سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری شماره ۲ اعتماد میزبان مجسمههای راحله نو آور هنرمند ۳۰ ساله با عنوان "کاریزما" است. نوآور نسبت به زمان اندک فعالیت خود کارنامه درخشانی دارد.
سردیس گاوهایی از جنس فایبرگلاس، برنز و آلومینیوم که از اندازه واقعی بزرگتر است و در نخستین نگاه مرعوب قدرت این موجود میشوید. گاوهایی که هر کدام با چیزی ترکیب شده. یکی با مار، دیگری با تاج و یکی دیگر با عقرب.
وقتی از نوآور میپرسم چرا گاو را انتخاب کردی میگوید: چون نماد قدرت است و جذابیت دارد.
اما در کنار آن ماشروم (قارچی سمی و مخدر) و ونوس حشره خوار هم دیده میشوند.
بله آنها هم نماد قدرت هستند و علت ترکیبشان با گاو این است که قدرتشان چند برابر شود.
پس تقابل و جنگ قدرت درکار نبوده؟
نه خواستار مضاعف شدن این قدرت بودم.
چرا انسان را محور قدرت قرار ندادید؟ چرا حیوان؟ آیا میخواستید انسان و حیوان در مقابل هم قرار بگیرند؟
بله درسته این خصوصیت را انسان هم دارد، اما تلاشم این بود که از حیوان به عنوان نماد استفاده کنم گرچه این تاثیر قدرت میتواند در انسان هم باشد چه تاثیر مثبت و چه منفی.
مثلا؟
مثلا ماشروم که یک قارچ سمی است و قدرت بسیار بالایی در تخریب دارد و گاوی که حلقهای از گل روی سر دارد نمادی از پیروزی است.
بر دیوار گالری اعتماد ۲ متنی از میشل فوکو به چشم میخورد که خواندن آن هم میتواند راهگشا باشد: "کاریزما در لغت به معنی جذابیت غیرعادی و دارا بودن صفات ویژه و ممتاز و منحصر به فردی است که مورد پسند و ستایش تعداد زیادی از دیگر انسانها ست. جاذبهای انفرادی که اثری اجتماعی دارد. مساله قدرت در همه جا جاریست. در نسبتها و اهمیت یافتن مناسبتها، در روابط و تعاملات زبانی و کلامی میان افراد. طبقات و گروههای اجتماعی که به روشها و منشهای گوناگون ابراز میشودو آنچه باعث بازتولید نظم موجود میشود گره خوردن با آن نظمی است که مجموعه مفاهیم را در خرد جمعی جامعه تولید میکند و مشروعیت میبخشد. "
نوآور که فوق دیپلم گرافیک دارد، در سال جاری در دوسالانه مجسمههای شهری و پروژه "باغ وحش" گالری شیرین حضور داشته است.
خورشت فلسفه در اعتماد ۱
کودکان فیلسوفند، چون همیشه به دنبال کشف اسرارند، کودکان عارفند چون در لحظه حضور دارند و برای زیاده خواهی و قدرت حریص نیستند، آدم و حوا روحی کودکانه داشتند، نفس یا قدرت طلبی در آنها مداخلهای نداشت، این نفس بشری بود که آدم و حوا را از بهشت راند. راهبان هم اگر خانه و وابستگیشان را به دنیا ترک گویند، ولی مهمترین چیز یعنی نفس و قدرت طلبی را ترک نکنند، نفس رفته رفته به معبد و کلیسا و قصرها و جنگهایی به نام مقدسات و خداوند تبدیل خواهد شد. آنهایی که زرنگترند از دنیا میگریزند و شروع به جنگیدن با خود میکنند و آنهایی که ساده ترند در دنیا میمانند و با دیگران میجنگند. وقتی برای قدرت طلبی و زیاده خواهی میجنگی، تو مشغول جنگیدن با خود و خدای خود هستی و آن نشانه بیاعتمادی و کسب قدرت و دوری از اصل خویشتن است. اصل، رسیدن به دنیای کودکی است که از همه جنگها سختتر است. اصل، در درون و شناخت خود از هستی است و تنها معجزهای که ما را به بهشت رانده شده وارد میکند، کودکی و بیپیرایگی پیشه کردن است.
در این مجموعه، سعی بر این داشتم که جهان بیرحم معاصر را از پشت شیشه صورتی رنگ کودکی مشاهده کنم که نوعی نگاه طنز به ج نگها و مسائل جدی دنیا امروز است.
این مقدمه از آزاده اعتباریان است که آثارش را در گالری اعتماد ۱ به نمایش گذاشته است. هنرمندی که پس از اخذ لیسانس هنر به ایتالیا رفته و در فلورانس فوق لیسانس خود را در رشته هنرهای تجسمی اخذ کرده و دو سال بعد همین مدرک را از دانشگاه هنر و معماری تهران گرفته.
از این هنرمند ۳۵ ساله درباره سادگی و کودکانه بودن آثارش میپرسم. می گوید: "بیشتر جنگها من را تحت تاثیر قرار میداد و دنیای امروز که پر از زیاده خواهی و قدرت هاست برای به دست آوردن چیزی که خودشان هم نمیدانند چیست. "
البته فکر کنم این بیشتر نمود بیرونی داشت تا درونی. مثل جنگ آدم با خودش.
این جنگ در مورد همه چیز هست. من فیگورها و آدمهایم را در مبل بهصورت نشسته قرار دادم که دست از کار بردارند و در لحظه حضور پیدا کنند. همان لحظهای که کودک از آن لذت میبرد و دنبال زیاده خواهی نیست و از همان چیزی که هست لذت میبرد. اینهمه جنگ و جدل بر سر هیچ و بینتیجه. اگر قرار باشد بهشتی وجود داشته باشد، همین آرامشی است که یک کودک دارد.
نکته جالب در آثار شما این است که بدون استفاده از عنصری خشونت آمیز مثل چاقو یا فشنگ یا حتا رنگ جیغ درباره جنگ حرف زدید.
من دوست داشتم همان آدمها رو از موقعیت جنگ به جایی آرام ببرم تا روی مبل آرام بگیرند.
۱۸ اثری که از اعتباریان روی دیوار به چشم میخورد بیشتر روی بوم است و اندکی از آثار پشت قابهای شیشهای. در بیشتر آثار تکنیک کولاژ به چشم میخورد و همگی آدمی را به سکوت و تامل فرامی خواند.
نام نمایشگاه "خورشت فلسفه" است و به قول خود او تقابل دو کلمهٔ متضاد. فلسفه کلمهای جدی و متفکرانه و خورشت کلمهای ساده و عامیانه و حتا خندهدار.
انتهای پیام/
هانی شرار