محمد ابراهیم جعفری هنرمند باسابقه عرصه نقاشی کشور در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین درباره هنرستان هنرهای زیبا گفت: هنرستان هنرهای زیبا یکی از مهمترین فضاهای آموزش هنرهای تجسمی در 60 سال اخیر در ایران بوده است و اهمیت این هنرستان در این است که شیوه آموزشی متداول در آنجا هیچ شباهتی با مدارس آن زمان نداشت و در آنجا هنر و هنرمندانه زندگی کردن به هنرجویان آموخته میشد.
وی افزود: آموزش هنر مثل شعر گفتن است هیچ گاه شما نمیتوانی بگویی که به این شیوه کار کن یا به آن شیوه. در واقع باید برای هنرآموزان شیوهای را بوجود آورد که خودش بتواند راه و شیوه هنریاش را پیدا کند در این صورت میتواند حرف خودش را بزند.
به گفته این نقاش پیشکسوت که بیش از نه سال مستمر و مداوم در هنرستان هنرهای زیبای پسران درس داده است؛ بودن در فضای هنرستان هنرهای زیبا و ایجاد فضایی هنری هم برای خود و هنرجویان موجب شد که در سومین سالی که محمد ابراهیم جعفری در این هنرستان تدریس میکرد؛ آثارش به همراه آثار غلامحسین نامی به بینال پاریس راه پیدا کند.
وی افزود: این موضوع به خوبی نشان میدهد که در هنرستان هنرهای زیبا زندگی جاری بود و هیچ چیزی مانعی پیش پای مدرسان و هنرجویان برای خلق اثر هنری نمیشد.
جعفری گفت: شاید این شعر بهترین پاسخی باشد به پرسش شما درباره شیوه آموزش در هنرستان هنرهای زیبا""بهترین معلم نقاشیام او بود، به چشمهایم نگفت چگونه رنگی انتخاب کن، به دست هایم نگفت چگونه خط خطی کن، به یاد آورد نقاشی چیست، آن قدر که دانستم چه کارهایی از من نقاشی میشود"
به گفته این مدرس دانشگاه؛ اما در کنار هنرستان هنرهای زیبای پسران که همچنان همان شیوه را پی میگیرد البته با فراز و فرود های گاه بسیار، اما در برخی هنرستانها که جنبه آموزشی آن بیشتر علمی است تا هنری؛ هنرمند پرورش داده نمیشود و در بهترین شکل ممکن آن هنرآموزان تنها چشم وگوش شان به دست و زبان استادشان است و در بهترین شکل ممکن آثارشان کپی دست چندمی استادشان میشود.
جعفری با اشاره یکی از مهترین ویژگیهای هنرستان هنرهای زیبا گفت: در هنرستان هنرهای زیبا ما هر روز با هنرجویان کار میکردیم وبه هنرجویان ایرادهای آن را گوشزد میکردیم و بعد در آغاز هفته تمام آثار مورد داوری قرار میگرفت و همین موضوع موجب میشد هنرجو همواره آثارش را در معرض دید و داوری بیند و با جدیت کار کند.
وی افزود: اما امروزه برخی هنرستان هستند که در طول سال حتی توان برپایی یک نمایشگاه کارآموزی را ندارند، اما هنرستان هنرهای زیبا دختران و پسران از چنان توانایی برخوردار بود که امروزه آثار گنجینهاش درشمار یکی از بهترین نمایشگاههای موزه هنرهای معاصر است.
این نقاش افزود: در دورهای که من کار میکردم هنرجویان دو روز نقاشی کار میکردند و یک روز مجسمهسازی. در آن دوران تناولی و استاد قهاری از استادان هنرستان هنرهای زیبا بودند و چنان به هنرجویان مجسمهسازی را آموزش میداند که هنرجو در طول یک هفته از چنان توانایی برخوردار بود که میتوانست یک پرتره گچی را در یک نیم روز بسازد.
جعفری ادامه داد: در آن دوران یک هنرجویی به نام "پور بیژن" بود که شمالی بود و در مجسمهسازی از شاگردان پرویز تناولی بود؛ او ظرف یک روز مجسمههای یک متری زیبایی میساخت که همه حیرت زده میشدند. یادم میآید که در ایام نوروز که همه هنرجویان به شهر خودشان باز می گشتند او اجازه می گرفت و در هنرستان می ماند و کار میکرد یک سال که ایام نوروز تمام شده بود به هنرستان بازگشتیم او آن قدر کار کرده بود که تمام دیوارهای فضای هنرستان را تابلو هایش پر کرده بود و گوشهای از تخته نوشته بود که من توانایی این را دارم که 10 سال کار کنم و حتی کلمهای حرف نزنم . هنرآموزان آن دوران چنین بودند. پور بیژن سالهاست که در آلمان زندگی میکند و در آنجا به خلق اثر هنری میپردازد.
این نقاش افزود: من در آن دوران برای این که هنرجویان به کارشان امیدوار تر شوند و نسبت به روش آثار خود ترغیب شوند آثارشان را میخریدم و رقم یشنهادی من در آن سل ها 300 تومان بود این رقم بالا بود و هنرجویان با انگیز بالایی کار میکردند و همین موضوع هم موجب شده که من مجموعه خوبی از آثار هنرجویان آن دوره داشته باشم که امروز هر کدام ارزش چند میلیونی دارند.
انتهای پیام/32/31