سرویس تجسمی هنرآنلاین : نقاشی‌های الهام بیاتی با عنوان "سودای پنلوپه" از 14 شهریور در گالری گلستان به نمایش درآمده است. سوژه اصلی این کارها زن و چرخ خیاطی است و پارچه‌های گلدار حضور پررنگی در آنها دارد. بیاتی با اشاره به اینکه به دلیل علاقه به فرم چرخ خیاطی و فیگور زن این موضوع را برای کار انتخاب کرده است گفت: زمانی که شروع به کار کردم موضوع مشخصی نداشتم و به صورت بداهه طراحی‌های رنگی با استفاده از نقش پارچه‌‌ها انجام می‌دادم. در آن کارها موضوع ثابت بود و سعی می‌کردم فضاهای جدیدی برای این موضوع ثابت به وجود آورم. کارهای من بدون هیچ پیش‌طرح و بر اساس پیروی از لکه‌های رنگ اکریلیک و جوهر و بافت آنها به وجود آمد.

بیاتی افزود: بعد از پایان کار مجموعه تبدیل شد به زن‌هایی که در حال دوخت پارچه‌ها هستند و کارها به نوعی یادآور داستان پنه‌لوپه در داستان اودیسه نوشته هومر بود. پنلوپه اسطوره وفاداری است و زمانی که همسرش در جنگ مفقود می‌شود برای رد کردن خواستگاران خود شروع به دوختن پارچه‌ای می‌کند و وعده می‌دهد زمانی که دوخت آن تمام شد ازدواج خواهد کرد. اما هرشب چیزهایی را که دوخته است می‌شکافد تا در نهایت همسرش برمی‌گردد. این اسم به صورت کاملا سمبلیک برای نمایشگاه انتخاب شده و در واقع این عنوان پیشنهاد یکی از دوستان بود و دیدم راهنمایی خوبی برای بیننده است. معمولا در کارهای من بیننده چیزهای دیگری را پیدا می‌کند که من نخواستم واضح بیان کنم چون اعتقاد دارم ذهن ناخودآگاه چیزهایی را کشف می‌کند که در کار بیان نشده است.

او با بیان اینکه در این نقاشی‌ها زنانی را می‌بینیم که از فرهنگ ما هستند گفت: زنی که من نقاشی می‌کنم نه فقط خود من، بلکه تمام زنان ایرانی است و علاقه‌اش به خیاطی و دوختن از روی اجبار نیست. این کار علاقه‌ای است که او را از جهان واقعی جدا کرده و به دنیای خیال می‌برد. مثل نقاشی کردن برای من، که مرا از چهارچوب‌های زندگی می‌کند و به دنیای رویاهایی که دوست دارم می‌برد. اما باز هم آنجا چهارچوب‌هایی وجود دارد. در واقع از یک چهار چوب کنده می‌شود و در چهارچوب دیگری قرار می‌گیرد و این چرخه دائم تکرار می‌شود.

بیاتی با اشاره به حضور طبیعت در بعضی از کارها گفت: در ان کارها از حسی که پارچه‌ها به من می‌دادند بهره گرفتم و آن را تکمیل کردم. رنگ‌ها را از خود پارچه می‌گرفتم و هر رنگی که در آن بود را برجسته کرده و با آن بازی می‌کردم. در زمان انجام کار، این نقش‌ها برایم یادآور دشت یا فرشته بود و بیشتر فضای طبیعت بر من حاکم بود. تصمیم گرفتم این تاثیرات در کار باقی بماند و دیدم به این شکل کارها از چهارچوب خانه و یک زن خانه نشین درآمده و در فضای وسیع‌تری قرار گرفته است.

در بخشی از متنی که الهام پوریامهر به عنوان استیتمنت این نمایشگاه نوشته آمده است: ... در "سودای پنلوپه" اما پارچه‌ای شکافته نمی‌شود، بلکه فرهنگ بدل شده به نقوش رنگین با دوختن پارچه ها به هم تصویر می شود. زنان نقاشی های الهام بیاتی به روش دوختن روایتگری می کنند. چهره هایشان در حین انجام کار راضی به نظر می رسد اما انگار در ساحت دیگری حضور دارند. جایی که بتوانند امیال دلپذیر خود را جستجو کنند. زیرا در دنیای نمادین محدودیت ها فراوانند وبه محض این که بکوشند سودای خود را در آن بیابند، به امری از دست رفته مبدل می شود و حتی ممکن است خود را ناپدید سازد. شاید به دلیل این تجربه ناکام است که زنان طوری وانمود می کنند که گویی امیال خود را در اختیار دارند.

برای الهام بیاتی "سودای پنلوپه" باور آن چیزی است که در خیال خود ساخته‌ایم. پنلوپه در سودای خود نه خواسته های "دیگری" بلکه امیال خود را می‌پرورد و امیدوارانه به داشتن این زندگی دوگانه دل می‌بندد. دوختن پارچه‌ها به هم او را از ارتباط با آنچه باید باشد و پیشینه بودنش دور کرده و به‌طور هم‌زمان طبیعت داستان‌گونه‌ اش را ورای آنچه پذیرفته است قرار می دهد. بدین معنی که پنلوپه خواسته ها را نماد سازی می کند تا از دست نروند و با سیر در رویاها و عدم حضور در جایی که باید باشد، بازیگوشانه از "قانون پدر" سرپیچی کرده و "میل" را در ساحت نا خود آگاه جستجو می کند. جایی که باز هم گفتمان "دیگری" تلقی می‌شود.

انتهای پیام/