سرویس معماری هنر آنلاین: رضا جامیون بانگیز هنرمند نقاش و سفال‌گر متولد ۲۸ سال ۱۳۱۶ فارغ التحصیل دانشکده هنرهای زیبا و دارای مدرک درجه یک دکتری است که در پرونده کاری‌اش اخذ بورس مطالعات هنری از کشور انگلستان و فرانسه و تشکیل نمایشگاه در داخل و خارج کشور نیز وجود دارد. موزه پورت اسموت آمریکا در ایالت ویرجینیا با سفال‌های زیبای وی مزین شده است. در حال حاضر نیز او در دانشگاه الزهرا و دانشگاه آزاد اسلامی مشغول تدریس است. رضا جامیون بانگیز از هنرمندانی است که در بهمن ماه متولد شده و به همین مناسبت با وی گپ دوستانه‌ای زدیم و او برای ما درباره زندگی و هنرش گفت که در زیر می‌خوانید.

وقتی نقاشی می‌کنید چه حسی دارید؟

اوائل شور و اشتیاق زیادی داشتم. عاشقانه بود. آن موقع وقتی در یک نمایشگاه گروهی شرکت می‌کردم یا روزنامه اسمم را می‌نوشت، خیلی ذوق می‌کردم. گروه نقاشی با شرکت فلان و فلان و رضا بانگیز و من آنقدر شاد می‌شدم که قابل توصیف نیست. ۵ تومن روزنامه را می‌خریدم که اسمم را به دوستانم نشان بدهم. بعد اتفاقات شیرین دیگری افتاد. گفتند در موزه هنرهای معاصر نمایشگاه بگذار و این فرصت بی‌نظیری بود برای من و خوشحالم کرد. یک روز گفتند بانگیز! یکی از کار‌هایت را موزه می‌خواهد بخرد. حالا چند می‌خریدند! ۷۵ تومان که به پول آن موقع عالی بود. اینکه کارم را موزه خریده بود از پولش برایم مهم‌تر بود.

دل کندن از آثارتان راحت است؟

راحت نیست اما افتخار می‌کردم کارم رفته است در موزه هنرهای معاصر. البته تازه آن موقع‌ها من بهتر کار می‌کردم. یک روز به من گفتند بیا به دیدن اثر‌ات. گذاشته بودندش توی زیر زمین و انبار موزه. رفتم دیدمش. می‌دانید که کسی را راه نمی‌دهند. جای شما خالی کار را که به من نشان دادند باورم نمی‌شد کار من است. اینقدر زیبا بود. اینقدرعاشقانه بود. بگذریم.

پس در جوانی همیشه همه وقایع دست به دست هم می‌داد تا شما را شگفت زده کند.

خب چرخ بدی نبود. گذشت و گذشت و من را فرستادند اصفهان و بعد کرمان برای تدریس. خانه‌ای اجاره کردم و با همسرم زندگی می‌کردم. یک روز رفته بودیم بازار میوه در آن طرف شهر. دیدم یک جیپ اداری به سمت من آمد. مدیر کل کرمان بود. پیاده شد. کمی هول برم داشت که چه کرده‌ام که مدیر کل خودش سراغ من آمده است. گفت من نمی‌گذاشتم تو از کرمان بروی ولی یک نامه برایت آمده است که دیگر ناچارم. نامه را داد دست ما. نمی‌دانستم توی نامه چه نوشته. مشکوک شده بودم. با زنم آمدیم خانه و در خانه نامه را باز کردیم. انگار می‌ترسیدم توی راه بازش کنم. در نامه نوشته بود شما یک سال بورس شده‌اید به خارج از کشور.

پس تا اینجای کار همه چیز بر وقف مراد بوده است.

خلاصه از این موقعیت‌های خوب پیش آمده برای من. همه‌اش هم به این دلیل است که صادقانه کار می‌کنم. با نیت هیچ. صاف و صادق کار می‌کنم. یعنی من این طورم. خودش خود به خود پیش می‌آید. جایتان خالی رفتیم خانه ایران در انگلستان و یک سالی آنجا اقامت کردیم. یک آپارتمان به ما دادند. درس می‌خواندیم و موزه ملی می‌رفتیم، گالری می‌رفتیم موزه نتردام پاریس را دیدم. گذشت. آمدیم تهران و مشغول کار شدیم. سال ۷۷ بازنشسته شدم با مدرک درجه یک هنری. اینجا دیگر بد شانسی آوردم. مدرکم را عمدا یک قدری دیر دادند که حقوق دکترا به ما ندهند. یعنی بازی کردند با اکثر ما‌ها. اما آرام ننشستیم و باز کار کردیم تا دانشگاه آزاد و الزهرا دعوت‌مان کرد و تدریس را کردیم. درست است با حقوق بازنشستگی زندگی می‌کنیم اما بدهکار هم نیستیم شکر خدا.

امروز باز هم حوصله کار کردن به اندازه دوره جوانی را در خود می‌بینید؟

در تعطیلات دانشگاه و یا موقعی که دانشگاه کار ندارم صاف می‌روم توی کارگاه کار می‌کنم. بعد از شصت سال کار، هنوز می‌بینم یک نکته‌های تجربه برایم پیش می‌آید. خیلی برایم دلچسب است و همین نکته‌ها به آدم انرژی می‌دهد. من الان ۷۴ سال دارم اما درونم حس نمی‌کنم ۷۴ ساله باشم. درونم زنده است. جوان است. عشق به کار دارد. هنرمندان اکثرا از سن و سال خودشان جوان‌تر هستند چون درون شادی دارند.

چقدر گذر عمر را حس می‌کنید؟

حسن هنر این است که آدم را از زمانه مصون می‌کند. زمان آدم را می‌کشد اما در هنر زمان و زمانه تاثیری ندارد. حتی در آناتومی بدن هنرمند هم تاثیرش کمتر است. موقعی که کار می‌کنم اصلا زمان مطرح نیست تا وقتی که خانمم صدا می‌کند رضا! ناهار آماده است. این است که روحم خوش می‌گذراند.

از عضویت در موسسه پیشکسوتان و هنرمندان راضی هستید؟ به شما توجه و رسیدگی می‌شود؟

بله مهربانانه رفتار کردند و تاثیر گذاشتند. یک روز با یک کادویی آمدند منزل ما. دیدیم موسسه‌ای باز شده که بها می‌دهد به ما. جایی که قدردانی می‌کنند از کارمان. بعضی هنرمندان می‌گویند دولت باید به هنرمندان رسیدگی کند. به نظرم آدم نباید توقع داشته باشد. دولت کجا می‌رسد؟ خودت کار کن می‌رسد. درست است در اروپا دولت به هنرمندانش رسیدگی می‌کند. اما آمده در هر محله‌ای یک گالری بازکرده که باید کار کنی و آثارت را در آن گالری نمایش بدهی. گالری‌های ما البته با آن‌ها کمی فرق دارد. اینجا پولی است.

در این سن هنوز آرزویی برایتان مانده که بخواهید به آن برسید؟

آرزو تمام نمی‌شود. اما راستش نمی‌توانم برایت بگویم. کوچک که بودم یک روز قطار دیدم و آرزو کردم سوار قطار شوم. به آرزویم رسیدم. بعد آرزو داشتم سوار هواپیما شوم. بعد‌ها یک مسافرتی پیش آمد که ۱۲ ساعت توی هواپیما بودم و حسابی خسته شدم. ترس و دلهره هم داشتم.

دلتان می‌خواهد شهر را‌‌ رها کنید و بروید در یک خلوتی برای خودتان در طبیعت زندگی کنید؟

پیش آمده به این ایده فکر کنم. اما نمی‌شود. دوستان و همسایه‌هایم یک جاهایی در طبیعت ویلا خریده‌اند اما من دوست ندارم. در این روستا‌ها یک گرفتاری‌های ریزی هم هست که این‌ها نمی‌گویند. فقط می‌گویند رفتیم ویلا و از این حرفا.

پس هنوز از کار کردن خسته نشده‌اید؟

نه خسته نمی‌شوم. البته باید استراحت کنم ولی برای اینکه بعد کار را ادامه بدهم.

اگر بخواهید یک بار دیگر زندگی کنید باز همین راه را می‌روید؟

فکر کنم همین کار را بکنم. از یک بازیگر هم بپرسید همین را به شما می‌گوید. چون هنر یک هدیه است. خداوند به بعضی‌ها این هدیه را داده است. خلاقیت، صورت زیبا، مهربانی، درک هنر هدیه است. این است که بله.

انتهای پیام/