سرویس تجسمی هنرآنلاین: محمد ناصریپور، نگارگر و داور نهمین دوسالانه تجسمی درباره کیفیت بخشهای مختلف این دوسالانه به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: دوسالانه امسال در چند رشته برگزار شد که از میان آنها تذهیب دارای بیشترین رشد بود و آثار جالبی در آن دیده میشد. رتبه بعدی به نگارگری اختصاص داشت، آثار این بخش نسبت به سالهای قبل کیفیت کمتری نداشت اما رشد محسوسی نیز در آن مشاهده نمیشد. اما آثاری که در بخش سوم دوسالانه یعنی گل و مرغ ارائه شده دارای کمترین کیفیت بود. در این بخش کار از نظر خلاقیت و نوآوری ضعیف بودند که جا دارد این موضوع مورد نقد و بررسی قرار گیرد.
وی درباره اینکه نوآوری در یک هنر سنتی مانند نگارگری چگونه شکل میگیرد اظهار کرد: اگر به پنجاه یا هفتاد سال پیش بازگردیم به استاد حسین بهزاد میرسیم کسی که کارهای او در زمینه نگارگری بسیار نوآورانه بود. نگارگری پس از صفویه و قاجار تنها تکرار مکررات بود و هیچ کس آثاری در حد آثار دوران تیموری یا صفوی خلق نکرده بود؛ استاد بهزاد پس از این دوران وارد عرصه نگارگری شد و تغییرات بسیاری در این هنر پدید آرود. او به قلمگیری و رنگ ارزش دیگری داد، مینیاتور را از کتاب خارج کرد و به آناتومی در نگارگری نیز همچون نقاشی بها داد. متاسفانه راهی که بهزاد در نگارگری رفته بود به وسیله شاگردانش ادامه پیدا نکرد و هنوز نگاه هنرمندان به گذشته دور نگارگری است و آثار هنوز به سبک و سیاق پنجاه سال گذشته است.
داور نهمین دوسالانه نگارگری افزود: نوآوری به این معناست که هنرمند با زمان خود پیش رود و همانطور که سبکهای مختلف نقاشی در غرب بر همین اساس شکل گرفتند. نگارگری همچون نقاشیهای دوران رنسانس هنری زمانبر است و امروز سرعت تکنولوژی و زندگی اجازه نمیدهد که هنرمندی مانند داوینچی روی یک اثر چهار سال کار کند. متاسفانه در کشور ما هم توجه به هنر کم است، استادان و شاگردان نیز عشق کمتری نسبت به قبل دارند و به دلیل مشکلات اقتصادی به دنبال پول هستند به همین دلیل اتفاقات جالب توجه در هنر نگارگری مانند چند قرن قبل روی نمیدهد.
ناصریپور ادامه داد: رشدی که در تذهیب مشاهده میشود نیز به دلیل رونق اقتصادی فروش خوب آن در کشورهای عربی است و علاقه شخصی هنرمندان موجب آن نشده است.
این هنرمند نگارگر با بیان اینکه دوسالانه نگارگری مکانی برای دیده شدن آثار هنرمندان این رشته است درباره آن گفت: دوسالانه مکانی است که جلوه آثار یک هنرمند جوان در آن دیده میشود و کاش مکانی برای فروش آثار این هنرمندان نیز بود به این معنا که با تبلیغات درست عموم مردم به تماشای آن میآمدند و عرصه برای خرید آنان و همینطور سازمانهای دولتی فراهم میشد. متاسفانه جایزه دوسالانه آن قدر نیست که یک هنرمند بتواند رو آن حساب کرده و برای خلق اثر یک سال وقت بگذارد. دنیای امروز دنیایی مادی است و اگر پول نباشد هنرمند یا مجبور است کار نکند یا هنرش را به شکل غیر متمرکز در کنار یک شغل دیگر ادامه دهد.
وی درباره نقش رسانه در شناخت دوسالانه نیز اظهار کرد: رسانهها درباره دوسالانهها تبلیغ چندانی نمیکنند، صدا و سیما نیز میتواند بسیار تاثیرگذار باشد و با اطلاعرسانی بیشتر مردم را به بازدید از نمایشگاه دوسالانه ترغیب کند در حالی که برای پخش تبلیغ دوسالانه پول میخواهد و دوسالانه نیز توانایی تامین بودجه چنین تبلیغاتی را ندارد.
انتهای پیام/