سرویس تجسمی هنرآنلاین : "فصلی از هنر" رو به پایان است و تنها تا پایان هفته جاری فرصت باقی است تا از یکی از بهترین منتخب‌های آثار انجمن هنرمندان نقاش ایران در خانه هنرمندان ایران دیدن و احتمالا خرید کنید. در حاشیه برگزاری این نمایشگاه با خسرو خسروی که با یک اثر در این نمایشگاه شرکت دارد، به گفت‌و‌گو نشستیم. خسروی متولد سال ۱۳۴۳ و کار‌شناس نقاشی از دانشکده هنرهای زیبای تهران و کار‌شناس ارشد پژوهش هنر از دانشگاه هنر، عضو انجمن هنرمندان نقاش ایران، مدرس و عضو هیئت علمی دانشگاه سوره است و برگزاری چندین نمایشگاه انفرادی و شرکت در بیش از۵۰ نمایشگاه گروهی در ایران‌، فرانسه‌، ایتالیا‌، هند‌، ارمنستان‌، قطر و کانادا را در کارنامه هنری خود دارد.

ـ آقای خسروی این روز‌ها به چه کاری مشغول هستید؟

مشغول نقاشی و تدریس هستم، دو کاری که همیشه انجام داده‌ام.

ـ آخرین نمایشگاه‌تان چه زمانی بود؟

سال گذشته بود و در گالری آن برگزار شد. عنوان نمایشگاه "پرده‌های گلدار" بود و در واقع فضای کار‌ها خیلی نزدیک به همین کاری بود که در نمایشگاه "فصلی از هنر" ارائه شده است منتها سوژه بیشتر روی پوشش گلدار زنان دهه ۴۰-۵۰ متمرکز بود و سعی کردم یک مفهوم دوگانه‌ای از این پوشش‌ها ارائه کنم.

ـ ولی به هر حال فضا فیگوراتیو بوده است؟

بله صد در صد فیگوراتیو هستند.

ـ شما در دوره‌های کاریتان به انتزاع هم پرداخته‌اید؟

نه هیچ وقت کار انتزاعی نداشته‌ام اما این طور نیست که همیشه روی یک روال جلو رفته باشم، در همین حوزه فیگوراتیو، شکل‌های متنوعی را تجربه کرده‌ام. هنوز هم همین نوسان را دارم گاهی خیلی روی یک شکل متمرکز می‌شوم و‌گاه خیلی به مینیمال نزدیک می‌شوم.

ـ نظرتان درباره نمایشگاه حاضر که به همت انجمن هنرمندان نقاش ایران برگزار شده، چیست؟

من تا این لحظه نصف نمایشگاه را دیده‌ام و تا همین‌جا به نظرم از سطح کیفی خوبی برخوردار است و در واقع آثار گلچین شده‌اند.

ـ اثری که از شما به نمایش گذاشته شده، اثر جدیدی محسوب می‌شود یا از دوره‌های کاری قبلی است؟

من هم به سهم خودم سعی کردم کاری را ارائه بدهم که تا کنون جایی به نمایش درنیامده باشد، این کار البته تاریخ‌اش جدید نیست و مربوط به سال ۱۳۸۸ و کمی متأثر از آن فضا است البته نه مستقیم، بیشتر شاید متأثر از دوره‌های کاری خودم است. من نمایشگاهی داشتم در گالری طراحان آزاد، این اثر از آن مجموعه‌ای است که در گالری طراحان آزاد بود اما این اثر در آن زمان به نمایش درنیامد. در واقع این اثر جزء مجموعه کارهای شخصی خودم بود و اینجا فرصت خوبی بود که فکر کردم اگر آدم قرار است یک اثر در نمایشگاهی شرکت دهد، بهتر است آن اثر خاص‌تر باشد.

ـ خب خیلی هم روایتگر است، این اثر هر چند قصه‌پرداز نیست اما هر عنصری در آن نقش راوی را به عهده دارد.

یک مجموعه کار داشتم که در آن یک فیگور شامل چند فیگور می‌شد و در واقع گویای چند روایت فیگوراتیو بود، این یک مجموعه بود که دو اثر از آن در نمایشگاه گالری آن به نمایش درآمد. در این گونه از آثارم یک رنج سنی یا تیپی را در نظر می‌گیرم و سعی می‌کنم آن را در مقاطعی که در صد سال اخیر بوده با هم تلفیق کنم، در واقع به نوعی می‌خواهم این توالی زمانی را از بین ببرم و بگویم که هیچ چیزی خیلی تغییر نکرده است. مشکلات، مسائل، وجود آدم‌ها همگی یک مشابهتی در تمام این دوره‌ها داشته است، چهره و تیپ عوض می‌کنند ولی مثل همین فیگور‌ها همه در هم تنیده شده‌اند و چندین فیگور با تیپ‌های مختلف در دو فیگور دیده می‌شوند. روایت بسیار ساده‌ای دارد و شاید نگاه من است که آن را کمی متمایز می‌کند.

ـ از آن کارهایی است که در ابتدا به نظر یک زن و مرد ایرانی ساده می‌آید اما می‌شود آن را بار‌ها و بار‌ها، دوباره و دوباره دید و اتفاقا چیزهای جدیدی هم پیدا کرد.

بله، شاید در ابتدا اصلا آدم فکر کند قبلا این کار را جایی دیده است، فضای آشنایی دارد. کلا کارهای من این تیپی نیست که در وهله اول خیلی پرطمطراق یا عجیب و غریب به نظر بیاید، قدرت ارتباطم را با مخاطب عام حفظ می‌کنم ولی در عین حال سعی می‌کنم مشکلاتی که در ذهنم هست را در اثرم نشان دهم.

ـ اصولا مواجه شما با مقوله هنر همیشه همراه با یک دغدغه اجتماعی از منظر یک هنرمند است که اصراری هم ندارد حتما هر مخاطبی آن را بیابد، کار خودتان را انجام می‌دهید و می‌گذارید مخاطب برداشت خودش را از کار داشته باشد.

بله شاید اینطور باشد، ببینید به هر حال حوزه کار من اجتماعی است، نه اینکه من خیلی هم انتخاب کرده باشم ولی همیشه همینطور بوده است. موضوع‌هایم اجتماعی هستند و این به این معنی نیست که شخصی نیستند، در واقع تجربه خودم است از اجتماع و به هر حال در وهله اول در ژانر اجتماعی قرار می‌گیرد و در آن رمز و رازهای خودم را وارد می‌کنم. همانطور که گفتم اصرار دارم که کار‌هایم مخاطب عام داشته باشد یعنی کارم پز روشنفکری قوی‌ای ندارد منتها باز به معنی این نیست که همه پیچیدگی‌هایی که در ذهن دارم را روی کار نیاورم، ولی شاید خیلی مست‌تر است.

ـ حتی شاید بتوان گفت که از همه اتفاقات روز جامعه هم تاثیر می‌گیرید.

به شدت، یعنی همه نوسانات کاری‌ام هم همینطور بوده است.

ـ و این کار را برای یک هنرمند سخت می‌کند؟

نه، من دوست دارم. ممکن است حتی بعضی‌ها نقد منفی داشته باشند به این موضوع ولی من دوست دارم. من متأثرم از جریانات از امواج هنری شاید بر عکس خیلی‌ها که ادعا می‌کنند نیستند، من متأثرم و خیلی هم باز می‌گذارم خودم را و سعی می‌کنم مدهای هنری را درک کنم و از آن‌ها عقب نمانم و نهادینه‌اش کنم.

ـ فکر می‌کنید در چند وقت اخیر اوضاع هنرمندان بهتر شده است؟

بله، خیلی خوب شده است. در واقع مارکتینگ نقاشی راه افتاده است البته در این مارکت بد و خوب زیاد است ولی در حال پیشرفت و شکل‌گیری بهتر است زیرا این مارکتینگ خیلی به سرعت اتفاق افتاد و پیش رفت. برای اینکه اقتصاد هنر نهادینه شود زمان می‌برد در طول زمان کار خوب، وضعیت بهتری پیدا می‌کند و کار بد حذف می‌شود و اشتباهات کمتری رخ می‌دهد ولی هر چه اکنون هست طبیعی است و این مارکتینگ خیلی خوب و مقتضی یک جامعه سرمایه‌گذاری معاصر است. حالا اگر ما کل این روابط سرمایه‌گذاری را دوست نداریم، یک بحث دیگری است ولی چیزی که فعلا در دنیا جا افتاده و چه نقادانه و چه غیر نقادانه پذیرفته شده، همین مارکتینگ است در همه زمینه‌ها هم همینطور است.

ـ شما کارتان را در این نمایشگاه چگونه قیمت‌گذاری کردید؟

همان حدود قیمتی که آثارم در هر جای دیگری فروخته می‌شود و عرف است.

ـ و به عنوان سوال آخر، فکر می‌کنید جامعه هنری ما به چه سمتی پیش می‌رود؟

مطمئن باشید که اون چیزی که جامعه احتیاج دارد، وجود دارد. همیشه جامعه باز تولید می‌کند و خود ما ممکن است متوجه نباشیم. اصلا آن چیزی که هست محصول جامعه و پتانسیل جامعه است، کم یا زیاد و خوب یا بد، این طور است. همه چیز با هم ست است و هنرمندان هم ست همین جامعه هستند، نمی‌گویم این هنرمند تحت تاثیر جریانات سیاسی خاصی است بلکه تمام پتانسیل تاریخی و اجتماعی ما با هم یک محصول است و تولید اینجامعه است و نمی‌شود نسخه داد که باید چگونه باشد یا من حداقل نمی‌توان این نسخه را بدهم.

انتهای پیام/

فرین روحانیان