به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین ؛ 12 اردیبهشت‌ماه سال جاری، پنجاهمین سالگرد درگذشت حسین مجابی طراح و نقاش جوان است که در سال 1323 متولد شد و در سال 1343 بر اثر بیماری سرطان درگذشت. او نقاشی و طراحی را خودآموخته فراگرفت و با ورود به دانشکده نقاشی و طراحی را به صورت حرفهای دنبال کرد و خیلی زود هم نمایشگاه‌هایی در بهترین گالری‌های زمان خود گذاشت و هم توانست هنرش را معرفی کند. اما مرگ فرصت خلق آثار هنری بیشتر را از او گرفت. جواد مجابی درباره او گفت:" سال‌ها از این که درباره آثار هنری و جایگاه برادرم حسین سخن بگویم اباء داشتم چون نمی‌خواستم که صحبت‌هایم را پای علاقه‌های خانوادگی بگذارند اما امروز با گذشت 50 سال از رفتن او می‌خواهم سکوتم را درباره برادرم بشکنم." گفت وگو هنرآنلاین را با جواد مجابی به مناسبت 50 سالگی درگذشت برادرش بخوانید.

با گذشت 50 سال از مرگ برادرتان حسین مجابی که به اعتبار سخن بسیاری از بزرگان از هنرمندان خوب دوران خودش بود چه شد که بالاخره سکوت را درباره او شکستید؟

همان طور که می‌دانید من به واسطه شغل‌ام در مطبوعات و دغدغه‌های خودم درباره آثار بسیاری از هنرمندان نوشته‌ام و در بسیاری از موارد من نخستین کسی هستم که درباره یک هنرمند نوشته‌ام و یا با او گفت وگو کردم ،اما قضیه برادرم فرق می‌کرد من نمی‌خواستم با توجه به شناختی که جامعه نسبت به قلم و اندیشه من داشت احساس کند که اگر حرفی درباره برادرم می‌زنم، می‌خواهم او را به زور به جامعه هنری تحمیل کنم و یا این که شرایطی به وجود آید که همه فکر کنند صحبت‌های من به واسطه علاقه‌های خانوادگی است. اما با گذشت 50 سال از مرگ او فکر می‌کنم دیگر فرصتی فراهم شده که درباره برادرم حرف بزنم. کسانی که باید دیگر او را می‌شناسند و می‌دانند که من به عنوان یک منتقد با آثار او روبرو هستم.

در ا بتدا بهتر است به ما بگویید حسین مجابی که بود؟

حسین مجابی برادر کوچک‌تر من بود که در سال 1323 در قزوین متولد شد و در 17 سالگی به صورت خودآموخته به نقاشی و طراحی روی آورد و با ورود به دانشگاه تهران، در رشته معماری شروع به تحصیل کرد و از آن پس نقاشی و طراحی را به صورت حرفه‌ای ادامه داد و خیلی زود هم معروف شد و در سال 1343 بر اثر سرطان درگذشت. البته من در همان ایام حیاتش دوبار درباره آثار و جایگاهش نوشتم اما پس از آن فرصتی فراهم نشد که درباره او چیزی بنویسم.

او را چگونه نقاشی یافتید؟

حسین مجابی نقاشی بود که همواره مخاطب را به شگفتی وامی داشت و در همان مدت زمان کوتاه حیات و زندگی هنری‌اش بزرگانی چون نادر نادرپور، روبین پاکباز، آیدین آغداشلو، جودت و... درباره آثار او حرف زدند و نوشتند و در سال 1343 پس از درگذشتش در تالار ایران نمایشگاهی ترتیب داده شد و بهترین نقاشان و مجسمه‌سازان ایران پرتره‌ای از او را کار کردند و به نمایش گذاشتند که از هنرمندان شرکت کننده در این نمایشگاه می‌توان به هادی هزاوه‌ای، مرتضی ممیز، احمد عالی، فرشید مثقالی و روبین پاکباز اشاره کرد. او نقاشی بود که استادی نداشت و همین موضوع همه را به حیرت واداشته بود. او نقاشی را با رنگ و روغن شروع کرد و قبولی در دانشگاه تهران فرصتی را فراهم کرد که به منابع عظیم کتابخانه دانشگاه دسترسی پیدا کند و با جدیت بیشتری کار کند. او دست قویی در طراحی و نقاشی داشت.

برادرتان نخستین نمایشگاهش را در کجا برپا کرد؟

او نخستین نمایشگاه‌اش را در سال 42 در دانشکده هنرهای زیبا برپا کرد و بسیاری از هنرمندان آن روزگار از جمله منوچهر یکتایی، پرویز موید، مهندس سیحون از نمایشگاه او بازدید کردند و اتفاقا نمایشگاه او با اقبال روبرو شد و نقدهایی هم بر آثارش نوشته شد. همچنین دکتر میرفندرکسی هم از این نمایشگاه بازدید و سخنرانی کرد. حسین در این نمایشگاه 4 تابلو حیرت برانگیز در معرض دید گذاشت. او یک بار دیگر در دانشکده هنرهای زیبا نمایشگاه گذاشت و پس آن نمایشگاهی از آثارش در گالری قندریز برپا کرد. یک بار هم در گالری سیحون آثارش به نمایش درآمد و در سال‌های پس از او چند بار برای پاسداشتش به صورت خصوصی و دعوتی آثارش را در خانه‌ام به نمایش گذاشتم.

آیا مرگ نقطه پایانی گذاشت بر حیات هنری حسین مجابی ؟

نه به هیچ وجه . مرگ او همه را به اندوه بزرگی واداشت و هنوز که هنوز است کسانی که آثار او را می‌بینند حیرت می‌کنند. آیدین آغداشلو هم در مجله هنر و معماری مقاله مفصلی درباره آثار او نوشت و بسیاری کسان دیگر پس از رفتنش درباره او نوشتند. فقط مشکل عمده این جاست که تاکنون کتابی درباره او منتشر نشده و یا نمایشگاه بزرگی از آثار او پس از مرگش برپا نشده که همه با آثار او درگیر شوند و نسل‌های بعد نیز با او آشنا شوند.

آیا قصد ندارید که خودتان درباره او کتابی بنویسد و یا نمایشگاهی از آثارش برپا کنید؟

من تمام آثار او را جز 2 تابلو را در اختیار دارم که این مجموعه شامل بیش از 40 تابلو نقاشی و تعداد زیادی طراحی است که من خیلی علاقمند هستم که این آثارم را در قالب نمایشگاهی به نمایش بگذارم و حتی در اختیار موزه هنرهای معاصر بگذارم تا آثار او دیده شود و به نسل‌های بعد برسد.

با توجه به این که شما نقدهای متعددی درباره هنرمندان عرصه تجسمی نوشتید آیا قصد ندارید که اثری درباره حسین مجابی بنویسد؟

هنوز به نوشتن چند مقاله اکتفا کرده‌ام؛ اما قصد دارم در سال‌های آتی به همراه انتشار کتاب آثارش، مطالب جدیدی هم درباره آثارش بنویسم.

دغدغه اصلی حسین مجابی در نقاشی چه بود؟

حسین مجابی در نقاشی و طراحی‌هابش انسان را دست مایه کارش قرار داده بود و انسان به عنوان یک فرم کامل و جسمانی برای او دارای اهمیت ویژه‌ای بود. در آثار او انسان و زندگی‌اش، از خیال او به شکل‌های مختلف به نمایش گذاشته شده است. در نقاشی‌های او انسان‌ها عضلانی به تصویر کشیده شده‌اند و حسین مجابی گاهی این فرم و اندام انسانی را از آثار میکل آنژ گرته‌برداری کرده است. اما مهم‌ترین خصیصه آثار او جنبه روایی آن‌ها است. روایت انسان در آثار او ناتمام است. برای حسین مجابی؛ جالب بود که بداند جسم چگونه در برابر عشق و مرگ قرار می‌گیرد و واکنش نشان می‌دهد. او در واقع در آثارش رشد و شکوه انسان را نشان می‌داد. او در تابلو معروفش "آفرینش" به نوعی حرکت جنینن را به فضایی کهکشانی تشبیه کرده است. در برخی از آثارش رگه‌هایی از مینیاتور نیز دیده می‌شود. در واقع او در آثارش انسان را ستایش کرده است و زیبایی انسان را به نمایش گذاشته است.

انتهای پیام/

گفت وگو مریم آموسا