سرویس تجسمی هنرآنلاین : ایران درودی هنرمند نقاش،زاده ۱۱ شهریور ۱۳۱۵، امروز در آستانه ۸۰ سالگی، ششمین دهه فعالیت هنری خود را از سر میگذراند. از تحصیلات در بوزار و لوور فرانسه، از ۱۳۳۹ که اولین نمایشگاه آثارش در تالار فرهنگ تهران به نمایش درآمد تا نزدیک به ۶۰ نمایش دیگر در ایران و کشورهای مختلف جهان در همه این سالها، درودی نشان داد که در ثابت قدمی و عشق او به نقاشی هرگز نباید تردید کرد.
آنچه در ادامه میخوانید متنی درباره ایران درودی از زبان خود او درباره تلقی او از هنر و زندگی است و به بهانه سالروز گرامیداشت مقام زنان منتشر میشود.
هر روز کار می کنم تا به هدفم برسم
به نظر من درباره نقاشی ، نگریستن و دیدن ، مهمترین اصل است که می توان در کتابهای دروس دانشگاهی یاد گرفت انسان با دیدن نقاشی های خوب ، چشمش به طبیعت باز می شود البته این نظر شخصی من است مهمترین درسی که انسان می تواند بگیرد، درست نگاه کردن است بنابراین درست نگاه کردن به نقاشی و تکنیک آن ، مساله خیلی ساده و در اصل ، خیلی مهم است نقاشی از هنرهایی است که نیاز به فرهنگ نقاشی و همچنین نیاز به تجربه دارد و مهمتر این که افراد مستعد برای یادگیری نقاشی، بسیار زیادند. فکر می کنید سلیقه و افکار عمومی تا چه حد در کارتان تاثیرگذار است؛ فکر می کنم بینندگان یک اثر هنری با فرهنگ خود مسیر هنر را مشخص می کنند و درواقع عامل به وجود آمدن زمینه فرهنگی در مملکت هستند اما این نکته را باید یادآوری کنیم اینکه درباره نقاشی تماشاگران نسبت به تماشاگران سینما صفر هستند و تعداد معدودی به نمایشگاه می روند چون مردم علاقه زیادی به نقاشی ندارند شاید عامل اصلی آن است که فرهنگ ما، فرهنگ شعر است نه فرهنگ نقاشی. آیا به آنچه در هنر خواسته اید رسیده اید؛ نه ، هرگز نرسیدم من فکر نمی کنم هیچ هنرمندی از کاری که می خواهد بکند راضی باشد هر هنرمندی سعی و تلاش خود را می کند، همان طوری که من هر روز کار می کنم تا به هدفم برسم ، اگر میسر نشد در کار بعدی ام سعی می کنم برسم و هیچ وقت از کاری که کردم راضی نیستم.
آرزویی برای هنر تجسمی ایران
آرزو دارم روزی در ایران، صاحب «خانه هنرمندان» نظیر خانه هنرمندان پاریس باشیم. در دوره پیری گرچه نیروی اجرائی هنرمند تقلیل می یابد اما در عوض خلاقیت و ابداع او با تکیه به تجربیات گذشته، آشکارتر می شود.
نقاشی چون مونه که از ناراحتی چشمانش در اثر آب مروارید رنج می برد، پس از عمل جراحی چشمانش، زمانی که ٨٢ سال داشت شاهکارهایش را خلق کرد. یا رنوار که از رماتیسم مفصل بازوهایش رنج می برد با قلم مویی که به آرنجش بسته بود نقاشی کرد. ناتوانی و کهولت سن در هنرمندان خالق، مفهوم و تعبیر متفاوتی دارد.
القاب نیست که ارزش هنرمند را تعیین می کند
ارزیابی ما از هنر، الزاما نیاز به گذشت زمان دارد. ولی آنچه برای یک هنرمند حائزاهمیت است، به دست آوردن جایگاهی به نام هنرمند در جامعه است. درجایی خوانده بودم؛ به هنگام مرگ کلود مونه، یکی از بزرگان مکتب امپرسیونیست، رئیس جمهور وقت شتاب زده خودش را به خانه مونه که در حومه پاریس قرار دارد، رساند و فریاد زد، پرچم فرانسه را بیاورید و سپس دستور داد «جسد این هنرمند را با پرچم فرانسه، بپوشانید». فراموش نکنیم که همین رئیس جمهور چندی پیش از این، موزه «ژو دو پوم» را در اختیار این نقاش گذاشت تا گل های نیلوفر آبی خود را بر روی دیوار های آن موزه، خلق کند.
این است آنچه را که من، تفاوت نوع نگاه و برخورد جامعه، با هنرمند می دانم. به جامعه فرصت دهیم، نخست هنرمندان کشورش را در جایگاه هنریشان بشناسد تا برای هنرمندان کشورمان، در هر زمینه ای که هستند، ارج و منزلت قائل شده و آنها را دوست بدارد. من باور دارم این مردم هستند که جایگاه هنرمند موردعلاقه شان را تعیین می کنند. پس به همان گونه که تاکنون عمل کرده ایم منتظر حمایت و پشتیبانی و کمک مادی برای ایجاد نهاد های فرهنگی و هنری که وظیفه دولت است، نباشیم تا عشق و جایگاهی را که بحق، هنرمندان معاصرمان در قلبمان دارند، ابراز کرده و به آنان بازگردانده باشیم. هنرمندان ما امروز بیشتر از هروقت، در عرصه های بین المللی درخشیده و برای ما افتخار آفریده اند. هنرمندانمان را سپاس بداریم و قدرشناسشان باشیم. القاب و قیمت ها نیست که ارزش کار هنرمند را تعیین می کند، مهم لحظه ای است که هنرمند خلاقیتش را با ما تقسیم می کند.
زندگی من با نقاشی عجین شده است
نقاشی فهمیدنی است فکر می کنید دلیل عدم شناخت برخی از بازدید کنند گان از آثار و سبک نقاشان چیست؛ مشکل اصلی نداشتن فرهنگ نقاشی ، علاقه و همچنین عدم دسترسی به فرهنگ است و برای این مشکلات دوایی نیست که من تجویز کنم ؛ ولی نقاشانی مثل من در این جا زاده شدند و کارهایشان را در جهان به نمایش می گذارند و آثارشان را معرفی می کنند و هیچ چیز کم نمی آورند به نظر من ، راه حلی وجود ندارد و اگر هم باشد همان زمان است.طی پنج تا ده سال آینده باید دید آیا نقاشان جوان جرات عرضه کارهایشان را دارند؛ این بخش مهمی در حرفه نقاشی است من دوست دارم نمایشگاه من از نظر بازدیدکننده موفق باشد می خواهم فرهنگ نقاشی را به میان مردم بیاورم ؛ به طوری که مردم کارهایم را روی دیوار خانه هایشان بچسبانند زندگی من با نقاشی عجین شده است من خارج از نقاشی زندگی نمی کنم و چیزی جز نقاشی برایم مهم نیست.
رشد هنر در گرو اعتلای فرهنگ
اگر فرهنگ هر کشوری پیشرفت کند بالطبع هنرش هم پیشرفت خواهد کرد البته جامعه ما نسبت به کشورهای پیشرفته در زمینه هنر مشکلات فراوانی دارد برای این که ارزیابی مان بسیار محدود است و موزه ای نداریم تا نقاشی های خوب را نشان بدهد فقط در تعدادی از نمایشگاه های جمعی نشان داده می شود که ملاک انتخاب آن نامشخص است زیرا هیچکدام بدرستی ارزیابی نشده اند بنابراین یک دانشجو تکلیف خودش را نمی داند خصوصا در زمینه هنر نو کارها بسیار شخصی عرضه می شود.فکر می کنید دانش واطلاعات افراد منتقدی که پیوسته در جستجوی سبک نقاش هستند تا چه حد صحیح است؛ متاسفانه برخی آثار و سبک یک نقاش را نمی شناسند البته اشکال در اینجاست که بلد نیستیم فعل فارسی را در اول شخص صرف کنیم و زمانی که به هنر می رسیم همه مدعی اند.
انتهای پیام/