به گزارش هنرآنلاین منوچهر شاهسواری عضو هیئت انتخاب و داوری بخش فیلم‌های مستند تجسمی این دوره از جشنواره با اشاره به این سخن گالیله که: هرگز نمی‌توانید به یک نفر آنچه را که خود از قبل نمی‌داند یاد دهید، فقط می‌توانید او را از آنچه می‌داند باخبر و آگاه کنید، گفت: با جسارت به این سخن این را اضافه می‌کنم که او را از آنچه می‌داند با خبر و آگاه و جهانی را در وسع خودش از وجود او آگاه می‌کنیم.

وی افزود: داوری آثار هنری در هر زمینه‌ای نزدیک به روایت فوق است که به شکل رایج کشف اثر و موثر است.

این تهیه کننده سینما اظهار کرد: خلق آثار هنری در طول تاریخ چه بر مبنای نیاز مادی (ابزار، اشیاء، لوازم کار و ...) یا بر مبنای نیاز روحی و ایده‌آل‌های ذهنی ابتدا به وجود می‌آیند و سپس مورد ارزیابی قرار می‌گیرند.

شاهسواری با بیان اینکه خلاقیت به مثابه خلاقیت اصل است و باقی بهانه، هنرهای تجسمی را اوج گیری خلاقیت و سینما را اوج گیری مدیریت خلاقیت ها توصیف کرد.

وی ادامه داد: شاید مهمترین عنصر ممیزی هنرهای تجسمی، فردیت هنری خالق اثر است؛ اما در سینما حرکت جمعی براساس ایده از پیش تعیین شده و مسیری که خروج از آن تبعات بسیاری دارد، انجام می‌شود. هرچند این حرکت جمعی از یک رهبری (کارگردان) برخوردار است، اما اقتضائات فعالیت جمعی در یک مدل کنش - واکنش الزامات خود را همراه دارد.

عضو هیئت انتخاب و داوری بخش فیلم های مستند تجسمی بیان کرد: تغییر در نگرش‌های ارتباطی، گسترده شدن آن و فراگیری وسیع، خلاقیت فردی در تولید پیام، بسته‌های پیام و ارسال پیام در تصویر متحرک را مقدور کرده و به همین دلیل امکان خلق آثاری با تکنیک‌های بیانی سینما اما به شدت نزدیک به مفاهیم درونی هنرهای تجسمی را فراهم آورده است.

شاهسواری خاطرنشان کرد: بسیاری از اندیشمندان و نظریه‌پردازان هیچ گاه سینما را امری جدی ندانستند و آن را روشی از روش‌های مبتذل جهان صنعتی برشمردند. اما تداوم، فراز و نشیب و فهم و بسط نظریه های جدید در ساحت ارتباطات، درک دیگری از خلاقیت و مزیت اقتصادی ناشی از آن را به رخ کشید. سینما مرز نمی شناسد، قوم نمی شناسد، زبان نمی‌شناسد و مگر خلق یک اثر تجسمی مرز می‌شناسد؟ قوم می شناسد؟ زبان می‌شناسد؟

وی با بیان اینکه هم پوشانی سینما و هنرهای تجسمی، وسعت قابل توجهی یافته است، افزود: این هم پوشانی چه در توسعه مفهوم هنرهای تجسمی، چه در ثبت زیست هنرمندانه هنرمندان، چه در کشف و توزیع لذت از آثار هنری متقابل است و به همین دلیل بخش فیلم در جشنواره هنرهای تجسمی فجر غنیمت است.

تهیه کننده یک گزارش واقعی اشاره کرد: وجود آثاری کاملا محفلی و حتی خانوادگی از علایق یک هنرمند تا خلق یک اثر سینمایی با همه وجوه قابل شناسایی در یک اثر تجسمی، دایره وسیعی از حضور متقابل سینما و هنرهای تجسمی است. شاهسواری یکی از بارزترین نکات این جشنواره را تماشای مستند - پرتره های هنرمندان نامی کشور برشمرد و اظهار کرد: تماشاگر این آثار بودن، به آدمی احساس غرور می‌دهد؛ احساسی که متکی به ارزش هایی است که اصیل هستند، بنا به اصالت وجود دارند و همیشگی خواهند بود.گاهی هم اشک حسرت از نحوه مواجهه با آنان، درگیر سختی هایی که حق هیچ کدام نیست. شاید این آثار تلنگری باشد بر همه ما که بدانیم بر هنرمندان راستین ما چه گذشته است؟ و ما چه کرده ایم؟ آیا شایسته حضور در محفل هنرمندانه آن ها هستیم؟

وی در ادامه درباره معیار انتخاب فیلم ها توضیح داد: معیار از پیش تعیین شده ای در هیئت داوران وجود نداشت اما در گفت و گوها به افق مشترک از تعریف اثر برتر براساس آنچه که دیده بودیم، دست یافتیم و بر همان اساس عمل کردیم.

شاهسواری با تاکید بر توجه بیشتر به مباحث نظری پیرامون مبحث سینما و هنرهای تجسمی در سال های آتی جشنواره، گفت: به نظرم مهمترین نکته در ارزیابی شخصی از داوری آثار امسال، فقدان نظریه های زیباشناختی در این حوزه بود. تلقی شاهد بی اختیار و یا گزارش صرف از نگاه دوربین، بی اطلاع از ماهیت اثر و موثر، نقص دیگر آثار بود.

تهیه کننده متولد ماه مهر اظهار داشت: برای انتقال فهم هنرهای تجسمی از طریق دوربین به دانش و احاطه بر موضوع نیاز است که متاسفانه در جشنواره امسال نادر بود.

وی در پایان افزود: نکته قابل توجه این است که برآیند عمومی آثار و توجه فیلمسازان به هنرهای تجسمی چه در شکل بیوگرافی، چه در توضیح آثار و چه در آثار آبستره قابل توجه است و به نظر می آید سال های آینده، سال های پربارتری خواهد بود.

نمایش فیلم های مستند تجسمی این دوره جشنواره از پنجم اسفندماه در سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران آغاز شده است و تا دهم اسفندماه ادامه خواهد داشت.

انتهای پیام/31