامل یک متن از ایلمار راکوسا، نویسنده سوئیسی، یک عکس در اندازه‌ی 60×80 cm و یک انار که از برزیل به ایران آورده شده بود که بر روی پایه‌ی سفیدرنگ چیده شده بود و پس‌زمینه‌ی آن دیوار گالری سبز درآمده بود. پاراگرافی که برای توضیح بیشتر اثر در کاتالوگ آمده: "هنرمند سوئیسی، نیوس ویداور، رویکرد شخصی‌اش به درخت انار را نشان می‌دهد. آتلیه‌ی او پنجره‌های به سمت باغ محل اقامت سفیر ایران در وین دارد. این درخت باعث شد او در مورد هویت انار دست به مطالعه بزند. داستانی از انار در فرهنگ‌ها و دین‌های مختلف. نویسنده سوئیسی، ایلما راکوسا، با یک مقاله در باب تخیلاتش در مورد انارها به این پروژه ملحق می‌شود".

اثر نیوس نه رویکردی ساختارگرایانه دارد و نه روایت‌گرایانه. نمایش تمایلی است بین مخاطب و ایده‌ی هنرمند. هنرمند دراین اثر از انار استفاده میکندو با پرداختن به سوژه‌هایی که انار در فرهنگ‌های مختلف دارد از مخاطب خود می‌خواهد تا او را تنها با گرفتن یک عکس از خودشان درحالی‌که انار در دست دارند، (البته انتخاب کادر برای عکاسی آزاد است)، و با ارسال عکسشان برای هنرمند، در تکمیل بخشی از این پروژه با او سهیم باشند.

هنرمند در نقشی پیامبرگونه حاضر می‌شود و پیام‌آور صلح و دوستی بین ادیان مختلف می‌شود و از پیروان خود می‌خواهد که با ثبت یک عکس از خودشان با انار امضای خود را در پاورقی این بیانیه بزنند.

البته من هم یکی از امضاء کنندگان بودم.

کلمنز کراوس با اثر هفت قدیس یک مجموعه عکس را به نمایش می‌گذارد. سایز عکس‌ها (40×25cm)، چاپ‌شده با تکنیک چاپ رنگی کروموژنتیک است.

پاراگرافی که برای توضیح اثر در کاتالوگ آمده: "کلمنز کراوس برای مجموعه‌ی عکس " هفت قدیس" افراد جوان مختلفی از سراسر جهان را که اکنون در برلین زندگی می‌کنند انتخاب کرده است. این افراد حالتی آندروژن دارند زنان ظاهری مردانه و مردان ظاهری زنانه دارند این حالت بلاتکلیفی، بدن و هویت را به‌عنوان پدیده‌هایی شکننده نمایش می‌دهند مفاهیم اسطوره‌ای می‌توانند استعاره‌هایی برای بدن و خشونتی که بر آن وارد آمده شوند. کلمنز کراوس د رمجموعه ی "7 قدیس" از آیکونوگرافی مسیحی و زبان به‌عنوان نمادهایی برای ایده‌های کی برجسمانیت استفاده می‌کنند."

عکس‌های کلمنز با تکنیکی که دارند، گویی مشغول به مطرح کردن یک سؤال هستند، فیگورهایی که در کمپورسیون کلی اثر از لحاظ فرمالیستی در هر عکس به‌صورت یک فیگور تمام تند به‌اضافه‌ی متعلقاتی که در دست دارند درست در وسط کادر چیده شده است.
کلمنز در این اثر با در نظر گرفتن رسانه‌ای که از آن سود می‌جوید نه رویکردی ساختارگرایانه دارد و نه روایی، رویکرد کلمنز حتی بیشتر از آنکه تعاملی باشد، رویکردی پژوهش محور است. هنرمند در اینجا در نقش طراح یک سؤال ظاهر می‌شود و با ثبت فیگورهایش در حوزه‌ی رسانه‌ی عکس به روشن‌تر شدن درک مخاطب از متن سوألش یاری می‌رساند.

پس‌زمینه‌ای که فیگورها در آن چیده شده‌اند عاری از هر چیز است. پس‌زمینه‌ای که رنگ سیاه همه جای آن را پوشانده و حتی سایه‌ای که فیگورها ایجاد می‌کنند هم در آن دیده نمی‌شود. لباس‌هایی که این فیگورها به تن دارند گاهی معرف یکسان و گاهی معرف یک مرد در فرهنگ‌های متفاوت است اما این لباس‌ها درتناقص با جنسیت ظاهری فیگور، انتخاب شده.

کلمنز به دنبال مطرح کردن سؤالی بسیار کلی است؛ هویت درگذر زمان و مکان دستخوش چه تغییراتی می‌شود؟
اثر کلمنز از لحاظ شمایل‌نگاشتی 3 و حتی شمایل‌شناسی 4 گستره‌ی بزرگی باز نمایشگاه است.

کنستانتین چیدمانی را ارائه می‌دهد، متغیر در فرم، چیدمان او چینش یکپارچه بر روی دیوار گالری را نشان می‌دهد که بر روی آن طراحی خطی‌ای به‌وسیله‌ی ماژیک پارچه کتانی نقش بسته. کنستانتین متعهد به یک فرم خاص در این اثر نیست، اثر او این قابلیت را دارد تا هر فرمی به خود بگیرد، و به‌موازات آن خطوط طراحی‌های کنستانتین هم دچار دگرگونی می‌شود.

در اینجا ابتدا لازم است پاراگرافی که در باب معرفی بیشتر اثر کنستانتین درکاتالوگ آمده را بیاوریم و بعد به بررسی بیشتر بپردازیم.

"کنستانتین لوزر طراحی‌هایش را به شکل اشکالی هندسی خود متشابه و ماتریس‌های اثر، همانند جریان‌های داده‌های الکترونیکی، نظم می‌دهد."

اوبارا پیر سازه‌ها، صحنه‌های طراحی‌شده، تصویر و استوری‌بردهای کوچک و بزرگ می‌سازد. نزدیکی و دوری در یک تراز ادراکی قرار می‌گیرند؛ صورت‌ها، عضلات، و رگ‌ها در کنار عناصر سازه‌ای شهرها قرار می‌گیرند تا نقشه‌ای تشکیل دهند که انگار د ر پس ذهن هرکسی هست، و درعین‌حال نوعی بر زندگی خود هنرمند نیز دلالت دارد. "

طراحی‌های کنستانتین ازلحاظ فرمال وقتی در حالتی خوانش پذیر و به‌هم‌پیوسته (ازلحاظ انسجام ساختاری خطوط) قرار می‌گیرند؛ سازه‌هایی انسان واره را نشان می‌دهند، یا اجزایی از انسان جدا از یک منسجم فیگوراتیو انسانی در میان سازه‌ها و بناهای دست‌ساز انسان.

در نگاه اول شاید استوری‌بردها یک داستان روایی را دنبال کنند، اما با صبر و تأملی بیشتر، کنستانتین، فقط نمایشی از رویکرد نمایشگرانه ی روایت کردن دارد. اثر کنستانتین بیشتر رویکردی نظری بر هنر دارد. اثری که می‌تواند در فرمی دیگر، یک اثر انتزاعی را به نمایش بگذارد، اثری که بیشتر نقدی است از هنر بر هنر و تأکیدی دارد بر قابلیت‌های متعدد خوانش پذیری که یک اثر می‌تواند، همزمان در خود داشته باشد. شاید این وجه از اثر کنستانتین برای من مخاطب بسیار جذاب‌تر از وجوه دیگر اثر اوست و هوشمندی این هنرمند در برخورد با این مسئله چالش بر انگیزدر هنر (چندوجهی و چند خوانشی بودن در یک اثر) را برای من بیشتر آشکار می‌کند.

البته می‌توان نگاهی روایت گرایانه هم نسبت به این اثر داشت، برای آن دست از مخاطبانی که روایت را بر ساختار در یک اثر ترجیح می‌دهند. ویدیوی کنستانتین نیز قابی در اندازه‌ی تقریبی 10 اینچی به‌وسیله‌ی یک پخش‌کننده دیجیتال به نمایش درمی‌آمد.

ویدیوی کنستانتین چه ازلحاظ بصری و ساختاری و چه ازلحاظ روایت‌گری جذابیت‌های بسیاری در خود داشت.

قابل‌ذکر است که طراحی‌هایی که برای ساخت این ویدیو از آن استفاده شده طراحی‌های موجود در دایره المعارفی قدیمی که از زمان حکومت هیتلر به‌جا ‌مانده، سود می‌جوید.

ابتدا به‌صورت کلی، روایتی که این ویدیو در خود دارد را موردبررسی قرار می‌دهیم و بعد به لحاظ ساختاری اثر را بازنگری می‌کنیم.

همه‌چیز از یک نقطه قرمز شروع می‌شود، یک نقطه به شکلی خاص تقریباً در وسط صفحه نمایش، نقطه گویی کم‌کم در بافتی که شبیه به یک ماده سیال مثل آب است شناور می‌شود، سپس یک گلدان و در ادامه‌ی پوشش گیاهی روی لایه‌ی قبلی (نقطه‌ی قرمز در بسترش) را می‌گیرد، گیاه رشد می‌کند و تمام صفحه را می‌گیرد. هنرمند دید بیننده را به سمت ریشه‌ی این گیاهان راهنمایی می‌کند (حرکت عناصر ویدیو عمودی از پایین به بالا است). انسانی متشکل از سر یک زن و بدنی متشکل از سرهای بیشمار مردان و زنان، دوباره دید بیننده به پایین کادر نمایش برده می‌شود (طبق توضیح قبلی)، نوزاد انسان از این انسان واره، زاده می‌شود. یک نوزاد، دو نوزاد، سه نوزاد و .... نوزادان پیوسته به هم در یک حلقه‌ی دوار در حالت حرکت.

در صفحه‌ای دیگر خطوط شروع به ترسیم ماشین‌آلات و ابزار مکانیکی می‌کنند، چرخ‌دنده‌های مکانیکی، قطب‌نما، ....، روایتی از پیشرفت علم وتکنولوژی، تا بدانجا که طراحی‌های متحرک لایه به لایه بر روی‌هم قرار می‌گیرند، لایه‌های گیاهی و انسانی (ماشین‌آلات و ابزار مکانیکی، این لایه‌ها در هم ادغام می‌شوند و یک کل را تشکیل می‌دهند، کلی که معلق به نظر می‌آید، گویی روی سطح یک آب روان بی‌وزن شده و هم سو با حرکات آب بالاو پایین می‌شوند. کلی که شبیه به یک نقاشی انتزاعی هم هست. سپس لایه‌ها کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر می‌شوند و این رنگ‌پریدگی از خطوط سیاه بستری را آماده می‌کند تا لایه‌های بسیار جلویی‌ای از طراحی‌های پرندگانی بر روی شاخه در جلوترین پلان صفحه، خودنمایی کنند و عقاب پرنده‌ای شکاری در وسط صفحه‌ی نمایش، که خطوط پر تأکیدی که داردبر قدرت بعدی نایش این پرنده در صفحه می‌افزاید، درادامه این لایه‌ها هم‌رنگ پریده می‌شوند و دوباره بافتی معلق و سیال حس می‌شود.

این ویدیو به طرزی هوشمندانه از لحظه‌ی آغازین است، رشد و نمو و گسترش گونه‌های مختلف گیاهی و انسانی سخن گفته؛ از انقلاب صنعتی و رشد آگاهی درتمام دوران تابه‌حال، از تأثیرات هر دوره بر دوره‌ی دیگر روایتی داشته، لایه‌های مختلف اعصار را در تمام کره خاکی پوییده به زمین از دید ناظری بسیار بزرگ‌تر از زمین نگریسته، اما با در نظر گرفتن تمام جزئیات زمین و موجوداتش.

شاید کنستانتین دیدی خدا گونه در خلق اثرش داشته، اما او فقط راوی بوده و نه پیام‌آور و نه حتی در انتها پیش‌گو و همین امر از نقاط قوت این روایت‌گری است.

اما از لحاظ ساختاری طراحی‌های خطی، همراه باارزش گذاری‌های خطی متفاوت، کمپوزسیون‌های مثلثی شکل که با انباشت فرم‌های کل صفحه را کم‌کم پر می‌کند. لایه‌هایی که هرکدام پاساژی می‌شوند برای لایه‌های بیرونی‌تر خودشان، پرسپکتیوجوی ای (این پرسپکتیو با کم‌رنگ شدن سطح زیرین لایه و کم شدن کنتراست موجود درصفحه ایجاد می‌شود.) که با حرکت هرکدام از لایه‌های طراحی بر روی لایه‌ی دیگر مخاطب را با خود به عمق می‌برد به سطح بازمی‌گرداند.

کنستانتین توانسته با حفظ هویت رسانه طراحی، گویشی داشته باشد به زبان رسانه‌ای دیگر، به زبان ویدیو و جالب آنکه هیچ رسانه‌ای در این اثر تحت تأثیر دیگر قرار نگرفته و از دست نرفته است و هر دو در نقش هویتی خودشان بسیار هماهنگ باهم و کارا یک کل منسجم را می‌سازند، حتی رویکرد روایی اثر هم وزنه‌ای سنگین‌تر از رویکرد ساختاری آن ندارد.

صدای ویدیو هم، هم سو با کل اثر حرکت می‌کند. اپرایی که در آن پرده‌ای بر روی پرده دیگر قرار می‌گیرد، وزن آهنگی سنگین‌تر از وزن آهنگ پرده‌ی قبلی (در اینجا هم همان پرسپکتیو جوی‌ای که ازلحاظ بصری در اثر داشتیم حال ازلحاظ شنیداری، درک می‌شود)، همپوشانی پرده‌ها بر روی‌هم و درنهایت اوج وحضیض‌هایی که تأکیدگذاری است بر وجه روایی اثر.

اثر نابودشدنی از وریا آریا چیدمانی است از بافتهای مختلفی از سنگ لوح که به شیوه‌ای خاص و انتخاب شده توسط هنرمند در کف گالری به شکل خانه‌های شطرنج به‌صورت یکی درمیان چیده شده و همچنین دو قاب که ترکیبی است از سنگ روی کمپوزیت آلومینیومی، نصب شده بر روی دیوار.

پاراگرافی که درکاتالوگ برای معرفی آمده: "هنرمند ایرانی، وریا آریا، از سنگ لوح هم به‌عنوان یک اثر، و هم به‌عنوان یک ردپا استفاده می‌کند. سنگ لوح (slate) نوعی سنگ‌دانه ریز با ترکیب غبار آتش‌فشانی است. در سنندج، شهر محل تولد وریا آریا، قبرهای سنتی با استفاده از سنگ لوح ساخته می‌شوند. سنگ لوح از لایه‌های متعدد نازک تشکیل شده، بسیار شکننده و از اینرو بسیار میراست. وریا آریا از این ویژگی‌ها برای شرح مهاجرت و مسائل فرهنگی فرهنگ ما در باب هویت استفاده می‌کند."

توجه وریا به بافت لایه، لایه‌ی سنگ لوح و قرارگیری هرلایه بر روی لایه‌ی دیگروخاصیت شکنندگی این سنگ از رویکردآوانگارد او در اثرش سخن می‌گوید. استفاده ازمصالحی که در خود این توانایی را دارد تا با دخالت کمی از طرف هنرمند از اثرگی به سوژگی تغییر هویت بدهد، در بعضی از خانه‌های این چینش، وریا سنگ را کاملاً پودر کرده و در بعضی دیگر آن را به قطعاتی ریزتر تبدیل کرده، خلاصه در هر خانه‌ای از این صفحه‌ی شطرنج با دخالت وریا سنگ چینی‌جاه‌ای مختلفی از خود را نمایش می‌دهند و هر بافت تجربه‌ای متفاوت از یک اثر برای مخاطب است و این تفاوت در بافت است که به اثر رویکردی روایی می‌بخشد و مخاطب را به چالشی دعوت می‌کند تا روایتی داشته باشد از اثر برای خود، روایتی که می‌تواند بسیار شخصی باشد یا نباشد.

دو قابی که بر روی دیوار کنار این چینش نصب شده هم همسو با کل چینش عمل می‌کند. سنگ‌هایی در اندازه‌های مختلف بر روی صفحه کمپوزیتی آلومینیوم. خراش‌های موربی که در سطح این صفحات درلابه لای سنگ‌های بزرگ و کوچک حرکت می‌کند، حسی از حرکت را پیوسته در مخاطب ایجاد می‌کند، حسی خارج از ایستایی و سکون، بلکه حرکتی که درذات خودش هم ناموزون و نامتعادل است.

ویدیوی سفرکوهستانی هم اثرش از ریگفریدای. فروهاف بود که درویستا+5 به نمایش در آمده بود. این ویدیو که به‌وسیله‌ی یک ویدئو پروجکشن در قاب تقریبی 1×2 m به نمایش درآمده بود، حسی از یک کارت‌پستال بزرگ را در ابعاد یک کارت‌پستال در ذهن مخاطب ایجاد می‌کرد.

پاراگرافی که برای توضیح اثر در کاتالوگ آمده: "در اثر زیگفرید ای.فروهاوف با عنوان "سفر کوهستانی"تصاویری از کارت پستال‌های کوهستان‌های مشهور آلپ در اتریش پشت سر هم پخش می‌شوند. در این اثر، صدا وتصویر ما را در مورد کلیشه‌های ملی‌گرایانه‌ی مناظر وفرهنگ، و نمایش معمولاً شرم‌آور در آن‌ها، به چالش می‌کشند."

کارت‌پستال‌ها یا چینش‌های 4 تایی در کنار هم در یک صفحه وچرخش 180 درجه‌ای بعضی از کارت‌ها در صفحه، وبا حرکت بسیار سریع هر تصویر به تصویر دیگر، ترجمه‌ای جدید از بازنمایی صحنه‌های تعریف‌شده دارد.

زیگفرید هویت تصویری هر کارت را از آن ساقط و با چینش کارت‌ها در کنار هم، هویت تصویری نامتعارفی به آن می‌بخشد. کارت‌پستال‌ها در نقش حاضر آماده*6 در اثر زیگفرید، قابلیت ویژه‌ای در اثربخشی، چالش هویت در مخاطب دارد.

کارت‌پستال‌ها معمولاً معرف یک مکان و فرهنگ خاص هستند، اما زیگفرید از همین ویژگی استفاده کرده و با اعمال ایده‌های خود، مکان، فرهنگ و هویت تعریف شده را از حاضر آماده‌های خود می‌گیرد و هویت تصویری بلاتکلیفی را در کل اثر به نمایش می‌گذارد. زیگفرید در پی معرفی هیچ دال و مدلول جدیدی نیست بلکه از نظام زبان‌شناسی سورسوری 7 سود می‌جوید و رابطه‌ی دال و مدلول از پیش تعریف شده را از بین می‌برد.

در نگاهی دیگر کارت‌پستال‌ها معمولاً یک‌لحظه از یک مکان خاص را نشان می‌دهند. زیگفرید با به حرکت درآوردن این لحظات یکی پس از دیگری ویژگی جدیدی به حاظر آماده‌های خود می بخشدکه آن عبارت است از، "پیوستاری از زمان".

زیگفرید توانسته در کل مجموعه که با هماهنگی کامل صدای ویدیو با تصاویر همراه است، از مخاطب خود هویت و زمان از قبل تعریف شده را بگیرد ومخاطب را در خلأی که از این گسست رابطه‌هاست، گیر بیندازد.

گزارشی که از نظرتان گذشت ازاطلاعات و داده‌های موجود در نمایشگاه برگرفته شده بود.

فاطمه بهمن سیاهمرد

........................................................................................................................................................................................
• منابع
1 آنتوان دوسنت اگزوپری (Antoine de saint Exupery) نویسنده و خلبان اهل فرانسه -تولد تا مرگ (19441900). مسبک. خودزندگی‌نامه
2 کتاب شازده کوچولو (Le petit prince) یکی از مهم‌ترین آثار آنتوان دوسنت اگزوپری در سال 1940 میلادی، که از حادثه‌ای واقعی، مایه گرفته که درد دل شن‌های صحرای موریتانی برای نویسنده روی داد.
3 فصل سوم/کتاب روشن شناسی هنر The methodologies /نویسنده لوری آدامز Adams /Lavrie Schnieder برگردان علی معصومی/چاپ سوم 1292. ش/نشر نظر
4 فصل سوم/کتاب روش‌شناسی هنر The Methodologies of Art/ نویسنده لوری آدامز Adams Lavrie schniede / برگردان علی معصومی / چاپ سوم 1392 ش / نشر نظر
5 ویستا + نام بخشی از گالری ویستا است که یک فضای جدا از سالن گالری است (اتاقی در ابعاد 3×3).
6 Ready mode / رجوع شود به پاورقی 17 / صفحه‌ی 270 / هنر مدانیسم The art of modernism / نویسنده ساندروبکولا sondro Bocola / برگردان رویین پاکبازو گروه مترجمان / فرهنگ معاصر/ 1387. ش
7 فصل هفتم / کتاب روش‌شناسی هنر es of Art/ The metodologi نویسنده لوری آدامز Adams،Lavrie schniede / برگردان علی معصومی / چاپ سوم 1392 ش / نشر نظر.
پاورقی: شی‌ء روزمره و غالباً، فرآورده‌ی صنعتی - که توسط هنرمند انتخاب شود و به‌منظور القای فکری خاص، بدون هیچ‌گونه تغییری در آن به نمایش درآید. مارسل دوشان هنرمند قرن تقسیم این اصطلاح را در آمریکا به کار گرفت و تفاوت آن را با شیء یافته، مورد تأکید قرار داد. بعدها، هنرمندان وابسته به جنبش‌های پاپ آرت و کانسپچو آل آرت از اشیاء حاضر آماده بسیار استفاده کردند.