سرویس تجسمی هنرآنلاین: پروانه اعتمادی، نقاش معاصر، درباره جدیدترین اثر خود به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: این اثر یک کتاب است که "ماه و ماهی" نام دارد و تنها 50 نسخه از آن چاپ خواهد شد.
این هنرمند نقاش افزود: این کتاب از 10 سیاه قلم تشکیل شده است که در ترسیم آنها از شیوه ئیچینگ استفاده شده است. از نظر فرم نیز در بین هر دو صفحه کتاب یک ورقه زرورق قرار دارد. جلد کتاب نیز از جنس پارچه است. یک جیب کوچک روی این جلد پارچهای وجود دارد که در آن یک کتابچه بسیار کوچک به عنوان گواهینامه اصالت کتاب وجود دارد. این کتابچه حاوی همه طرحهایی است که در کتاب چاپ شده و امضای مرا نیز دارد.
او ادامه داد: در صفحه اول و صفحه آخر کتاب دو شعر از عطار چاپ شده است که در واقع معرف محتوای کتاب هستند. یکی از ابیات این است: جهان بر شحنه سلطان عشق است/ ز ماهی تا به ماه ایوان عشق است
اعتمادی درباره نحوه نمایش و فروش این کتاب نیز توضیح داد: قرار است این کتاب ماه آینده در گالری جم دوبی به نمایش گذاشته شود و حتما برنامهای برای نمایش آن در تهران نیز برگزار خواهد شد. همانطور که گفتم از این کتاب تنها 50 نسخه وجود دارد به همین دلیل تعدادی از علاقهمندان، برای خرید آن از هماکنون اقدام کردهاند و باقی نیز هنگام نمایش در دوبی و تهران به فروش گذاشته خواهد شد.
اعتمادی همچنین پروژه دیگری را هم در دست دارد. تابستان امسال او در گفتوگو با خبرنگارهنرآنلاین گفت: در حال کار بر روی مجموعهای هستم که در آن با استفاده از دست نوشتههای دوره قاجاری ژاکتهایی را طراحی کردهام که به شدت تداعی کننده لباسهای دوران قاجاریه و صفویه است. در این مجموعه با تاکید بر ریتم این نوشتهها که در واقع دستنویس فرمانهای پادشاهان قاجاری است پوششهایی مبتنی بر تاثیر بصری و مفهومی را به وجود آوردهام.
اعتمادی پیش از این هم با دستمایه قرار دادن نقوش و بافتههای سنتی ایران آثاری را در قالب پوشاک تصویری خلق کرده که در سال ۱۳۸۸ با عنوان "یکی بود، یکی نبود" در گالری ماه به نمایش درآمدند.
پروانه اعتمادی؛ از "وودکت" های ژاپنی و تجربه هند و اساطیر تا "ماه و ماهی"
"ماه و ماهی" اولین چالش پروانه اعتمادی با عناصر و کارکردهای هنر شرقی نیست. او که از نسل هنرمندان نوگرای متقدم ایران محسوب می شود پیش از این نیز در دوره های مختلف فعالیت هنری اش به عناصر هویتی هنر مشرق زمین در کنار ساختار مدرن آثارش توجه ویژه نشان داده است. اگرچه اعتمادی کارش را از تالار قندریز در دهه 40 و در کنار هنرمندانی چون قباد شیوا و آیدین آغداشلو و با نقاشی آبستره شروع کرد اما از کارهای سیمانی که با نیم نگاهی به "وودکت" های ژاپنی خلق کرده، تا کولاژهایش از حریر و ترمه های بته جقه و بالاخره تجربه هند و اساطیر او به طور مشترک با نقاش هندی "منجیت باوا" همه و همه نشان از جستجوی بی وقفه او در دست یافتن به روح اعتلاء یافته انسان مدرن با همه مشخصات جهانی اش دارد.
تجربه پلاستیک مدرن اگرچه در برای او شروع و پایان همزمانی داشت، اما تجرید در بیان نقاشانه اش را پایه گذاری کرد که به استحکام طرح هایش تا به امروز افزوده است. بی زمانی و لا مکانی و ساختار سهل و ممتنع در نقاشی های سیمانی نظرگاهی آرمانی برای او به عنوان هنرمندی که خود را به جهان و نه به یک منطقه وابسته می داند، ارمغان آورد. این آ ثار، بی ارتباط به مکان و زمانی معین، چنان از شرایط تاریخی خاص فاصله می گرفت که گویی این کارها نه در ایجا که در هرجای جهان می توانست امضاء شده باشد.
ترمه ها که حامل خاطراتی کهنه از دورانی قدیم اند، در دوره نقاشی های مدادرنگی اعتمادی مجال بروز پیدا می کنند. پوشاک زنانه با پولک و یراق که شکل چشم فریبی دارند، توجه او را جلب می کنند. این اشیا ضمن داشتن قدرت تزیینی دارای رنگارنگی و ظرافت متعادلی برای طرح اندازی اندیشه های تازه اند.
سفر هند در دهه 70 هم او را به متن زندگی اساطیری و به حلقه ابدی خدایان هندو و افسانه های راماین و مهابهارات که همیشه در فضای معجزه آسای هندوستان پویایی و تپش داشته پرتاب کرد و تجربه ای معنوی برایش رقم زد که در آن فرزندان توامان "متافیزیک" که "هنر" و روحانیت" باشد در او به وحدت نهایی می رسند.
پروانه اعتمادی از جمله نقاشان زن ایرانی است که تنوع نمایشگاهها و دورههای کاریش، حکایت از زندگی پرشور هنرمندی دارد که مدام در پی کشف راههای تازه در بیان هنری است. او نمایشگاههای انفرادی و گروهی زیادی هم در بال سوئیس، پکن، پاریس، لس آنجلس، ونکوور و دهلی نو برپا کرده است.
انتهای پیام/