سرویس تجسمی هنرآنلاین: باور کنید خوب است که رویدادی مثل بی ینال ونیز و نحوه حضور ایران، شاخکهای رسانهها و هنرمندان را فارغ از اینکه چه انگیزه و نیتی دارند تیز و متوجه هنرهاى تجسمى کند؛ اتفاقی که در حوزه هنرهای تجسمی کمتر میبینیم و رسانهها و هنرمندان از بسیاری از رویدادها گذر میکنند و حتی مثلا از جشنوارهای که یک ماه در تهران برگزار میشود دیدن نمیکنند اما پیش از برگزاری بیینال برای هنر ایران گریبان چاک میکنند.
هنرمندان و رسانههایی که حق و شایستگی دارند درباره رخدادهای هنرهای تجسمی نظر بدهند و نقد کنند اما درباره جشنواره هنرهای تجسمی فجر که بخشی از بودجه و اعتبار دولتی را صرف میکند و همین هنرمندان هم از آن سهمی دارند سکوت میکنند. حتی حاضر نیستند که آثار را ببینند و درباره این جشنواره بنویسند و بگویند و یا آن را بکوبند. یا همین دوسال پیش که بعد از دو دوره حضور ایران با همه ضعفها در بیینال ونیز، دوباره ایران در این رویداد غایب بود هنرمندان و منتقدان و رسانهها خاموشی پیشه کردند و حرفی از بیینال و اهمیت آن نزدند.
گویا وقتی اصل ماجرا منتفی است اهمیت بیینال و حضور ایران از بین میرود اما وقتی قرار است گروهی به بیینال بروند، این رویداد و نحوه حضور برای دیگر هنرمندان جایگاهی در اوج پیدا میکند و برای دفاع از هنر کشورشان برمیخیزند. امسال هم میشد ایران غایب بیینال ونیز باشد، یا بخش خصوصی فارغ از همکاری با دولت و موزه هنرهای معاصر تهران به هر سبک و سیاقی که بخواهد غرفه داشته باشد و هنرمندان و رسانهها هم سکوت دو سال پیش را تکرار کنند. اما حضور ایران با محوریت بخش خصوصی در بیینال ونیز سکوت هنرمندان و رسانه ها شکست و صدای هنرهای تجسمی بلند شد.
فروغ مجیدی