محمد ابراهیم جعفری؛ هنرمند نقاش در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: من سالهاست که در کنار نقاشی شعر هم می نویسم و تنها شاگردان من و برخی از دوستان ام که با من ارتباط نزدیکی دارند، شعرهای من را شنیده اند. البته من همواره سر کلاس های نقاشی ام در دانشگاه فضایی را برای شاگردانم بوجود می آورم که هم برایشان آواز می خوانم و هم شعر.

وی افزود: من هر روز زمانی که می خواهم به کارگاه نقاشی ام بروم؛ واقعا نمی دانم که امروز پس از پایان کار یک یا چند قطعه شعر سروده ام یا یک تابلو نقاشی دارم، از این رو همواره شعر، موسیقی و نقاشی جزو لاینفک زندگی من است.

این نقاش پیشکسوت ادامه داد: در تمام این سال ها شعرهای کوتاه بسیاری سروده ام که ارتباط نزدیکی با نقاشی های آب مرکب من دارد، از این رو تصمیم گرفتم که مجموعه ای از این شعرها را به همراه نقاشی های آب مرکب ام در قالب یک کتاب منتشر کنم. به گفته جعفری؛ ویژگی مشترک شعرها و نقاشی های آب مرکب سرعت عمل در خلق آنها و سادگی و روانی آنها است. شعرها و زمزمه های جعفری با فضاى زادگاه بکر و ساده اش عجین شده است. به نوعی شعر و نقاشی او بازنمودی از بذله گویى ها و حرافى هایش است.

محمد ابراهیم جعفرى متولد ۱۳۱۹ در بروجرد، فارغ التحصیل دانشکده هنرهاى زیباى دانشگاه تهران (در سال ۱۳۴۳) و در حال حاضر عضو هیات علمى دانشگاه هنر است.

جعفرى، براى اولین بار آثارش را به کوشش محسن وزیرى مقدم، در یک نمایشگاه خیابانى در اطراف پارک دانشجو ارائه کرد و از ۱۳۴۳ تا کنون در نمایشگاه ها و بینال هاى داخلى و خارجى بسیارى شرکت کرده است. مردى که ایام کودکى و نوجوانى خود را در کنار دیوارهاى کاهگلى گذرانده است خاطره آن ها، چنان در اعماق وجودش ریشه دوانیده، که در ایجاد جوهره هنرى آثارش نقشى اساسى را ایفا مى نماید.

او مردى دنیا دیده و صاحب فکرى تازه است و به شاگردانش نگرش نوین و اصیل را توصیه مى کند. در حالى که خود از نظر معنوى و درونى مثل یک کولى باقى مانده است.

این هر دو بر روى سطح کاغذ به خوبى نمایان است، به طورى که عناصر ایستا، نمایانگر حیات روحى و معنوى اوست که در عین گویایىساکت و آرامند؛ و خطوط و لکه هاى اضافه شده بر عناصر ایستا، که گاهى آن ها را قربانى کرده از روحیه جستجو گر نقاش نشات گرفته است.

شاید هم به علت آن است که نقاش طالب است جریان نقاشى امروز دنیا را به عنوان نشانه هاى زمانه در کارش مطرح نماید و خوشبختانه خطوط و لکه هاى اضافى روز به روز در کارش کمتر شده است.

او در کارهایش جزئى از گلیم و دیوارست که به زبان آن ها صحبت مى کند به طورى که اگر دیوارى را محمد ابراهیم جعفرى خطاب کنى برایش به هیچ وجه شگفت انگیز نیست و به راحتى مى پذیرد که دیوار مى تواند خود او باشد.

جعفری از جمله نقاشانی است که دلبستگی خاصی به نقاشی، شعر و زندگی سهراب سپهری دارد.

پایان پیام/