به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین؛ روی بزرگ ترین میز کافه مارکوف، ظرفی پر از مسواک های مستعمل قرار داشت و در اطراف آن مانند یک ضیافت شام بشقاب هایی چیده شده بود. در این بشقاب ها به جای خوراک اما، خمیر دندانی آبی رنگ وجود داشت؛ و به جای کارد و چنگال، کارد و مسواک قرار گرفته بود.
متین رسولی (اجراگر و ایده پرداز این اجرا) پشت میز می نشیند و مشغول می شود. با کاردش مقداری خمیر دندان روی مسواک می گذارد و مسواک را به دهان می برد و شروع به مسواک زدن دندانهایش می کند. پس از چندی مخاطبانی نیز به او می پیوندند و در این ضیافت او را همراهی می کنند.
متین رسولی با مخاطبانش راجع به مسائل مختلف به بحث و تبادل نظر می پردازد. عمده این بحث حول تجربه های دهانی تک تک مخاطبان شکل می گیرد.
ازاینکه ژنتیک هر فرد از طریق دهانش به مسواکش انتقال می یابد تا اینکه هر فرد مکنونات ذهنی و قلبی خود را از طریق کلام -که خود تجربه ای دهانی است- به دیگری انتقال می دهد؛ و حتی تا آنجا که بحث به فروید و روانشناسی تجربه دهانی که اولین تجربه ی هر موجود زنده ای است می انجامد.
متین رسولی در این اجرا به سادگی هرچه تمام، مسائل روزمره ای را به چالش می کشد که شاید تا به حال با بی توجهی از کنارشان می گذشتیم. این مسواک ها هر کدام تجربه ای از سر گذرانده اند و می توانند به مثابه تاریخ فردی کسانی قلمداد شوند که در تاریخ جهان اسمی از آنها نمی شنویم.
متین رسولی خوانش رسمی تاریخ را به چالش می کشد و از تاریخی سخن می گوید که وابسته به حافظه ی فردی و خاطرات خصوصی هر یک از افراد جامعه است؛ کلیتی که قابلیت ورود به تاریخ مکتوب ندارد. پ
او در پایان با مسواک های مستعمل و با چسبی سرخ رنگ، واژه ی "تاریخ" را بر شیشه ی کافه می نویسد و کافه را ترک می کند.
انتهای پیام/
320