به گزارش هنرآنلاین فرناندو آلوارز،متولد سال 1975 میلادی و اهل کشور اسپانیایی است. او مدرک کارشناسی تاریخ هنر و مجسمهسازی دارد و شرکت در سمپوزیمهای مختلفی در کشورهای مصر، فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، چین، لوکزامبرگ و چندین کشور دیگر را در کارنامه خود ثبت کرده است.آلوارز از 15 سالگی مجمسهسازی را شروع کرده و نزدیک 22 سال است که در این حرفه مشغول به کار است.
او درباره چگونگی آشناییاش با هنر مجمسهسازی گفت: این شانس را داشتم که در زمان کودکی، همسایه مجسمهسازی داشتیم و من هم مجسمهسازی را در استدیوی همسایهمان و با کار روی گل و سپس سنگ آغاز کردم.
در حالیکه سمپوزیوم تهران یک مسابقه است اما آلوارز با بیان اینکه در اغلب سمپوزیومها مسابقهای وجود ندارد، ادامه داد: برنده شدن همان انتخاب شدن است. در واقع به برد و باخت فکر نمیکنم. مهم اثری است که میسازم و به عنوان نماینده من به نمایش درمیآید و باید به بهترین نحو این کار را انجام دهم.
هر چند تخصص آلوارز کار با سنگ است، اما این مجمسهساز اسپانیایی تجربه ساخت مجسمه با برنز، چوب و استیل را هم دارد و به گفته خودش: آنچه که در این زمینه اهمیت دارد تطابق طرح و ماده مورد استفاده است.
آلوارز با بیان اینکه برای رسیدن به یک ایده و طرح مشخص روش خاص و از پیش تعیین شدهای ندارد، بیان کرد: بعضی وقتها باید برای یک ایده جنگید. گاهی هم با یک اتفاق کوچک ایدهای به ذهنم میرسد و حتی ممکن است چندین طرح مختلف بزنم تا به آن چیزی که میخواهم برسم.
این هنرمند اسپانیایی نیز مانند اغلب مجمسهسازان و هنرمندان دیگر، برداشت ببینده از اثر ساخت خود را به آنچه که او در ذهن داشته ترجیح میدهد.
طرحی که آلوارز برای ارائه در چهارمین سمپوزیوم بینالمللی تهران تهیه کرده، یک نیمدایره با سوراخهایی متعدد است که ایدهاش را از یک ساختمان قدیمی در شهر محل سکونتش گرفته است.
او در همین رابطه توضیح داد: این ساختمان از سنگ است و در گوشهای از آن تکه سنگی وجود دارد که حفرههایی در آن برای عبور هوا به داخل ساختمان تعبیه شده است. این موضوع همیشه در ذهن من بود که راهی برای نفس کشیدن است.
به گفته آلوارز، حجم کارهایی که انجام میدهد در به کارگیری تکنیک او تاثیری ندارد. بزرگترین مجمسهای که ساخته است، پنج متر ارتفاع داشته که در کشور چین است و به تازگی سفارش یک مجمسه 10 متری را قبول کرده است.
اما فرانسیسکو پانچری متولد سال ۱۹۷۶ میلادی در ایتالیا است. در دانشگاه هنر میلان مجسمهسازی خوانده است و نزدیک ۲۰ سال است که مجسمه میسازد. علاوه بر این در استادیوی شخصیاش در ایتالیا به کار مجسمهسازی میپردازد. او ۱۲ سال است که مجسمهسازی را تدریس میکند. پانچری که شرکت در سمپوزیومهای مختلفی در کشورهای ایتالیا، لهستان، سوریه، آلبانی و هلند را در کارنامه خود دارد.
فرانسیسکو پانچری بهترین روش برای بروز احساسهای درونی و حتی انرژیاش را مجسمهسازی میداند. او تاکنون با مواد مختلفی همچون آهن، برنز، سنگ، چوب و حتی شکلات مجسمه ساخته است. پانچری دلیل انتخاب هر ماده را به فرم اثر مربوط میداند. بستگی به آن شکلی که میخواهیم درست کنیم دارد. هر مواد اولیه یک روح درونی دارد. ممکن است یک طرح با یک ماده خوب از کار درنیاید و با یک نوع دیگر عالی شود. باید روح طرح و ماده با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.
طرحی که پانچری برای ارائه در این سمپوزیم در نظر گرفته مجسمهای است که از یک ستون به عنوان پایه تشکیل شده است و سه مثلث روی آن قرار گرفتهاند. یک مثلث رو به بالا و دو مثلث سر پایین در دو سوی آن. او در این باره گفت:اما آیا یک بیننده عادی اثر میتواند به همان مفهومی دست یابد که مد نظر مجمسهساز است؟ نه اما مهم احساس آنها نسبت به اثر است. حتی ممکن است دریافت آنها با من متفاوت باشد.
پانچری کمی درباره اثری که در این سمپوزیوم آن را خواهد ساخت توضیح میدهد. مجسمهای که با سه مثلث برای او یادآور گذشته، حال و آینده است. مثلثی که رو به بالاست نماینگر زمان حال است و آن دو تای دیگر نماینده گذشتهای است که رفته و آیندهای که نامعلوم است. به اعتقاد این مجمسهساز ایتالیایی، گذشته و آینده همیشه مهم بوده و هست، با این وجود این زمان حال است که در این مجسمه، آینده و گذشته را با فشار از خود دور میکند.
پانچری امیدوار است که در موعد مقرری که برای آنها تعیین شده مجسمهاش را بسازد. هر چند کار سادهای نیست و در بعضی موارد نمیتوان آنچه را در ذهن شکل میگیرد روی ماده پیاده کرد.
چهارمین سمپوزیوم بینالمللی مجسمهسازی تهران از ۲۷ شهریور در باغ موزه قصر شروع به کار کرد و تا ۱۶ مهر ماه ادامه خواهد داشت.
پایان پیام/31/34