بهروز فائقیان : "زوال باغ" پیش از هرچیز از شرایطی می گوید که انسان در وضعیتی ناآماده، برق‌آسا گرفتارش شده است. وضعیتی غافلگیرکننده که امکان هرگونه عکس العمل مناسب و دلخواه را از او می گیرد و اختیارش را به زحمت می اندازد. این که وضعیت پیش آمده تا به کی به درازا خواهد کشید غیرقابل پیش بینی و سخت وابسته به آن چه در پی می آید خواهد داشت.

اما کار نقاش تنها به تصویر کشیدن آن لحظه طولانی و کشدار است که گرفتاری به تمامی حادث شده و سایه سنگین اش را گسترانیده است. لحظه‌ای که سال ها است آسودگی انسان را به مبارزه طلبیده و هویت و موجودیت اش را به چالش می کشد.

در موقعیتی که کاراکترهای احمد پرمو، شاخ به شاخ و قرینه وار با آنچه بوده یا درتمنای آن است، مجال چندانی برای تدبیری گره گشا باقی نمانده و تنها روزنی برای عبور از وضعیت پیش آمده در اختیار است. وضعیتی سخت نامتعادل و کلافه کننده که نقاش به یاری تجسد بخشیدن عناصر از طریق غلظت رنگی و جایی دیگر با تضاد شدید رنگی سعی در فضاسازی اش دارد.

پرنده های گل و مرغی او در سقف سر آدم ها (بیشتر بچه ها) جاخوش کرده اند یا سوراخ ها و زیروبم تفنگ های منبت کاری شده را می کاوند و بیشتر آدم ها با تفنگ هایشان چیزی را که تنها خود می دانند نشانه رفته یا آماج پیکان هایی هستند که از گذشته به سویشان پرتاب شده است.

احمد پرمو سعی دارد با دستمایه قرار دادن مفاهیمی جهان شمول و استعاره هایی که به فراتر از مرزهای جغرافیایی اشاره دارند از زوال سرخوشی های انسان معاصر بگوید که سرگشته و از خود بیخود اما امیدوار و در تکاپوی رهایی از وضعیت موجود است.

او نگرشی هستی شناسانه را دنبال می کند که فارغ از توسل جستن به میراث کهن و دیدگاهی که الزاما نوستالژیک نیست بازخوانی هنر و اندیشه انسان معاصر را در قالب برش هایی از تاریخ این عصر در مقابل دیدگانمان قرار می دهد.

مجموعه آثار او گفتمانی دیالکتیکی است بین گذشته و اکنون، حاصل تجربه ی زیسته هنرمند که با بیانی معاصر به تصویر درآمده اند.