١- اردیبهشتى ترین تهران را از خاطر نخواهیم برد: ١٦ تا ٢٥ اردیبهشت که به همه شهر، رنگ هنر پاشیده شد و به هر سوى که سر مى چرخاندى یک شاهکار هنرى نگاهت را نوازش مى داد؛ باور کنید از همین الان، دلم براى چنان تهرانى تنگ شده است.
٢- تهران، شلوغ تر از همیشه است، ترافیک سرسام آور،آلودگى... شهروند تهرانى در وضعیت اورژانسى ست؛ حضور ناگهانى تابلوهاى هنرى مانند اکسیژنى بود که تنفس را به همه هدیه داد؛ خاصیت هنر این است؛ زهى سعادت که مدیریت شهرى پایتخت، به خصوص سازمان زیباسازى به این مهم واقف اند.کاش بتوان چنین رویکردهایى را در همه زمان ها و همه جاى ایران گسترش داد. هنر یک درمان ، یک درنگ لذت بخش و کپسول آرام بخش است که انسان معاصر ماشین زده به شدت بدان نیاز دارد و متولیان امور با چنین تمهیدات عمومى باید آن را در دسترس همه اقشار مردم قرار دهند.
٣- ملت ما، ملت گوش است براى همین فرهنگ شفاهى و شعر در ایران گسترش دارد؛ حال آنکه ملل توسعه یافته فرهنگ دیدارى توسعه یافته دارند، تئاتر و نقاشى بسیار دیده اند و لذا صاحب هنر-صنعت سینما شده اند که خودش ابرقدرتى در دنیاى رسانه سالار امروز است؛ باید زمینه ارتقا سواد بصرى ایرانى را فراهم آورد تا در گذار از سنت به مدرنیسم کمتر آسیب بیند.
٤- توجه نیویورک تایمز و BBC و ... به تهران براى اولین بار نیست، اما به یقین این نخستین بارى بود که جهانیان از این رسانه هاى بین المللى، تصاویرى از تهران مى دیدند که در هیچ جاى دنیا مسبوق به سابقه نبود: همه بیلبوردهاى شهرى براى ١٠ روز، آثار ارزشمند هنرى را بازتاب دادند؛ ایده اى خلاقانه که به دنیا این ضرب المثل کهن" هنر نزد ایرانیان است و بس " را ترجمانى معاصر کرد.
٥- انتخاب و چیدمان ٧٠٠ اثر هنرى براى اکران شهرى، تلفیقى از هنر شرق و غرب، کار آسانى نبود؛ همیشه، هر کارى، حتى مطلوب ترین ها را مى توان بهتر انجام داد لذا چندان عجیب نیست برخى به شمارى از آثار خرده گیرند، اما اتفاق " نگارخانه اى به وسعت یک شهر" آنقدر والا و فاخر بود که حیف است خود را گرفتار "ملا لغتى" شدن کنیم. امیدوارم تشویق هاى جامعه هنرى و مردم سبب شود شهردارى تهران بار دیگر و به زودى این اتفاق را تکرار کند و دیگر شهرها هم از این الگوى پیشرفته پیروى نمایند.
* مدیر دوسالانه نقاشى دامون فر