سرویس تجسمی هنرآنلاین: امین آقایی هنرمند نقاش که نمایشگاه آثارش در گالری آن این روز‌ها در حال برگزاری است و دو اثر از او نیز اکنون در بینال ونیز حضور دارد درباره نمایشگاه انفرادی خود با عنوان "از پشت شکاف در به تو نگاه می‌کنم" در گالری آن به خبرنگار تجسمی هنر آنلاین گفت: در این نمایشگاه ۱۰ اثر اکریلیک روی بوم به همراه یک ویدئو آرت ارائه شده است که همه آن‌ها در سال ۹۳ خلق شده‌اند.

وی درباره این مجموعه نقاشی اظهار کرد: اگر شما در سرزمینی زندگی کنید که جنگ در آن اتفاق افتاده باشد می‌‎توانید آثار آن را در همه جا ببینید. بیشتر این آثار جای ترکش و گلوله‌‏هایی هستند که روی ساختمان‎‌ها باقی مانده است. با این حال دیدن چنین تاثیری از جنگ بر ساختمان‌ها مرا به این فکر انداخت که جنگ بر روح و روان آدم‎هایی که در جنگ حضور داشته‎اند چه تاثیری گذاشته است. این شرایط تنها برای ما نیز نبوده و همه کشورهای منطقه به نوعی درگیر جنگ هستند و حتی دنباله این جنگ‎‌ها تا کشورهای آفریقایی نیز امتداد پیدا کرده است.

این هنرمند نقاش با بیان اینکه؛ سعی کرده‌‏ام در این مجموعه روی این اثرات جنگ کار کنم افزود: این نمایشگاه "از پشت شکاف در به تو نگاه می‌کنم" نام دارد، بر این اساس ما به عنوان مخاطب در مواجهه با این نقاشی‎‌ها پشت دری قرار گرفته‎‏ایم که از پشت شکاف آن آدم‌هایی در حال کارهای عادی می‌‏بینیم. آدم‎هایی که هم نگاه ما آن‌ها را پاره‌پاره می‌‎بیند و هم جنگ روح آنان را از هم گسیخته است.

آقایی درباره سه تابلو پرتره این نمایشگاه نیز توضیح داد: سه پرتره‎ای که دراین مجموعه وجود دارد از پشت این شکاف‎‌ها بیننده را نگاه می‌‏کنند؛ آن‌ها افرادی واقعی هستند؛ یکی از آن‌ها خودم هستم، دیگری مادرم است و پرتره سوم به دوستم نیما اختصاص دارد که پدرش را در بمباران شیمیایی از دست داده است. این‏‌ها در واقع آدم‎هایی هستند که جنگ به شکل مستقیم بر زندگی آن‌ها تاثیر گذاشته است و در واقع ارجاعی به واقعیت جنگ دراین نمایشگاه هستند.

وی با بیان اینکه این آثار از فاصله دور آبستره‎ای از کنش لکه‏‌ها هستند افزود: هرچه به تابلو‌ها نزدیک‎‌تر می‌‏شویم جزییات بیشتری دیده می‌شود و اگر فضا‌ها را به هم وصل کنیم با تصویری واحد یا فیگور مواجه خواهیم شد.

این هنرمند درباره شیوه کار روی این مجموعه نقاشی نیز اظهار کرد: من ابتدا اتود طرح‌های اصلی را زدم و سپس با انتخاب نقاطی از آن‌ها به شکل لکه، لکه‏‌ها را روی زمینه سفید بوم کار کردم. اگر تصویر را می‌‎کشیدم و روی آن را با رنگ سفید می‌‎پوشاندم کار بسیار ساده‎‌تر بود اما من این روش را ترجیح دادم تا آن فرمی که می‌‎خواستم را پدید آورم.

وی درباره نخستین کار آویخته شده در این نمایشگاه نیز توضیح داد: کار نخست دارای بخش بزرگی از سفیدی است و لکه‌‏های بسیار کمی روی آن وجود دارد. این لکه‎های کم مخاطب را دچار این پرسش می‌‎کند که چرا نقاش لکه‎های بیشتری را نکشیده است تا مخاطب از دیدن آن‌ها بیشتر لذت برد. در واقع مخاطب در دیدن اثر به دنبال لذت بردن است در حالیکه اگر بخواهم او لذت بشتری ببرد باید لکه‎های بیشتری بکشم که می‌‏توانند نشانه گلوله‏‌ها یا ترکش‎های بیشتر باشند. این نمادی از لذت‎جویی و زیاده‌طلبی است که عامل اصلی همه جنگ‎هاست و هر خواسته بیشتر می‌‏تواند حکم یک ترکش را داشته باشد. این موضوع می‌‏تواند مخاطب را به این فکر وادارد که اگر او در جایگاه قدرت باشد چه برخوردی با خواسته‎های روزافزونش خواهد داشت؟

آقایی درباره ویدئوآرتی که در نمایشگاه به نمایش گذاشته شده نیز گفت: این ویدئو در جهت تکمیل مجموعه نقاشی ساخته شده است. در واقع این چند دقیقه از فعالیت‏‌های عادی یک خانواده ایرانی است که از پشت یک پرده با چند شکاف دیده می‌‎شود. این ویدئو نسخه متحرک تابلوهاست تا حالت واقعی‌تری را برای مخاطب به نمایش بگذارد.

وی درباره حضور آثاری از این مجموعه در ونیز هم اظهار کرد: سه فریم از این مجموعه پیش از این در برزیل به نمایش گذاشته شده است که بازخورد خوبی داشت احتمالا حضور کارم در آن مجموعه علاوه بر همکاری گالری‏‌دار باعث شده تا کیوریتور پاویون ایران در ونیز اثر مرا انتخاب کند. با اینکه آثار اکنون در ونیز در حال نمایش است اما من به دلیل برگزاری نمایشگاه انفرادی‌‏ام ترجیح دادم در کنار مخاطب ایرانی آثارم بمانم.

امین آقایی متولد ۱۳۶۱ در خرمشهر است. او به دلیل بروز جنگ در خرمشهر در کودکی به همراه خانواده مجبور به کوچ از زادگاه مادری و زندگی در اصفهان، یزدان‌شهر، نجف‌آباد، نفت‌سفید و... شد. خانواده او پس از حدود چهار سال کوچ و خانه‌به‌دوشی، اهواز را برای زندگی انتخاب کردند.

زندگی ثابت در اهواز و فاصله گرفتن تدریجی از آوارگی امین را ترغیب کرد که نقاشی را به عنوان مسیری برای معنا کردن افکارش انتخاب کند. نقاشی، پیش از این برای او سرگرمی برای گریز از دوران سخت جنگ‌زدگی بود؛ این تصمیم مسیر زندگی امین را تغییر داد. او که سه سال پس از دوران سربازی‌اش را در کارخانجات کشت‌و‌صنعت نیشکرخوزستان سپری کرده بود، برای رسیدن به رشد و پیشرفت در هنرش، کارخانه را‌‌ رها کرد و وارد فضای آکادمیک هنر و تحصیل در رشته نقاشی شد. امین آقایی در بسیاری از آثاری که خالقشان بود، با نگاهی انتقادی و تامل‌بر‌انگیز به مسایل اجتماعی و سیاسی و حتی زیست‌محیطی نگاه می‌کرد. همین موضوع آثار امین را به منبعی برای تحلیل نشانه‌شناختی تاریخ اجتماعی ایران در سال‌های گذشته تبدیل کرده است.

نمایشگاه "از پشت شکاف در به تو نگاه می‌کنم" تا ۶ خرداد ماه در گالری آن به نشانی ونک، خیابان سئول، شماره ۴۰ ادامه دارد.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/