ایرج اسکندری در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: عبدالمجید حسینی راد یکی از پژوهشگران و استادان برجسته هنرهای تجسمی بود، بخشی از تحصیلات او در زمینه زیباشناسی بود و او بر روی زیباشناسی هنرمعاصر ایران پژوهش های متنوعی را انجام داده بود. او به غیراز فعالیت های متنوع و متعدد پژوهشی اش، دانشیار دانشکده هنرهای زیبا بود و مدت 6 ماه نیز سرپرست موزه هنرهای معاصر تهران بود.
اسکندری افزود: او در نقاشی هایش به نوعی متاثر از نقاشی ایرانی و مینیاتور بود و در نقاشی به عرفان ایرانی توجه ویژه ای داشت. البته حسینی راد بخش عمده تمرکزش را بر روی پژوهش گذاشته بود و کمتر برای نقاشی کشید ن وقت می گذاشت.
این نقاش با اشاره به پیشینه دوستی اش با حسینی راد گفت: با حسینی راد از دوران جوانی رفاقت و همکاری داشتم و همواره مقالات عمیق او من را به تفکر و تعمق وامی داشت. او با پژوهش ها و نگارش مقالات و کتاب های متعددش از خود یادگارهای ارزشمندی به جا گذاشته است و بسیار خوشحالم که مقدمه ای هم بر روی آثار من نوشته است که در ابتدای کتاب آثارم از سوی موزه هنرهای معاصر منتشر خواهد شد.
سوری: رفتار حسینی راد بسیار ستایش برانگیز بود
حمید سوری در سخنان کوتاهی درباره عبدالمجید حسینی راد گفت: من مدتی با حسینی راد در موزه هنرهای معاصر تهران همکار بودم و نوع برخورد او بسیار دوستانه و قابل ستایش بود و برای من منش انسانی او بسیار قابل تامل بود.
او افزود: من فرصت نکردم که آثار او را دنبال کنم و بیشتر برای من جنبه انسانی حسینی راد قابل تامل است.
کامرانی: حسینی راد هنرمند قابل تاملی بود
بهنام کامرانی هم با اشاره به دوستی و دغدغه های مشترک اش با عبدالمجید حسینی راد گفت: حسینی راد انسان و پژوهشگر قابل تاملی بود و آثار ارزشمندی خلق کرد که اتفاقا میان من و او دغدغه های مشترکی وجود داشت. در دوره ای در موزه هنرهای معاصر تهران نیز در برگزاری نمایشگاه هنر جدید همکار بودیم و با وجودی که من ، او ، کفشچیان مقدم و غلامحسین نامی از نسل های مختلفی بودیم اما در سیاست گذاری نمایشگاه همفکری خوبی با هم داشتیم.
او افزود: در دوره کارشناسی پایان نامه من بر روی رمزشناسی معراج نامه بود که اتفاقا حسینی راد نیز در دوره ای که در فرانسه تحصیل می کرد بر روی این موضوع کار کرده بود و قصد داشت کتابی نیز پیرامون این موضوع منتشر کند .
کامرانی ادامه داد: حسینی راد در نقاشی متاثر از معراج نامه بود و درخت طوبی که در کتاب معراج نامه از آن یاد می شود به شکل های متعدد و متنوعی در آثارش انعکاس پیدا کرده است.
به گفته کامرانی ؛ حسینی راد تئوریسن خوبی بود و اطلاعات دقیق و کاملی درباره نقاشی و هنر انقلاب داشت اما برای بیان و ابراز این مطالب هرگز اهل جنجال نبود. او سردبیری چندین نشریه تخصصی در حوزه تجسمی را برعهده داشت و چندین بار پیشنهاد همکاری در این نشزیات را به من داد اما به دلیل مشغله های متعدد من هرگز چنین امکانی فراهم نشد.
حسینی: حسینی راد نگاه مدرنی به مینیاتور داشت
مهدی حسینی گفت:حسینی راد یکی از دانشجویان خوب پردیس هنرهای زیبا بود که پس از ادامه تحصیل در فرانسه و بازگشت به ایران، عمده تمرکزش را بر روی پژوهش و تحقیق گذاشت و کمتر فرصت کرد که نقاشی بکشد. او دبیری چندین دوسالانه و نمایشگاه مهم را برعهده داشت و اتفاقا نمایشگاه های خوبی نیز برپا کرد.
او افزود:حسینی راد علاوه بر پژوهشگری، سردبیر چند نشریه بود و پژوهش های او به ویژه درباره نقاشی ایرانی بسیار ارزشمند است. آخرین مقاله ای که از او منتشر شد پیرامون شاهنامه ناشناخته ای بود که در کاخ نیاوران نگهداری می شود. این مقاله در نشریه پردیس هنرهای زیبا منتشر شد و با انتشار این مقاله زمینه ای برای معرفی این شاهنامه مهم و ناشناخته فراهم شد.
به گفته حسینی؛ حسینی راد در نقاشی به نقاشی ایرانی به ویژه مینیاتور توجه داشت و ر رنگ گذاری و نوع سطوح با این که متاثر از نقاشی ایرانی بود اما نگاه مدرنی در آثارش مشهود است.
فدوی: حسینی راد پژوهشگر قابل تاملی بود
سید محمد فدوی رئیس پردیس هنرهای زیبا گفت: عبدالمجید حسینی راد یکی از پژوهشگران به نام حوزه تجسمی بود که آثار ارزشمندی در این حوزه تالیف کرد و بی شک خلاء عدم حضور او به شدت در جامعه هنری مشهود خواهد بود. او پژوهشگر بسیار فرهیخته ای بود که از قدرت بالای سخنوری برخوردار بود و سخنرانی های قابل تاملی درباره هنرهای تجسمی کرد.
او افزود:با این که حسینی راد در نقاشی هم دست قویی داشت اما او عمده تمرکزش را بر روی پژوهش و تالیف گذاشت و در مباحث نظری بسیار قویی بود. او دانشجویان خوبی نیز تربیت کرده است که امیدوارم پس از او تعدادی از آن ها نیز تمرکزشان را بر روی پژوهش و تالیف مقاله و کتاب بگذارند. متاسفانه در حوزه تجسمی در این بخش با همه فعالیت هایی که انجام شده اما همچنان با خلاء جدی روبرو هستیم.
رئیس پردیس هنرهای زیبا ادامه داد: با این که حسینی راد بخش عمده تمرکزش را بر روی پژوهش می گذاشت اما در زمینه نقاشی هم فعالیت می کرد وهر بار که قرار بود نمایشگاه گروهی برپا با کمال میل قبول می کرد و کار می داد. آخرین نقاشی های که او اجرا کردچندین نقاشی دیواری بود که در منطقه 10 و خیابان هاشمی اجرا شد که از زیبایی و جلوه خاصی برخوردار بود.
عبدالمجید حسینی راد متولد 1338 بهبهان بود. او دکترای هنرهای تجسمی خود را از دانشگاه رن 2 فرانسه اخذ کرد و دانشیار دانشکده هنرهای تجسمی پردیس هنرهای زیبا دانشگاه تهران بود. او دبیر نمایشگاه بیان تمثیلی در نقاشی نوگرای ایران که در سال 1379 در موزه هنرهای معاصر برگزار شد بود . حسینیراد در کارنامه کاری خود؛ مدیریت مرکز هنرهای تجسمی و سرپرست موزه هنرهای معاصر، عضو شورای سیاستگذاری و هیات انتخاب دومین نمایشگاه طراحی تهران، عضو شورای سیاستگذاری و هیات انتخاب پنجمین دوسالانه نقاشی ایران، دبیر همایش و عضو شورای سیاستگذاری و انتخاب نمایشگاه نگاه معنوی، دبیر اولین و دومین نمایشگاه هنر مفهومی ایران (هنر جدید) 1380و 1381 موزه هنرهای معاصر ایران، عضو شورای سیاستگذاری و هیات انتخاب سومین نمایشگاه هنر جدید (1382 موزه هنرهای معاصر تهران)، عضو شورای سیاستگذاری و هیات انتخاب و مدیر کاتالوگ نمایشگاه هنر جدید پرواز- پایداری (1386 موسسه فرهنگی هنری صبا)، سردبیر نشریه هنرهای تجسمی - سال 1382- 1386 ، عضو هیأت تحریریه مجله علمی پژوهشی هنرهای زیبا- هنرهای تجسمی، از شماره 38 - 1388، عضو شورای سیاست گذاری اولین دوسالانه بین المللی نقاشی جهان اسلام فرهنگستان هنر 1379،عضو شورای سیاست گذاری و انتخاب دومین دوسالانه بین المللی نقاشی جهان اسلام فرهنگستان هنر 1381، عضو شورای علمی همایش بین المللی استاد کمال الدین بهزاد فرهنگستان هنر 1382، عضو شورای علمی همایش بین المللی شاهنامه نگاری فرهنگستان هنر 1386-1387، عضو شورای سیاست گذاری و انتخاب وداوری آثار سومین دوسالانه بین المللی نقاشی جهان اسلام فرهنگستان هنر 1383 ،عضو شورای علمی همایش بین المللی طبیعت در هنر شرق، فرهنگستان هنر 1383-1384،دبیر همایش و بخش مقالات علمی جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر، ،1387، دبیر بخش مقالات علمی جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر، 1388، عضو گروه علمی همایش نقاشی گردهمایی بین المللی مکتب اول تهران (فرهنگ و هنر دوره قاجار)، 1388-1389، عضو گروه علمی همایش مجسمه سازی گردهمایی بین المللی مکتب اول تهران (فرهنگ و هنر دوره قاجار)، 1388-1389.
انتهای پیام/320