سرویس تجسمی هنرآنلاین: علی فرامرزی متولد سال ۱۳۲۹ محله قدیمی امام‌زاده یحیی تهران، هنوز کلاس نهم را تمام نکرده به کلاس نقاشی جعفر پتگر می‌رود و از‌‌ همان ابتدا به طراحی و نقاشی از روی طبیعت و چشم‌اندازهای آن می‌پردازد اما بیش از همه، آنچه از تجربه‌های خود می‌آموزد راه و روش نقاشی او را شکل می‌دهد و او را نقاشی خود آموخته بار می‌آورد. فرامرزی همین روز‌ها و در حالی که تدارک نمایشگاه تازه‌اش را می‌بیند میهمان خبرگزاری هنر شد. آثار متفاوتی که طرح واره می‌نامدشان و به توصیه نادر سیحون همین جمعه روی دیوارهای گالری سیحون خواهد رفت. طرح واره‌های تک رنگ فرامرزی همچون اغلب آثارش که پیش از این دیده‌ایم، البته توجه خاص او را به چشم اندازهای طبیعی دنبال می‌کنند با این حال ویژگی‌های تازه‌ای هم در خود دارند که بهتر است روی دیوار نمایشگاه با آن‌ها روبه رو شویم اما همین بهانه‌ای شد برای مرور نزدیک به ۴۰ سال فعالیت هنری علی فرامرزی.

معمولاً شما را به عنوان نقاشی می‌شناسند که توجه خاصی به طبیعت دارد. در این مورد برایمان بگویید؟

در جوانی که در حال آموختن نقاشی بودم خیلی در طبیعت کار کردم. در واقع در کارگاه‌های عمومی برای نقاشی از طبیعت می‌رفتیم و پس از آن به تنهایی نیز برای نقاشی، به طبیعت رجوع می‌کردم و تا سال‌ها این کار را ادامه دادم چون طبیعت با سکوتش و همهٔ حسی که به من می‌داد برایم خیلی جذابیت داشت. این گونه بود که بر اثر مداومت در نقاشی از طبیعت، بعد‌ها هم در آتلیه هم به شکل ذهنی، از طبیعت نقاشی می‌کشیدم.

با توجه به حضورتان در کلاس‌های گروهی مرحوم پتگر و اینکه به هر حال نگاه استاد بر روی نقاشی شاگردانش اثر گذار است؛ از چه زمان نگاه شخصی خودتان به کار‌ها اضافه شد؟

البته همراهی‌ام با مرحوم پتگر برای نقاشی از طبیعت شکل معلم و شاگردی نداشت؛ چرا که نوع آشناییمان دوستی بود. البته من در جایگاه شاگردش بودم و خیلی از او می‌آموختم ولی این گونه نبود که الزامی داشته باشم نگاه رئالیستی او را دنبال کنم. تا آنجایی که به خاطر دارم؛ پس از چند نقاشی که تحت تأثیر او از طبیعت کشیدم؛ من بیشتر دنبال آن احساس و تفکر شخصی خودم رفتم. حتی زمانی که به طبیعت می‌رفتیم؛ بیشتر کاری که خودم را راضی می‌کرد؛ انجام می‌دادم و از‌‌ همان زمان، این نگاه شخصی توسط دوستان مورد تشویق قرار می‌گرفت.

می توانید بیشتر توضیح دهید که این نگاه چگونه بود و بیشتر به کدام جنبه‌های طبیعت می‌پرداختید؟

مانند باقی شیوه‌هایی که در دوره‌های هنری‌ام تجربه کرده‌ام، در حقیقت با نقاشی خودم را پیدا می‌کنم. در کشیدن طبیعت هم آنچه که به احساسم نزدیک‌تر بود را انجام می‌دادم و در مقطعی هم تحت تأثیر نقاشان شرق دور بودم. فضاهای سکوت و فضاهای خالی که آن‌ها در کار‌هایشان داشتند مرا شیفتهٔ خودش می‌کرد و با خلق و خو و احساس من سازگار بود. در آن زمان به گمانم عزلت طلبی و دوری از شهر و اجتماع را بیشتر می‌طلبیدم. هنوز هم فکر می‌کنم همین طور است و هنر برای من کارکرد درونی دارد. و اگر چیزی هم به نوعی به بیرون منعکس می‌شود باید به نوعی در ارتباط با حس و حال و نیازهای درونی من باشد.

بنابراین می‌شود این طور تقسیم بندی کرد که علاوه بر نقاشی در آتلیه آثاری را هم با حضور در طبیعت خلق می‌کنید؟

بله ولی در سال‌های اخیر دیگر نقاشی‌هایم را در آتلیه انجام می‌دهم.

با این حال منابع الهام شما هنوز از طبیعت می‌آیند؟

بله، نگاه به طبیعت یکی از ژانرهای خیلی مشخص هنرهای تجسمی است و ما به نوعی ادامه دهندهٔ آن تیپ و نوع از کار هستیم. منتها اکنون این نگاه به طبیعت شخصی‌تر و مدرن‌تر شده. به نظرم تا زمانی که انسان در هستی است نگاه به طبیعت وجود خواهد داشت. واضح است که طبیعت تنها به معنای درخت و سبزه و غیره نیست بلکه یک ماهیت جامع و علمی را شامل می‌شود به همین دلیل هم یکی از دوره‌های کاری مرا نقاشی شهر تشکیل می‌دهد و چرا که شهر هم یک فضای زیست به حساب می‌آید.

این سئوال را مشخصاً باید از شما پرسید که طبیعت چطور می‌تواند منبع این همه الهام باشد؟ با توجه به اینکه هزاران سال از طبیعت نقاشی شده باز هم می‌شود کارهای متفاوتی در این زمینه خلق کرد؟

گمان می‌برم که ما هر چقدر به فضاهای دست نخورده نزدیک‌تر می‌شویم؛ ارتباطمان با هستی قوی‌تر می‌شود. این ارتباط قوی یک جور ارضاء و اشباع را تأمین می‌کند که برای من جذابیت داشته و آنطور که از کارهای هنرمندانی که در زمینهٔ طبیعت کار کرده‌اند درک می‌کنم؛ این حس اشباع شدن و ارتباط با ذات هستی برایشان اتفاق افتاده است. فکر می‌کنم بخش بزرگی از هنرمندان عرصهٔ تجسمی، انسان‌های روشن بین و فیلسوف‌های خیلی بزرگی بوده‌اند که از راه تجربه بصری با ذات هستی رابطه برقرار می‌کردند و به جای استفاده از کلمه، رنگ و شکل و... را به کار می‌بردند که خیلی هم زیبا‌تر و ارضاء کننده و اشباع کننده‌تر است. من هنوز هم وقتی لحظاتی را که در طبیعت بودم و نقاشی می‌کردم را به یاد می‌آورم،‌‌ همان لذت را احساس می‌کنم.

چه مسیری در طول این تجربیات در نقاشی شما ترسیم شده؟

مسیرهایی که من طی کرده‌ام خیلی خود آگاه نبوده‌اند. در طی بیش از چهل سال کار کردن روی این ژانر نقاشی تعداد بسیار زیادی کار انجام داده‌ام که هر کدامشان برای من تجربهٔ جدیدی بوده‌اند و این تجربیات هر کدام برای من دریچهٔ جدیدی باز می‌کنند و پله‌ای برای خلق اثر بعدی می‌شوند.

بنابراین شما مراحلی از پیش تعیین شده را در آثارتان دنبال نکرده‌اید؟

من بیشتر به نیازهای خودم جواب می‌دهم. در حقیقت تجربیات‌ام بوده که این مراحل را شکل داده است.

این گرایش به طبیعت در فرهنگ و هنر ایرانی چه پیشینه و جایگاهی دارد؟

همان طور که می‌دانید سنت نقاشی ما از مینیاتور می‌آید و در مینیاتور هم طبیعت بعد خیلی مهمی را داراست. ما اگر آن روند را نگاه کنیم و با آن جلو بیاییم در توجه به طبیعت به یک سابقهٔ قوی می‌رسیم. می‌توان گفت در شاخه‌های دیگر هنری هم بحث طبیعت مطرح است و ادبیات یا حتی موسیقی ما هم به نوعی از طبیعت الهام گرفته‌اند. طبیعت در واقع در فرهنگ ما مقدس است مانند آب و درخت که در فرهنگ ما تقدس دارند. به عنوان مثال قطع یک درخت هم در فرهنگ مذهبی و هم در فرهنگ عامه قتل نفس محسوب می‌شود یا آب که در فرهنگ مذهبی جنبه‌های خیلی قوی دارد و مهریهٔ فاطمه زهرا (س) است و آلوده کردن آن کار ناپسندی محسوب می‌شده. ما هم که قدیمی تریم و با آن فرهنگ آشنا هستیم وقتی که در طبیعت قرار می‌گیریم با یک نوع تقدس و یا حرمت با آن رفتار می‌کنیم و این در تفکر و یا حتی نوع رابطهٔ ما با طبیعت موثر بوده است. وقتی به کارهای کمال الملک و شاگردانش هم نظر می‌اندازیم می‌بینیم که طبیعت به اندازهٔ انسان حرمت داشته و انسان و طبیعت توأمان بوده‌اند وخیلی تفکیک نشده‌اند. چون انسان بخشی از طبیعت و طبیعت نیز بخشی از هستی انسان است. شخصا فکر می‌کنم شاید لذت بخش‌ترین ساعات عمرم را در طبیعت گذرانده‌ام.

چه جنبه‌هایی از طبیعت در نقاشی‌های شما برجسته بوده است؟

چشم اندازهای طبیعی در عین تنوع داشتن و با وجود تضاد‌ها، هارمونی‌های زیبایی را در خود دارند. طبیعت وحدتی در خودش دارد که در آتلیه، رسیدن به این وحدت، بسیار سخت است و این هارمونی آنقدر شگفت انگیز است که فکر نمی‌کنم انسان بتواند حتی به دامنهٔ آن برسد.

آیا یک نقاش می‌تواند بدون حضور در طبیعت نقاش طبیعت شود؟

به گمان من نقاشی با انسان به دنیا می‌آید چراکه وقتی ما چشم باز می‌کنیم فرم، رنگ، نور، شکل و در مجموع عناصر بصری را می‌بینیم و این‌ها قبل از کلمات معنی پیدا می‌کنند. و به قول مولوی در صندوق ذات الصور قرار می‌گیریم و این تا زمانی که چشم از جهان فرو ببندیم بر قرار خواهد بود. به همین دلیل هم هست که انسان‌ها بدیهی‌ترین و خلاقانه‌ترین صحنه‌ها را در خواب‌های خودشان می‌بینند. جهان ما جهانی تصویری است و تفکر هم بر اساس تصویر شکل می‌گیرد. من فکر می‌کنم این خصیصه در همهٔ ما انسان‌ها وجود دارد اما فقط نقاشان یا تصویر گران از طریق روش‌هایی که تجربه کرده‌اند یا آموخته‌اند می‌توانند به تصویرشان در آورند. بنابراین بدون بودن در طبیعت هم ذهن هم می‌تواند تصویر سازی کند منتها برای اینکه نقاش به این تصاویر تنوع، گستردگی، عمق و معنا دهد باید تجربه‌های بصری و تکنیکی را هم کسب کند وگرنه تا یک جایی پیش می‌رود و بعد ورطهٔ تکرار می‌افتد.

اینطور که به نظر می‌آید آثار شما نقدی هم برتصرف طبیعت به وسیلهٔ انسان امروزی دارد.

من فکر می‌کنم انسان امروزی در هماهنگی و هارمونی با طبیعت قرار نگرفته بلکه درگیر برتری جویی نسبت به طبیعت است و طمع و میل به غلبه کردن که به نوعی از منیت انسان سرچشمه گرفته موجب آن است. بالا‌ترین تکنولوژی‌ها و بهترین دکوراتور‌ها آیا می‌توانند یک کوه بسازند؟ مگر انسان می‌تواند چیزی را نابود کند که قابل تجدید نیست. این رفتار به قول قدیمی‌ها یک جور تیشه به ریشهٔ خویشتن زدن است که جبران ناپذیر هم هست. انسان تنها بخشی از طبیعت است و ارباب طبیعت نیست که به خودش اجازهٔ نابودی آن را بدهد.

این انتقاد را چگونه در کار‌هایتان نشان داده‌اید؟

می توانم بگویم در نقاشی‌های شهر به طور مشخص نگاهی انتقادی را دنبال می‌کنم و به آن‌ها می‌گویم شهر‌های بی‌منطق. چون این شهر‌ها اساساً تعریفشان بر اساس انسان نیست و در واقع انسان است که برای آن‌ها تعریف می‌شود. بیرون از تناسبات انسانی فضا بر ما غلبه خواهد کرد و ما را دچار سرخوردگی و خشم می‌کند. در نقاشی‌های شهر هم می‌بینیم که انسان‌ها نسبت به شهر‌ها خیلی کوچک، ضعیف و شکننده هستند و تناسبی با اندازهٔ شهر‌ها ندارند. در کارهای کویر هم همین نگاه را دارم. البته بحث کویر یک بحث دوگانه است. یک بحث زیبا‌شناسی و یک مبحث زیست‌شناسی.

دوره‌های کاریتان روال مشخصی را دنبال می‌کنند؟ می‌شود تقدم و تاخر آن‌ها را تعیین کرد؟

دوره‌های کاری من بیشتر حسی هستند. ممکن است دوماه دیگر یا پنج سال دیگر مجدداً نقاشی شهر را شروع کنم و شاید هم کار فیگور کردم. من کارهای فیگور زیادی هم دارم. یعنی من بیشتر نیاز‌هایم را می‌سازم. چیزی که هست این است که اصلاً نمی‌دانم این دوره‌ها چه مدت به طول انجامیده‌اند چراکه هنوز ادامه دارند. می‌توانم بگویم مانند یک باغبان هستم که تعدادی درخت در آن کاشته‌ام و به درخت‌هایم می‌رسم و آن‌ها را هرس می‌کنم، پیوندشان می‌زنم و یک نوع باغ برای خودم دارم و با این کار بیشتر ابعاد انسانی خودم را شکل می‌دهم.

همانطور که پیش از این گفتید شاید از‌‌ همان ابتدا خیلی در بند واقع گرایی یا باز نمایی صرف طبیعت نبودید؛ دخل و تصرف‌هایی که در نقاشی انجام می‌دادید از چه زمانی به شکل جدی چطور شروع شد؟

لازم است بدانید که من نقاشی را به شکل تجربی و خودآموخته فراگرفتم با این حال دورهٔ نقاشی‌های رئالیستی برای من خیلی زود تمام شد و شروع کردم به دفرمه کردن. البته از این نظر خیلی سختی کشیدم چون توان تکنیکی‌ام این اجازه را نمی‌داد و این تمایل بیشتر نیاز روانی من بود. خودم این طور می‌بینم که آن خو و خصلت باعث دگرگونی در کارهای من شد.

در آن دوره با کارهای مدرن آشنایی داشتید؟

بله در واقع خیلی هم با عطش آن‌ها را می‌دیدم ولی چون سواد آکادمیک نداشتم با آن‌ها برخورد علمی نمی‌کردم.

جنبه‌های آرتیستیک چطور به آثارتان وارد شد؟

از یک مقطعی برای گذران زندگیم، نیاز داشتم نقاشی را آموزش بدهم و این تعلیم دادن مرا را وادار کرد که به ضعف‌هایم فکر کنم و راه حلی برای رفع آن‌ها پیدا کنم. بنابراین شروع به مطالعه کتاب و راهنمایی گرفتن از اساتید کردم از جمله یک دوره درکلاس‌های کنکور طراحی آقای محمد ابراهیم جعفری و دوره‌ای را هم زیرنظر هانیبال الخاص در فرهنگسرای نیاوران گذراندم. حتی به شکل مستمع آزاد به دانشگاه هنر می‌رفتم و در کلاس‌های نقاشی یک گوشه می‌ایستادم و نگاه می‌کردم. به هر حال خیلی طالب بودم و راضی نبودم به آن چیزی که بودم. به قول مولوی که می‌گوید آب کم جو تشنگی آور به دست/ تا بجوشد آبت از بالا و پست. البته من هنوز هم تشنهٔ آموختن هستم این را برای فروتنی نمی‌گویم و یک واقعیت است. به این ترتیب احساس تازه بودن و به روز بودن می‌کنم بنابراین خیلی راحت می‌توانم بر روی همهٔ چیزهایی که آموخته‌ام تجدید نظر کنم.

این جستجو و مطالعه کردن توانست نبود تحصیلات آکادمیک را جبران کند؟

شاید. البته به سختی.

از طرف دیگر انگار موجب شد تا بعضی ارزش‌ها در کارتان حفظ شود.

بله. فردیتی را ایجاد کرد و موجب شد بخش‌هایی از من دست نخورده بماندکه آن بخش‌ها می‌توانند ریشه‌های حرکت‌های بعدی و خلاقیت‌ها باشند. یکی از چیزهایی که در مورد کارهای من می‌گویند این است که در عین حال که در کار‌هایم فردیت دارم به اصطلاح آویزان شیوهٔ خودم نمی‌شوم. نمی‌دانم این چقدر درست است اما خودم هم دونشان انسان می‌دانم که عاشق ساختهٔ خودش شود. اگر شما فردیت دارید به هر شیوه‌ای که کار کنید آن فردیت از کار شما بیرون خواهد زد و خودش را نشان می‌دهد. برای من نقاشی پاسخ به یک نوع نیاز است که می‌تواند حرف یا اعتراض باشد و وقتی پیش می‌آید خیلی به شیوه‌اش فکر نمی‌کنم.

در بحث فرا گرفتن نقاشی و طراحی نیز بر اساس نیاز‌هایتان پیش رفتید؟

بله. و به دنبال برطرف کردن ضعف‌های کاری یا درونی‌ام بودم.

با این اوصاف به نظر می‌رسد که شما یک نگاه درمانگر نسبت به هنر دارید؟ اینکه هنر می‌تواند پاسخی به خیلی از خلاء‌ها و خواسته‌های انسان باشد. در این مورد چه فکر می‌کنید؟

این یک سئوال مهم و تاریخی است. من فکر می‌کنم هنر هم مانند هر توانایی دیگری یک تیغ دولبه است که از دو طرف می‌تواند ببرد. هم می‌تواند حجاب انسان باشد و هم از بین برندهٔ این حجاب. اگر من عاشق ساختهٔ خودم بشوم در حقیقت بتی را خلق می‌کنم و بر من خویشتن می‌افزایم و منیت‌ام زیاد می‌شود. شما در هنرمندان این مسئله را کم نمی‌بینیدکه هنر و خلاقیت باری بر دوش و مانعی شده است برای هنرمند اما اگر انسان مراقب این توانایی باشد و از آن حفاظت کند، می‌تواند کمک رسان باشد. هنرمندانی را داریم که از مقطعی به بعد واقعاً دچار مشکلات سختی شده‌اند چراکه به جای اینکه تیغی باشد که ببرد باری بر دوش شده است و به جای اینکه آینه‌ای باشد که انسان خودش را ببیند تا با خودش صادق باشد برعکس سطحی کدر شده است که نمی‌توان با آن رابطه‌ای برقرار کرد.

برای توصیف دوره‌های کاریتان از واژه باغ استفاده کردید. در این باره بیشتر توضیح بدهید.

در واقع چند دورهٔ کاری هست که من هر وقت به یکی از آن‌ها گرایش بیشتری پیدا می‌کنم به سراغشان می‌روم که گاهی هم برخی از دوره‌ها با هم بسیار تناقض دارند. این رفتار برایم جذاب است و یک جور جستجو را ایجاد می‌کند و از در یک فضا ماندن و رسوب کردن بیرونم می‌آورد. به طور کلی فیگور‌ها، کویر‌ها و شهر‌ها مضمون‌های اصلی آثارم را تشکیل می‌دهند. فیگورهای نقاشی‌هایم به نوعی در ارتباط با طبیعت هستند واگر بخواهیم بگردیم و شیوه‌ای برای آن‌ها پیدا کنیم شباهت‌هایی با مینیاتورهای ایرانی دارند. درکارهای من حتما نگاهی به خانه هم دیده می‌شود علت آن هم این است که من از فضای خانوادگی خیلی خوبی برخوردار بودم و هستم. حتی اگر شده در قالب یک تاش، المان منزل در کار‌ها آمده. در حقیقت نقاش خانگی هستم و این به شکل یک نیاز در کار‌هایم دیده می‌شود. وقتی نوجوان بودم تابستان‌ها به ییلاق می‌رفتیم که برایم خیلی لذت بخش بود و تأثیر آن دوران در کار‌هایم به وضوح دیده می‌شود. قبل از نقاشی‌های شهر‌ها کارهای روستائی‌ام بودند که نقاشی کردم و آن روستا‌ها کم کم تبدیل به شهر شدند. درست مثل خودمان که از روستا به سمت شهر آمدیم. آیدین آغداشلو جایی نقل می‌کند و البته از سر لطف می‌گوید؛ من هر وقت درخت‌های تبریزی را می‌بینم یاد علی فرامرزی می‌افتم. اما به هرحال موقعی شد که از خودم این سئوال را کردم تو که یک عمر در شهر زندگی می‌کنی چطور از محیط خودت نگفته‌ای؟ و اینطور شد که به تدریج این اتفاق در نقاشی‌هایم رخ داد و دیوارهای روستایی تبدیل به دیوارهای شهری شد.

در مورد تجربهٔ گالری داریتان هم مختصری برایمان بگویید تا برسیم به کارهای نمایشگاهی که به زودی خواهید داشت.

راستش را بخواهید گالری داری من بیشتر یک نوع فعالیت فرهنگی است و در این فعالیت معیار‌ام آثار یک هنرمند است. همیشه پیش خودم می‌گویم آن بیننده‌ای که در این ترافیک وقت می‌گذارد و می‌آید در هنگام دیدن این آثار احساس مثبتی دارد یا نه؟ یعنی خودش را به خاطر این آمدن سرزنش می‌کند یا نه؟ چون من خودم به خیلی از نمایشگاه‌ها که می‌روم همین حالت را پیدا می‌کنم و خودم را سرزنش می‌کنم که چرا وقت گذاشتم و آن گالری دار انصاف و وجدانش کجا رفته است؟ باید به فکر بیننده کار هم بود. من فکر می‌کنم کار بنجل (خنده) زیاد شده است. حتی در بعضی گالری‌های نامدار هم که آدم به اسمش اعتماد می‌کند و فکر می‌کند امروز می‌روم و لا اقل در این گالری‌ها دو یا سه نمایشگاه خوب می‌بینم بعضی وقت‌ها شاهد نمایشگاه‌های بی‌کیفیتی هستیم. برای من شخصاً وجه کیفی آثاری که به نمایش در می‌آیند خیلی اهمیت دارد.

پیش از اینکه کار‌هایتان را روی دیوار گالری سیحون ببینیم برایمان بگویید چراطرح واره‌ها؟ این نامگذاری ازکجا آمده؟

این اسم را نخستین بارآقای قره باغی نقاش و منتقد روی این دوره کارهاگذاشت، شایداشاره به چیزی بیشترازطراحی است، آثاری که در آن‌ها ترکیب بندی وسایرعناصربصری به جزرنگ اهمیت خودشان رادارند.

یعنی برای مثال دبافت وتکسچردراین دوره خیلی مهم هستند، چرا؟

همین طور است، چون زبری وخشونتی که درآن هاست به ایجاد آتمسفرموردنظرمن خیلی کمک می‌کنند.

ما در اکثر این آثارنوعی درهم شکستگی فضا وفرم می‌بینیم، حتی گاهی لبه‌ها خیلی تیزمی‌شوند!؟

به خاطرمجموعه عواملی است که درمتن اثرعمل می‌کنند. این‌ها ایجاب می‌کنند که فضا و فرم‌ها بشکنند، ضمنا به ترکیب بندی هم کمک می‌کنند.

اندازه کارهابزرگند، یک متر دریک ونیم!! برای طراحی سطح بزرگی نیست!؟

برای همین طرح واره هستند (خنده) اگرمشکل قاب وشیشه نبود حتمابزرگ ترمی شدند، درآینده بایداین مشکل را حل کنم! (خنده)

یعنی باید منتظر طراحی‌های بزرگ‌تری هم باشیم!؟

بله، چون ازبزگ کارکردنشان خیلی لذت می‌برم.

ازچه زمانی مشغول کارکردن روی این پروژه هستید؟

ازبچه گی! به دنبال رسیدن به دیوارهای روستائی بودم به این‌ها رسیدم.

چراتک رنگ کارکردید؟

ازنظرخودم تک رنگ نیستند! خاکستری هاه‌مان کارکردرنگ را دارند ولی وقتی رنگ رابه حداقل می‌رسانید کار‌ها درونی ترمی شوند.

به نظرمی رسدغلبه فضای شهری دراین طرح واره‌ها بیشترازکارهای قبلی شماست. آیا این مجموعه دررده نقاشی‌های شهری شماقرارمی گیرد؟

درحقیقت بینابین هستند، موقعیت خودماوفرهنگ ما است، مخصوصا نسل ماکه اکثرا با یک پشت به روستا می‌رسیم، همه ما با خود مقدار زیادی فرهنگ روستاداریم. برای همین دارای فرهنگ موقتی هستیم. حتی نسبت به محیطی که زندگی می‌کنیم هم تعلق خاطرنداریم و در یک تعلیق به سرمی بریم.

به نظر می‌آید فیگورهای انسانی در این مجموعه در موقعیتی منفعلانه و نوعی تسخیرشدگی گرفتار شده‌اند. آیا قصد نمایش چنین موقعیتی را داشتید؟

بله، اتفاقاتی که می‌افتد تا حد زیادی بیرون از اراده و یک موقعیت تاریخی فرهنگی است. نوعی جبر به لحاظ مختلف درآن هست و‌‌ همان طورکه در پاسخ سوال قبل گفتم موقعیت انسان درحال گذار است، خوشحال می‌شوم توانسته باشم این موقعیت رانشان بدهم.

درهم تنیدگی خاصی که میان اجزای مختلف این مجموعه دیده می‌شود به چه مضمون یا کارکردهای بصری اشاره دارد؟

شاید ایجاب ترکیب بندی باشد! شایداشاره به تاثیر هر عامل بر بخش‌های دیگر باشد.

می‌شود گفت که این طرح واره‌ها تلفیقی از عناصر مختلف کارهای پیشین شما مثل طبیعت، فیگور و فضای شهری است؟

فکرمی کنم همین طوراست. شایددراین دوره به یک هارمونی رسیده باشند.

چه شدکه تصمیم گرفتید که این دوره کاریتان را نمایش بدهید؟

آقای نادرسیحون پیشنهاد کرد این دوره را در گالری نمایش بدهیم، دلیلشان هم این بود که این آثار کمتردیده شده‌اند و به خصوص جوان‌ها لازم است این کار‌ها را ببینند.


انتهای پیام/