به گزارش خبرنگار تجسمی‌هنرآنلاین، روز گذشته گالری گلستان شاهد حضور عکاسان و فیلمسازان بود. آن‌ها امده بودند تا تهران را به روایت کیمیایی و از دیچه عکس‌های عزیز ساعتی ببینند که پیشتر دو نمایشگاه با عنوان "طهران با حاتمی‌"و "طهران با بیضایی" را برپا کرده بود.مسعود کیمیایی هم آمده بود وقتی از او می‌خواهیم درباره این نمایشگاه چیزی بگوید اشاره می‌کند به یادداشتی که قبل از افتتاحیه برای عزیز ساعتی و نمایشگاهش نوشته بود که" آدم‌های قدیم در عکسهای تو جوان شدند. پیر شدند. بر جنازه‌های هم نشستند، بخاک رفتند و عکس تو ماند. بوی نفسهای تو بر عشق‌ها ماند. اسبان اسطوره که دوربین‌های تو را بدوش می‌کشیدند. در زمینه‌های سیاه ایستادی. بوی مرگ را عطر کردی و به چهره و لبخندت زدی، اما قواره‌ی تو، چشم‌های قدیمی است. هیچ‌گاه در تو برف نشد که آب شود"؛ با زبانی که به زبان دیالوگ‌هایش شباهت دارد.

در نمایشگاه جدید ساعتی یک فرق عمده از همان اول خودنمایی می‌کند. اینکه "طهران" به "تهران" تبدیل شده است. خود ساعتی در این باره می‌گوید: در مجموعه "با حاتمی‌ در طهران" نشان می‌دهم که علی حاتمی‌ در ذهن خودش چه جلوه‌هایی از تهران را می‌سازد که شاید با تهران آن موقع هماهنگ نباشد اما همان تهرانی است که حاتمی‌ در فیلم‌هایش به آن اشاره دارد . ‌این نگاه البته در فیلم‌های مسعود کیمیایی کمی‌ معاصرتر شده است و به همین دلیل در عنوان عکس‌های این مجموعه، تهران را با "ت" نشان می‌دهم.

عزیز ساعتی اولین نمایشگاهی که به عنوان عکاس در دهه 60 برپا کرد نیز عنوان "طهران"را یدک می‌کشید: "رواق‌های قدیم طهران" و حالا شاید او را باید یکی از نادر کسانی دانست که حافظه تصویری خوبی از تغییرات این شهر دارد. از روزهایی که این شهر را برج و دود و ترافیک احاطه نکرده بود.در واقع این عکاس در این برهه در یک موضوع خاص دارد نگاه چهره‌های مطرح سینما را در مقابل سوژه‌ای چون پیشرفت شهر تهران مرور می‌کند این نوعی نگاه مفهومی به هنر است که مخاطب را با چالش‌های نستالژیک رو به رو می‌کند.

در نمایشگاه جدید ساعتی حدود 18 عکس به روی دیوار رفته است که دربرگیرنده عکس‌های عزیز ساعتی از فیلم‌های مسعود کیمیایی با محوریت شهر تهران است.

به گفته ساعتی:تهران کیمیایی، بالای شهر و پائین شهر دارد و بسیار ملموس است؛ از کوچه دردار، و بازارچه نواب، خیابان فردوسی گرفته تا نیاوران و فرمانیه و زعفرانیه. او اهل دکور و دکورسازی نیست. تهران را خوب می‌شناسد و در فیلم‌هایش از خانه‌ها و خیابان‌ها و محله‌های موجود ‌‌نهایت استفاده را می‌کند. کیمیائی دیالوگ‌هایش را جوری می‌نویسد که در یاد مردم عادی و روشنفکر می‌ماند.

در حاشیه نمایشگاه عزیز ساعتی به خبرنگار هنرآنلاین درباره انگیزه برپایی نمایشگاهی از عکس فیلم‌های این سه کارگردان گفت:هر سه فیلمساز هم متولد تهران هستند و هم فیلم‌هایی با محوریت تهران ساخته اند هر چند حاتمی‌ آن را در شهرک سینمایی بازسازی می‌کرد اما تهران قدیم را مستند می‌کرد. به طور مشخص کیمیایی هم تصویری مستند گونه از شهر تهران ارائه می‌دهد و به لوکیشن‌های با اصالت هم علاقه دارد مثل بازارچه نواب و یا نشان دادن قهوه خانه‌ها. شاید از نظر خود او نوستالژی‌هایش را زنده می‌کند اما همین تبدیل به نوعی مستند نگاری اجتماعی نیز می‌شود و شاید سال‌ها بعد ارزش آن را بدانیم.

او در ادامه درباره توجه کیمیایی به عکاس در صحنه فیلم‌هایش نیز گفت: او همیشه منتظر عکاس است. گویا با تمرکز روی عکس‌ها می‌توانست روند فیلمبرداری و فیلم را تشخیص دهد. عکس و قاب‌بندی جزء جداناپذیر فیلم‌های کیمیایی است.

با این که عزیز ساعتی فیلمبرداری خوانده اما به عنوان عکاس فیلم فعالیت حرفه اش را آغاز و تدوام بخشیده او در این خصوص می‌گوید:لذت کار کردن با کارگردان‌های باتجربه فرصتی بود که عکاسی به من می‌داد. این طوری می‌توانستم یاد بگیرم و تجربه کنم فکر می‌کردم با فیلمبرداری این امکان را از دست بدهم. چرا که در کنار این کارگردان‌های بزرگ با استقلال کامل و دلخوشی عکس‌هایم را می‌گرفتم و چیزهای زیادی هم می‌آموختم.

عزیز ساعتی قصد دارد که پس از برپایی این نمایشگاه؛ عکس‌های سه مجموعه اخیرش را که به نمایش عموم گذاشته را در سه کتاب مستقل با نام‌های تهران مسعود کیمیایی، تهران بهرام بیضایی و تهران علی حاتمی‌منتشر کند و بخشی از یادادشت‌های خود را درباره این عکس‌ها در ان بگنجاند.

به قول کیمیایی در یادداشتش درباره ساعتی: اسبان تو آماده‌ات بودند.تو خیلی از این جهان را در عکس نگه داشتی. ممنونت شدند که ماندند.

انتهای پیام/31