صادق تبریزی در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین درباره تاثیر هنرستان هنرهای زیبا بر زندگی هنری‌اش گفت:هنرستان هنرهای زیبا نقش مهمی در زندگی من و دوستان هم نسل‌ام ایفا کرده است؛من پیش از این که وارد هنرستان هنرهای زیبا شوم در مدرسه سینا که مدرسه ای نمونه مردمی‌ بود درس می‌خواندم. دانش آموزان این مدرسه همه افرادی بودند اهل درس و مدرسه نبودند و بخش عمده وقت شان صرف شیطنت های متنوع می‌شد و چون مدارس دیگر آنها را ثبت نام نمی کردند با کمک‌هایی که پدرانشان به مدرسه می‌کرد ثبت نام می‌شدند.

وی ادامه داد: معلم زبان ما در هنرستان هنرهای زیبا سمتی داشت و خیلی اتفاقی یکی از نقاشی های من را دید و همان زمان مرا ترغیب کرد که در این هنرستان ثبت نام کنم . اما آن سال من مردود شدم و با تاخیر وارد هنرستان هنرهای زیبا شدم.

این هنرمند ادامه داد: باید بگویم که هنرستان واقعا من را نقاش کرد. درست یک ماه پس از این که وارد هنرستان شدم یکی از کارهایم پشت جلد مجله مهر ایران چاپ شد. بعد از آن گاه به گاه می‌شد که در بساط روزنامه فروش ها چندتایی از کارهایم را می‌شد همزمان دید.

وی افزود:آن وقت ها هنرستان هشت استاد داشت که دیگر مثل آنها در تاریخ هنرمان کم پیدا می‌شود. ما پنج شاگرد بودیم و نه معلم داشتیم. علی زاویه، حسین کاظمی،حسین بهزاد، محمد تذهیبی، اصغر داوودی از استادان ما بودند. هادی اقدسیه نقش کاشی و محمد کاشانی، نقش قالی به ما یاد می‌داد. نصرت الله یوسفی هم استاد ما بود. اصغر داوودی، معاون هنرستان و ویشکایی مدیر بود که بعد از او علی کریمی‌مدیر شد.

این نقاش داد:الان که نگاه می‌کنم می‌بینم که استادان آن وقت به خاطر پول سر کلاس نمی آمدند؛ چون هنرستان پول کمی به آنها پرداخت می‌کرد، مثلا استاد بهزاد از هنرستان ماهی 300 تومان می‌گرفت، در حالی که یک کار کوچکش را یک ربع می‌کشید 200 تومان راحت می‌خریدند.

وی با اشاره به همدوره ای های خود در هنرستان گفت: اصغر معصومی، فریدون وثوق، جعفر عباسی پور، مصطفی بسیجی و منوچهر افلاطون بودند.اصغر معصومی‌الان در کاناداست و هنوز هم نقاشی می‌کند اگر چه غیر از من و بسیجی و معصومی‌بقیه نقاشی را کنار گذاشتند. منوچهر افلاطون شاگرد اول کلاس بود بعدها هنرستان او را به فرانسه فرستاد؛ رفت و برگشت دیدیم راهنمای تور شده است!

این نقاش ادامه داد:آن وقت ها خیلی از بچه ها هایی را که می‌فرستادند خارج برای آموزش کلا نقاشی را کنار می‌گذاشتند. فقط تناولی از بورسیه خارج از کشورش استفاده مناسب کرد و بازده خوبی هم گرفت.

وی با اشاره به وضیعت هنرستان هنرهای زیبا درمقایسه با سال های دور گفت: آن وقت ها هیچ هنری در محیط نبود و جامعه خالی از هنر بود. فقط در هنرستان درباره هنر حرف بود و بیرون از آنجا همه حتی اقوام فکر می‌کردند معتاد هستیم! اگر کسی ساز می‌زد، می‌گفتند بچه مطرب و تفکیرش می‌کردند؛ نقاش هم اگر بودی، دیگر از همه بدتر! به همین خاطر وقتی وارد هنرستان می‌شدیم، بال در می‌آوردیم، چون هنرستان تنها جایی بود که ما را می‌پذیرفت.

تبریزی ادامه داد: اما امروزه وضیعت هنر در کشور ما تغییر کرده است و نمی‌توان عنوان کرد که هنرهای تجسمی‌صرفا محدود به مکان یا گروه خاصی است. امروزه دیگر نقاش های جوان در خانواده و جامعه شان با مشکلاتی که روبرو بودیم مواجه نمی‌شوند.

وی درباره رشته تخصصی که در هنرستان برای ادامه فعالیت انتخاب کرده بود گفت: من در ابتدا میناتور به عنوان رشته تخصصی ام انتخاب کردم اما خیلی زود متوجه شدم که انتخاب مناسبی نکرده ام البته در آن دوران من چیزی از مجسمه سازی در نیاوردم و علاقه ای هم به نقاشی مدرن نداشتم اما چون راه برگشت نداشتم ادامه دادم و همزمان اصول و مبانی نقاشی را فراگرفتم.

وی با ذکر خاطره از دوران هنرستان گفت: در آن سال ها مینیاتور را نزد حسین بهزاد فرا می‌گرفتیم و اصلا محمود فرشیچیان هم دوره ای ما نبود اما برای نخستین بار او را در هنرستان هنرهای زیبا دیدم. در آن دوران هر کسی که علاقمند به هنر بود به راحتی می‌توانست به عنوان مهمان وارد هنرستان شود و محمود فرشچیان هم یک روز سر زده آمد سر کلاس مینیاتور حسین بهزاد و به او با لهجه اصفهانی گفت می‌شود استاد پای تخته برای من چند اسب که لم داده اند بکشید استاد بهزاد برایش چند اسب بی نظیر کشید .

تبریزی درباره دو اثری که دراین نمایشگاه به نمایش گذاشته شده است گفت: من در گنجینه هنرستان هنرهای زیبا 40 اثر دارم و بدترین آثاری که می‌شد از من انتخاب کرد را در این نمایشگاه به نمایش گذاشته اند. یک نقش قالی و یک نقش کاشی.

انتهای پیام/32/31