سرویس تجسمی هنرآنلاین، اصغر کفشچیان مقدم که سال گذشته نیز داوری بخش نقاشی جشنواره یادواره تجلی بصیرت را به عهده داشت درباره رویکرد این دوره از جشنواره گفت: باید بتوانیم در راستای برگزاری این جشنوارهها حوزه خلاقیت تصویری جوانها را ساماندهی کنیم و همچنین به لحاظ مفهومی با مخاطبان خودمان از طریق آثار نقاشی ارتباط بهینهتری فراهم کنیم. از همین منظر باید یک شورای سیاستگذاری از بزرگان هنر تعیین شود تا برنامهها با اهداف و رویکردهای اصولی و حرفهای پیش رود.
نقاط ضعف و قوت جشنواره سال گذشته را در چه میبینید؟
سال گذشته در جشنواره مشکلاتی بود که برای رفع این مشکلات راهکارهایی به مسئولان جشنواره پیشنهاد گردید. اگر بتوانیم جشنوارههای تجسمی کل کشور راکه با عناوین ارزشی هر از چند گاهی با همت نهادهای مختلف شکل میگیرند، تحت یک برنامهنظری متمرکز و حمایت نمائیم و آنها را مطابق چشم انداز هنری کشوردر یک جدول مدون قرار دهیم، میتوانیم منظمتر، قویتر و موثرتر جلو برویم. در این صورت هم بزرگان نقاشی میتوانند شرکت کنند و هم سیر مشخصی برای هنرمندان جوان در نظر گرفته میشود. اگر بتوانیم اهداف مشخصی برای خلق آثار جدید داشته باشیم میتوانیم حوزه خلاقیت جوانها را ساماندهی کنیم وعلاوه بر این میتوانیم به لحاظ مفهومی هم با مخاطبان خودمان از طریق آثار نقاشی ارتباط منسجمتری داشته باشیم. از همین منظر باید یک شورای سیاستگذاری قبل از طراحی و اجرای جشنوارهها بلافاصله، پس از پایان جشنواره قبلی تعیین شود. جای خالی این پیشنهادات مشکلاتی را برای جشنواره در پی داشت که قابل بررسی ومطالعه است.
به قول خودتان راهکاری که برای این مشکلات، کارآمد باشد چیست؟
باید ترتیبی داده شود که قبل از اعلام فراخوان جشنواره، اهداف مفهومی و موضوعی جشنواره به تناسب قابلیتهای زیباشناسانه هنری مشخص و تبیین و با توجه به ظرفیتهای هنری کشور، به هنرمندان اعلام شود. در این مسیر، هدف از برگزاری جشنوارهها باید روشن و استمرار داشته باشد . در راستای این موضوع وجود یک دبیرخانه، با وظایف مدیریتی مشخص که به صورت ثابت بتواند هر ساله روند رسیدن به این اهداف را پیگیری کند، ضروری است. فلذا نمایشگاههای سالیانه ما باید هرسال باید یک سیر صعودی را برای رسیدن به اهداف تعیین شده طی کنند و در روند این پروسه از تکرار نقاط ضعف سالهای قبل پیشگیری کنیم.
مهمترین ویژگی جشنواره بصیرت در سال گذشته چه بود؟
شاید برگزاری خود جشنواره مهمترین ویژگی این جشنواره بود. ما نیاز به این داریم که تا حد امکان جشنوارههای این چنینی را داشته باشیم. هرچه جشنوارههای تجسمی برگزار شود برای هنر جوان ما مفید است. اما به شرط اینکه در نقطه شروع و آزمون و خطاهای مکرر نماند و مدیران همت کنند ودر این مسیر به هنرمندان اعتماد کنند. ما جشنوارههایی با عناوین و تیترهای ارزشی برگزار میکنیم که گاهی شاید نتوانستهایم همه چیز را بطور تمام و کمال به تناسب مفهوم آن واژه ادا کنیم. باید در برگزاری جشنوارههایی بر این مبنا با دقت و وسواس بیشتری گام برداریم که آن مفهوم ارزشی را در ذهن مردم تخریب نکنیم.
به نظر شما هنرمندان این رشته چقدر میتوانند آثاری را با این مفهوم برای جشنواره ارسال کنند؟
هنر ذاتا با بصیرت سر و کار دارد. گاهی وقتها هنرمندان به دلیل مشکلاتی که در راهشان وجود دارد ممکن است در جایگاه اصلی خود نباشند. اما اگر هنرمند جایگاه و شان خود را پیدا کند، میتوان مشاهده نمود، که آثار هنریاش از بصیرت او تغذیه میشود. دریافتها و ادراکات هنرمند گرچه از محیط و طبیعت اطرافش الهام میگیرد اما آن الهام در نگاه درونی او بیرون آمده و نگاه جدیدی را در آثارش بروز میدهد. وقتی ما این عنوان را انتخاب میکنیم یک جغرافیای سیاسی- فرهنگی در بطن ماجرا وجود دارد. بنا بر این هنرمندان باید نسبت به حوزه فرهنگی وسیاسی خود هشیار باشند. در حال حاضر حرکتهایی در جهان اسلام صورت میگیرد که در همین بصیرت خلاصه میشود. اگر کمی در این ماجرا تعمق کنیم میبینیم که امروز بیش از هر زمان دیگر فرهنگ جامعه ما به بصیرت هنرمندان نیاز دارد. آنها خلاقانه و با کیاست هنری خود به کشف حقیقتهای پنهان جهان خود و پیرامونشان نائل میشوند. مشروط بر اینکه حامیان باور مدار هنری، هنرمندان را حمایت نمایند تا با فراغ بال نگاه دقیقتری به این موضوع داشته باشند.
منظور از جشنواره بصیرت واژه مطلق بصیرت است یا به واقعه 9 دی اشاره دارد؟ هنرمندان در کدام زمینه باید اثر ارسال کنند؟
9 دی یک واقعه در تاریخ است. مثل هزاران واقعه دیگر تاریخی. هنرمندان وقتی کاری میکنند بطورمطلق خودشان را اسیر صورت یک واقعه نمیکنند بلکه از آنها وام میگیرند. شاید تصویر گران بتوانند با نگاه صریح تر و مستقیم تری که به وقایع دارند آنها را به هنر تبدیل کنند. نقاشان هنرمندان خلاقی هستند که ذهنهای سیالی دارند. بنابراین، نباید به هنرمند کنسروی نگاه کرد و نباید از او خواست تا محدود کار کند. نگاه هنرمند سیال است و در آنی از یک مفهوم واحد هزاران تصویر ذهنی با قابلیتهای متنوع بصری و بیانی خلق مینماید، که در عین حال به آن مفهوم یا واقعه نیز ممکن است اشاره داشته باشد . بنابراین ، باید مراقبه کنیم که هنرمندان و مفاهیم ارزشی خود را در واژه ها اسیر نکنیم.
آثار دور قبل چه کیفیتی داشتند؟
من داور بخش نقاشی بودم و صرفا در مورد بخش نقاشی صحبت میکنم. سال گذشته جشنواره به لحاظ کمی و کیفی قدرتمند نبود. امیدوارم امسال بتوانیم با اهداف دوستان آشنا شویم، آن را کالبد شکافی کنیم و با جذب هنرمندان جوان و پیشکسوت بتوانیم عنوان کلی بصیرت را رمز گشایی کنیم. علاوه بر این برای شرکت کردن هنرمندان هم باید انگیزه و رغبت ایجاد کنیم.
چه توصیهای دارید که نقاشیها به خلق آثاری که با این فراخوان هماهنگی داشته باشند نزدیک شوند؟
اگر نگاهی به گذشته داشته باشیم میبینیم که در هر نقطهای از جهان و در هر کجای تاریخ اگر آثار هنری فاخری خلق شده، در ورای آن مدیر بزرگی بوده که موضوع را حمایت و مدیریت کرده است.
بنابراین ما برای رسیدن به هنری متعالی باید بتوانیم با هنر و هنرمندان تعامل پویاتری داشته باشیم. برای این کار هم نیازمند مدیری بزرگ و هم بستری مناسب هستیم. چنین مدیریتی قطعاً نباید مقطعی باشد چنانکه باید به تناسب چشم انداز فرهنگی- هنری کشورحداقل در یک دوره 20 ساله استمرار داشته باشند. حتی اگر مدیری از نقطه صفر شروع کرد، اما در برقراری ارتباط با حوزه فرهنگ و هنر کشور موفق بود نباید کنار گذاشته شود و باید به آن فرصت بالندگی را داد. متقابلاً مدیران هم باید به هنرمندان اعتماد کنند و سعی نکنند اذهان خودشان را به اذهان هنرمندان تزریق کنند. ذهن هنرمندان سیال و حساس است چنانکه چهارچوب ضوابط و قوانین، آفرینشگری انها را کًٌند و خشک و سرد می سازد. باید با هنرمند ارتباط معنوی برقرار شود.
انتهای پیام/31/32