سرویس تجسمی هنرآنلاین : روزهای پایانی هفته گالریهای تهران میزبان ۳۷ نمایشگاه تجسمی شدند. از این میان ۱۰ نمایشگاه را با هم مرور میکنیم.
نامناپذیرهای حبیب فرجآبادی در گالری هما
گالری هما همانند سالهای گذشته از جمعه ۱۴ آذر میزبان مجموعهای از ۲۰ اثر آبستره حبیب فرجآبادی نقاش معاصر با عنوان "نام ناپذیر" است.
فرج آبادی همچون دیگر آثارش در این نمایشگاه نیز بر بیان انتزاعی تاکید دارد. بومهایی با ابعاد بزرگ غرق در رنگ، با دوختها، نشانهگذاریها و اعدادی که با پاستل به گوشه و کنار اضافه شدهاند بیننده را به ضیافتی چشمنواز میبرند. هیچ فرم دیگری به چشم نمیخورد، نه گیاه، نه انسان و نه اشیا، تنها رنگها به نبرد با هم مشغولند یا شاید در یک صحنهپردازی عاشفانه یکدیگر را در آغوش گرفتهاند.
در بعضی تابلوها از میان رنگها هیبتی انسانی یا چهرهای بیشکل به چشم میخورد شکلی که معلوم نیست نقاش آن را عمدا در دل تابلو جا داده است یا تخیل بیننده رنگها را به این شکل میبیند. هرچه هست فرجآبادی سرخوشانه نقاشی میکشد، رنگها را دوست دارد و با آنها به شیوه خودش به کشف و شهود میرسد.
بومهای فرج آبادی با پشت و رو شدن و دوختهای سختاش شباهتی وهم آلود و زیرکانه دارند به حصار و در آن چکهها و شرههای رنگی را میبینیم که از طریق نفوذ به ورای بوم خام، خود را با تراوشی به آن سوی کار هدایت و جریان رنگ پرجنب و جوش و با نشاط را از رهگذر حصار نفوذناپذیر بوم نقاشی به زندگی روان میکند.
"صد رخ" در گالری شیلا
نمایشگاه آثار ناصر محمدی دیروز ۱۴ آذر در گالری شیلا افتتاح شد. ناصر محمدی متولد ۱۳۴۵ و فارغ التحصیل هنرهای تجسمی است و بیش از ۱۰۰ نمایشگاه داخلی و خارجی داشته. در این نمایشگاه که عنوان صد رخ را به همراه دارد صد پرتره با تکنیک آب مرکب روی کاغذ و در قطع ۵۰ x۵۰ ارائه شده است.
به قول خودهنرمند یکی از دوستان وقتی آثار را دیده به شوخی گفته اسم این نمایشگاه را میخواهی اسیدپاشی بگذاری؟ این پرترهها را که خیلی پیش از حوادث اخیر شروع کرده بعد وسوسه شده به این حوادث اسیدپاشی ربط دهد و اعتراض کوچکی بکند و عکس العمل خودش را نسبت به این حوادث نشان دهد. حتا تصمیم داشته اسم نمایشگاه را اسید بگذارد. خودش میگوید؛ اما چطور میتوانستم چنین کاری بکنم. من تصمیم داشتم چهره انسان بهانهای باشد برای خلق زیبایی، تفاوتها و حالات روحی و چالشهایی که در چهره رخ میدهد. چهرههایی که میتوان سالهای سال به آن نگاه کرد و از این تفاوتها و دنگارمگی لذت برد. چهرههایی که هر کدام داستانهای بلند و کوتاهی از بازیهای زندگی را در خود دارند. موضوعی که تمامی ندارد.
پرترههای محمدی با اینکه بخاطر تکنیک آب مرکب کمی مخدوش به نظر میرسد اما وجود رنگهای شاد و تند به آنها معنایی دیگر بخشیده.
"برزیل من، نگاه من" در گالری ۶
نمایشگاهی از عکسهای هنرمند برزیلی ریکاردو مارتینز با عنوان "برزیل من، نگاه من" از ۱۴ تا ۲۱ آذرماه در گالری شماره ۶ برپاست.
مارتینز هنرمندی طبیعتگراست و کار خود را با عکاسی از حیوانات آغاز کرده است. هر چند اکنون موضوعات و شیوههای متنوع دیگری را نیز برای کارش انتخاب میکند. این هنرمند جوان که تا کنون چهار کتاب از آثار او منتشر شده است به طور کلی برزیل را به عنوان سوژه اصلی همه عکسهایش قرار داده است و تلاش میکند مردم و به ویژه مردم سرزمین خودش را با زیباییهای این کشور پهناور استوایی آشنا کند.
مارتینز نگاهی طبیعتگرایانه دارد و حتی هنگامی که از پیادهروی دسته جمعی مردم در کنار یک ساختمان عظیم عکس میگیرد نیز با انتخاب یک نمای وسیع و محو کردن آدمها میکوشد بر عظمت آسمان، ابرها و کوهستان در پسزمینه عکس تاکید کند. به علاوه نوع نگاه او به حیوانات و طبیعت خالی از توجه به محیط زیست هم نیست. از این منظر عکاس جوان سعی میکند با نشان دادن گنجینه کمیاب گیاهان و جانوران سرزمینش لزوم حفظ و نگهداری از آنها را گوشزد کند.
"تار و پودهای یک سگ" در گالری اعتماد
محمدرضا شاهرخینژاد در مجموعه "تار و پودهای یک سگ" یک پالت رنگی و در واقع نوعی هویت رنگی است که دارد از بین میرود.
به زعم او فرش نماینده هنر رسمی ما محسوب میشود. هنری که از طرفی در حال نابودی است و از طرف دیگر حس دست هنرمند هم زیاد باز نیست که با آن کلنجار برود. مثل کلیت فرهنگمان که چنان چارچوبمند و استخواندار است که اجازه کنکاش یا دخل و تصرف زیادی به ما نمیدهد.
او در "تار و پودهای یک سگ" نمیخواهد نگاه سمبلیک به فرش داشته باشد و همینطور نمیخواهد کارهایش پاپ آرتیستی به نظر برسند. شاهرخینژاد در این مجموعه همچنان سعی کرده از اسلوب نقاشی خارج نشود و نشان میدهدعمل نقاشانه برایش اهمیت دارد.
کاراکتر سگ که این سالها از جمله در نمایشگاه "سگهای دست و دلباز" یکی از دغدغههای او بوده هم به این مجموعه راه پیدا کرده است و نماینده و نمادی است از نوعی بلاتکلیفی که بر کلیت فرهنگ ما هم حاکم است و حتی در سطح فرهنگ روشنفکرمآب هم تلقی و رفتارها مثلا در مواجهه با این موجود روشن نیست.
"تار و پودهای یک سگ" در حقیقت روایت شخصی هنرمند از چنین موقعیتی در مواجهه با فرهنگ ایرانی است. او اگرچه نمیخواهد این مجموعه ارجاعی مستقیم به "سگ ولگرد" صادق هدایت باشد که در این داستان فرهنگ و تلقی عمومی از سگ ولگرد را به نقد میکشد ولی نشانههایی را دنبال میکند تا خاطره محوی از آن در ذهن مخاطب شکل بگیرد.
"دیشب خوابشو دیدم" در گالری مهروا
"دیشب خوابشو دیدم" عنوان نمایشگاه گروهی ترکیب مواد و تصویرگری و... است که در گالری مهروا به روی دیوار رفته. گردآورنده این مجموعه مرجان اندرودی است که درباره نمایشگاه میگوید: اول تصمیم داشتیم کارها تصویرگری باشد اما گفتیم کمی از قاب بیرون بزنیم و این اتفاق هم افتاد و سعی داشتیم هم طنازی و هم هجو در کارها وجود داشته باشد و این در تمامی آثار به چشم میخورد.
در بروشور نمایشگاه جملهای از جوانگ جو، فیلسوف چینی به چشم میخورد که از خواب میگوید: از خواب گفتن سخت است. این سنگ سنگین برداشتنی نیست. به پرندهای نشسته میماند که به محض نزدیک شدنت به آسمان پر میکشد و به ماهیای که از دستت لیز میخورد و به حیات زیر آبش باز میگردد. زمانی من جوانگ جو، به خواب دیدم که پروانهای هستم که در اطراف میپرد. ناگهان از خواب جستم و خود را دیدم که جوانگ جو هستم. اینک نمیدانم که من انسانی بودم که خواب پروانهای را میدیدم و یا پروانهای که خواب میبیند و خود را انسان میپندارد.
هنرمندان این مجموعه مرجان اندرودی (هنرمند و کیوریتور)، محمد برنگی، صالح تسبیحی، پرستو حقی، سبا سلیمانی، مجوا عرفانی، احسان غلامیف سولماز مالک، لیدا معتمد، میثم موسوی هستند.
مجموعه گردآوری شده نه تنها سودای مهار و تعیین حدودی برای خواب ندارد بلکه قصد هم ندارد از تفاوت و تخیل خلاص شود. شاید به یک معنا این مجموعه مقاومتی باشد مقابل فراموشی و نادیده انگاشتن خواب و فرخوانی مبنی بر ضرورت خواب اندیشی.
"چشمان مادربزرگ" در نگارخانه عکاسان جوان
بهاره اسدی در مجموعه چشمان مادربزرگ که از پنجشنبه ۱۳ آذر در نگارخانه عکاسان جوان به نمایش درآورده فضای مستنداش از زندگی در بافتهای سنتی تهران را از دریچه چشمهای کم سوی پیرزنی روایت میکند که قادر نیست آنچه را در اطرافش میگذرد به روشنی ببیند و به همین دلیل است که عکسهای این مجموعه وضوح کامل ندارند.
به نظر میرسد او میخواهد عواطف و احساساتش را نسبت به نوع زیست نسلهای گذشته نشان دهد و در تصاویر این مجموعه بازآفرینی کند. شاید هم این عکسها یک روز از زندگی تکرارشونده آدمی باشد که خاطراتی آشنا را مییابد و نمییابد. از سوی دیگر، عکسهای این مجموعه به نشانههای هویتیِ بخشی از محلههای قدیمی جنوب تهران اشاره دارد که محل سکونت سوژه عکسهاست. حلاج، بزاز، کفاش، چرخی، بساطی، سرگذرنشین و هندوانهیی، انگار همهگی از جغرافیایی میآیند که مناسباتش تنها در همان محدوده معنا مییابند؛ جایی به نام کوچه مهربانی. پیرزن با چشمهایی که سویشان را از دست دادهاند، از دیگرسو نماد فرهنگی است که هر روز بیش از گذشته رنگ میبازد و خاموش میشود.
این مجموعه که در محلههای جنوبی تهران از جمله خزانه، امامزاده یحیی، شاپور، جوادیه و دروازه غار عکاسی شده بنا است طیفی از نسلهای قدیمی پایتختنشین را پیش روی بیننده قرار دهد. ساختار اجتماعی این مناطق بیننده را با زوایایی تازهای از واقعیتهای روزمره روبه رو میکند.
تایپوگرافیهای احسان ارضی در گالری روژ
نمایشگاه آثار تایپوگرافی احسان ارضی با عنوان "عبث" که دیروز در گالری روژ افتتاح شد نگاه متفاوتی به گنجینه شعر و ادب فارسی است.
"عبث" عنوان نمایشگاه آثار تایپوگرافی "احسان ارضی"، طراح و گرافیست است که سعی داشته با توجه به انگارههای هنرهای سنتی در ایران، نگاهی نو به گنجینه شعر فارسی داشته باشد.
در این نمایشگاه ۲۸ تابلو قرار است هر فصل سال را با ۷ تابلو روایت کنند. هر تابلو اثری تایپوگرافی است از یک شعر انتخاب شده از شاعران بزرگی چون خیام، فردوسی، مولوی، حافظ، سعدی، هوشنگ ابتهاج، نیما یوشیج و....
اشعار انتخاب شده برای این تابلوها، هر یک علاوه بر یادآوری ویژگیهای روانشناختی و زیباشناختی فصل مورد نظر، روایتگر احساسهای انسانی و عواطفی هستند که در برخورد با آنها بروز میکند.
این آثار که در ابعاد ۱۰۰*۷۰ و ۷۵*۷۵ طراحی شدهاند، قرار است علاوه بر یادآوری جایگاه شعر و ادب فارسی برای بینندگان، آنها را با کیفیتهای هنری آثار گرافیکی آشنا کنند و جایگاه این هنر را به عنوان هنری که میتواند دریچه تازهای به ادبیات فارسی باز کند بشناساند.
از پارسه تا پاریس در نگارخانه هنر ایران
از پارسه تا پاریس عنوان نمایشگاهی بود که در نگارخانه هنر ایران جمعه شب افتتاح شد.۴ هنرمند که وجه اشتراکشان شاگردی خانم نفیسه معینی است و پروژهای به نام از پارسه تا پاریس را با اکرلیک روی کاغذ و بوم نقش زدهاند. دونفر بر روی پارسه و دو نفر بر روی پاریس کار کردهاند.
این هنرمندان جوان در یادداشتی متذکر شدهاند که شهرها نیز مانند رویاها از هوسها و هراسها ساخته میشوند. حتا اگر رشته سخن آن مرموز و پنهان، قواعدشان پوچ و دورنمایشان فریب دهنده باشد و هر چیز را در پشت چیز دیگر پنهان کنند. فضایی که ما را از خود بیرون میاورد، فضایی که در آن فرسایش زندگیها، زمان و تاریخ ما روی میدهد. ما درون مجموعهای از روابط زندگی میکنیم که جا و مکانهایی را تعریف و مشخص میکنند که به هیچ وجه قابل بر هم گذاشتن یا فروکاستن به یکدیگر نیستند.. البته که نه آنها پیوسته خود را با نو شدن ادامه میدهد. شهر افکارت را پشت و رو میکند. تو را وا میدارد تا زندگی را بخواهی و در عین حال میکوشد تا آن را از تو بگیرد. لذتی که یک شهر بع تو ارمغان میدهد عجایب هفت تا هفتادگانهاش نیست بلکه سوالی است که تو را وادار به پاسخگویی میکند.
عاطفه عبودی، زهره پارسه، الهه سادات صفویه و تینا هادیزاده هنرمندان این نمایشگاه هستند که همگی اولین تجربه نمایشگاهی خود رو میگذرانند.
نگارخانه هنرایرانیان واقع در خیابان خارک، ضلع جنوب غربی تالار وحدت و روبروی انجمن خوشنویسان است و علاقه مندان تا ۱۹ آذر ۹۳ میتوانند از آثار دیدن کنند.
عکسهای سیوا شهباز در سیحون
سیوا شهباز ۱۳ عکس خود را از ۱۴ تا ۲۶ آذر در گالری سیحون به نمایش گذاشته است. نمایشگاه او که "حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت" نام دارد مجموعهای از تجربه عکاسی در آرامگاههای تهران است. عکسهایی سراسر سیاه و سفید که گورهایی کهنه و از یاد رفته در آنها به تصویر کشیده شده است.
شهباز در این آثار بیش از هرچیز کوشیده است تا گذر زمان را به تصویر بکشد. مقبرههایی که او از آنها عکاسی کرده است روزگاری متعلق به صاحبمنصبان بودهاند و امروز غبار قطوری از گذر زمان همه شوکت آنها را با خود برده است.
عکاس در خلال این روایت گوشه چشمی نیز به مرگ دارد و با به تصویر کشیدن قبرهای مخروبه، دیوارهای ریخته و صندلیهای شکسته حضور مدام مرگ را به مخاطب یادآوری میکند.
خوابیدن در طبیعت؛ سوژه عکسهای هنرمند شیرازی
نمایشگاه عکسهای رامتین روزیطلب با عنوان "خواب در طبیعت"، عصر جمعه ۱۴ آذر در نگارخانه پاییز خانه هنرمندان ایران افتتاح شد.
عکسهای این هنرمند بیشتر تکیه بر تک عنصر دارد و ترکیببندی آثار به نحوه قرارگیری آن تک عنصر مثلا درخت در کادر بستگی دارد. در واقع زمینهای که عنصر اصلی هر عکس در آن قرار داشته، تنها نقش پسزمینه تکمیلکننده را بر عهده دارد و به خودی خود دیده نمیشود.
عناصر اصلی عکسها، به عنوان مثال برف، در گسترهای وسیع و بیحاشیه در ارتباط با مخاطب قرار داده شده است و در واقع هنرمند عکاس با ماندن در طبیعت کادرهایی یکسان اما با موقعیتهایی متفاوت از یک موضوع را به تصویر کشیده است. عکاس در کمین نشسته تا آتش شعله بگیرد، به اوج برسد و آرام بگیرد. اصولا روزیطلب در ارتباط نزدیک با محیط پیرامون خود قرار دارد تا آنجا که از نام مجموعههای دیگرش نیز میتوان دریافت؛ عکسهای خیابانی، وسوسههای نور، یک طیبعت ساده، خواب در طبیعت و...
انتهای پیام/