سرویس تجسمی‌هنرآنلاین؛ هنرمند مجسمه‌ساز کشور این روزها خود را برای حضور در بی‌نال هنر تجسمی‌بنگلادش آماده می‌کند از این رو در گفت‌و‌گویی با وی به بررسی مسائل و مشکلات هنرمندان پرداختیم.

در حال حاضر مشغول به چه فعالیتی هستید؟ اکنون چند اثر را برای حضور در بی‌نال بنگلادش که در شهر داکار برگزار می‌شود آماده می‌کنم. این بی‌نال در زمینه هنر تجسمی‌برگزار می‌شود. عکس، نقاشی، مجسمه و مولتی مدیا و... از جمله بخش‌هایی است که در این بی‌نال به آنها پرداخته می‌شود. کش‌آمدگی حافظه، دریچه ای به روشنایی، لایه‌های پنهان و اثری که ترکیبی از مجسمه و ویدئو آرت است آثاری است که در این بی‌نال به نمایش می‌گذارم. این آثار برخورد روانکاوانه ای با مسئله نوستالژی و حافظه است.

در سال‌های اخیر هنرمندان رشته‌های مختلف حضور درخشانی در سطح بین المللی داشته اند، این مسئله را چطور ارزیابی می‌کنید؟ در حال حاضر به دلیل مشکلات اقتصادی تنها هنرمندانی به فعالیت هنری خود ادامه می‌دهند که اعتقاد بیشتری به کارشان دارند بنابراین آثاری هم که خلق می‌شود غنی تر از گذشته است چرا که فکر و زحمت بیشتری برای اجرای طرح‌ها می‌کشند. اما درباره حضور هنرمندان در بازارهای خارجی باید بگویم فروش آثار هنری کار بسیار تخصصی است و نیاز به لیست برداری، آمارگیری و جلب اعتماد مشتریان دارد تا مشتری بداند پولش را بابت اثر ارزشمندی هزینه می‌کند. تمام هنرمندانی که در سطح بین المللی موفقیت‌هایی را کسب می‌کنند از وجود و ارتباط خودشان مایه می‌گذارند. امید می‌رود که زمانی دولت ما متولی اصلی هنر کشورمان شود تا هنرمندان زیر سایه حمایت همه جانبه دولت به شکوفایی بیشتری برسد.

یعنی دولت جریان خروج آثار هنری از کشور را کنترل کند یا حضور هنرمندان را در بازارها و جشنواره‌های مختلف به عهده بگیرد؟

دقیقا. در حالی که میلیاردها دلار سرمایه از کشور خارج شده و به فروش می‌رود بهتر نیست که این حراج در خود ایران برگزار شود و به جای اینکه ثروت از کشورمان خارج شود سرمایه‌های خارجی هم وارد کشور شود و به چرخه اقتصادی مان کمک کند؟

از سوی دیگر هنرمندان شاخص در عرصه‌های بین المللی هر کدام با روابط خودشان کار می‌کنند. در این شرایط هنرمندان مجبور به پرداخت بهای سنگینی می‌شوند. هنرمند حساب خارجی ندارد، زبان بلد نیست و هزار و یک مشکلی که در این جریان با آن برخورد می‌کند. به همین دلیل مجبور است درصد بسیاری از فروشش را به افراد دیگری بپردازد تا اثرش به فروش برود.

مثل آژانس‌های بین المللی که در این زمینه فعالیت می‌کنند و درصدی را برمی‌دارند. هر چند که این آژانس‌ها بابت کاری که انجام می‌دهند حق دارند که این پول را به دست آورند اما وقتی بدون حمایت این کارها انجام می‌شود علی رغم پول‌های به جایی مانند این، به بسیاری افراد و اسطه‌های دیگر هم باید به ناحق مبالغی را بپردازد. تا جایی که اثری که 100 هزار دلار به فروش می‌رسد در نهایت 10 هزار دلار هم به دست هنرمند نمی‌رسد. بسیاری از هنرمندان هم که آثارشان در بازارهای بین المللی فروخته می‌شود برای اینکه به این مرحله راه پیدا کنند مجبور می‌شوند اثرشان رابا قیمت ناچیزی به مجموعه داران بفروشند.

در چند سال اخیرشاهد برگزاری نمایشگاه‌های خوبی مانند نمایشگاه اخیر در خانه هنرمندان بوده ایم که اتفاقا اثری هم از شما در این نمایشگاه به نمایش درآمده است، چندین اکسپو هم برگزار شده است این روند را چطور می‌بینید؟

برگزاری نمایشگاه‌هایی مانند نمایشگاه سال 1حرکت خوبی است اما نباید فراموش کرد که مردم و هنرمندان به وضعیت کنونی هنر تا حدودی بی اعتماد شده اند. متاسفانه با توجه به اینکه هنرمندان بسیاری همچنان فعال هستند امکانات و برگزاری نمایشگاه‌ها و جشنواره‌ها کافی نیست. از طرفی مشکلات اقتصادی و به دنبال آن کاهش اقبال عموم از هنر و آثار هنری هنرمندان را غافلگیر کرده است به طوری که بیشتر هنرمندان مجبور به تخلیه آتلیه و کارگاه‌هایشان شده اند. چرا که به مرور این مکان‌های هنری تخریب و به برج‌ها تبدیل می‌شوند. بنابراین بسیاری از هنرمندان بی سر و سامان شده اند و کارگاه‌هایشان رابه خانه‌هایشان منتقل کرده اند اما قهرمانانه به فعالیت هنری خود ادامه می‌دهند. اینجاست که می‌گویم هنرمندان بیش از همه به حمایتهای همه جانبه دولت نیاز دارند.

در شهری مانند پاریس چند هزار آتلیه در مرکز این شهر برپاست و هر هنرمندی تنها با ارائه یک پرونده که ثابت کند هنرمند است و فعالیت‌های هنری انجام می‌دهد می‌تواند این نگارخانه‌ها را با قیمت بسیار ناچیز و باورنکردنی مثلا برای 30 سال اجاره کند. هنرمندان ساکن در پاریس هر 5 سال یک بار فقط مدارکی را ارائه می‌کنند که نشان می‌دهد همچنان به فعالیت‌های هنری خود ادامه می‌دهد.

طبیعی است این کشور به یکی از مشهورترین کشورها تبدیل می‌شود؛ چرا که از هنرمندانش به خوبی حمایت می‌کند. در پاریس هم خانه هنرمندانی مانند خانه هنرمندان ما وجود دارد. که هر هنرمندی که در آن عضو شود از صدها امتیاز برخوردار می‌شود. بیمه درمانی، شغلی، تهیه آتلیه و گرفتن ویزا و... حتی هنرمندان خارجی هم می‌توانند در خانه هنرمندان پاریس عضوشوند.

اما خانه هنرمندان تهران متولی کدام یک از این امکانات برای هنرمندان است؟ شهرداری تهران صد‌ها هزار واحد ساختمانی می‌سازد و در اختیار قشرهای مختلف قرار می‌دهد اما کجا چند آتلیه در اختیار هنرمندان جوان قرار داده است تا هنر در کشورمان به حیات خود ادامه دهد و نمیرد.

سخن پایانی؟ در کشور پیشرو هنرمند باید تامین باشد، آتلیه داشته باشد، و این مسئله عمومیت داشته باشد تا صدها هنرمند موفق داشته باشد. اگر جامعه ای میلیون‌های سوپرمارکت موفق داشته باشد به اندازه 5 هنرمند موفق نمی‌توانند پیام کشور را منتقل کنند. مثلا کشور اسپانیا را در نظر بگیرید. چند نفر در این کشور شهرت پیکاسو را دارند.

این نمونه عینی صحبت من است. باید به این مسئله توجه کنیم. هنرمندان معرف و سردمداران و پیش قراولان فرهنگی کشور هستند. به همین دلیل نیاز به جمایت دارد. اینکه برخی تصور می‌کنند حمایت از هنرمندان و صرف هزینه در این زمینه کار فانتزی است بسیار اشتباه است. تصویب بودجه مناسب برای هنر در واقع کمکی به حفظ تمامیت معنوی کشور است.

انتهای پیام/31