حبیب اله صادقی در گفتگو با خبرنگار تجسمی‌هنرآنلاین در خصوص قیمت گذاری آثار هنرمندان و اینکه چرا بعد از مرگ هنرمند آثار او گران می‌شود، گفت: جامعه پس از مرگ هنرمند در حسرت خلق اثر جدیدی از هنرمند باقی می‌ماند و به همین دلیل قیمت گذاری روی آثار هنرمندان متفاوت است و گاهی این قیمت گذاری‌ها با ارقام نجومی ‌همراه می‌شود.

وی گفت: این موضوع در تمام دنیا نیز دیده می‌شود به طور مثال ونگوک در زمان حیاتش از وضعیت مالی بدی برخوردار بود پس از مرگش می‌بینیم که تابلوی "گلهای آفتابگردان" این هنرمند توسط یک بانکدار ژاپنی خریداری شده و همان تابلو می‌شود پشتوانه اسکناس ملی این کشور.
این هنرمند نقاش ادامه داد: از سوی دیگر کم توجهی یا بحران‌هایی که بر هنرمند اتفاق می‌افتد نیز در این امر دخیل است. سهراب سپهری در زمان حیاتش به دلیل بیماری با تنگدستی زندگی کرد، اما بعد از مرگش آثار وی به فروش رسیده و امکانات خاصی برای فروش آثارش برایش فراهم شد.
وی در خصوص مواجه با این موضوع و درک ارزش مالی و مادی آثار هنرمندان در زمان حیاتشان اظهار کرد: باید با این موضوع مقابله کرد. مسئولین فرهنگی و هنری باید در زمان حضور هنرمند و حیاتش او را کمک و همراهی کنند. اگر سالوادو دالی و پیکاسو با خلاقیت کار کرده‌اند به دلیل این است که در زمان حیات از نظر مالی در شرایط خوب و ایده آلی به سر برده‌اند. اگر گاهی هنرمند دچار ایست کیفی در کارش می‌شود به دلیل عدم مراجعه به موقع مخاطب به آثارش است و یا همسو نبودن جامعه با او باعث می‌شود تا هنرمند دچار نوعی تعلیق شده و از هنر خود دور شود. در واقع جامعه نقش بسیار مهمی‌ در رشد، توسعه، اندیشه و ذهنیت هنرمند دارد. به نظر می‌رسد باید یک بازنگری شود و مسئولان در واقع شرایطی را فراهم کنند تا هنرمندان در زمان حیاتشان از امکانات دولتی بهره برده و به خلق آثار جدید اقدام کنند.
صادقی گفت: ما باید قبل از این که هنرمندان دچار افسردگی و کمبود و کاستی شوند و آثار و اعتبار هنری خود را در اختیار کشورهای دیگر قرار دهند این امکانات را برایشان فراهم کنیم. در حال حاضر برخی کشورها برای هنرمندان درجه یک سایر کشورها شرایط را فراهم می‌کنند و گاها می‌بینیم که آثار هنرمندان درجه یک ما نیز از این کشورها سر در آورده اند و این کشورها آثار و اعتبار هنرمندان ما را خریداری کرده اند و هنرمندان به جای توجه به تاریخ ملت به این سو کشیده شده و ابعاد تاریخی و ارزشی خود را از دست داده‌اند.
این پژوهشگر با اشاره به این که نقاشی و طراحی به عنوان مادر سایر هنرها شناخته می‌شود و بعد از مرگ هنرمند بیشترین توجه در این آثار دیده می‌شود، تصریح کرد: در تمام دنیا ابتدا نقاشی و حجم بیشترین خواهان را دارند و به آثار پرفروش تبدیل می‌شوند چرا که در مجموعه هنرهای تجسمی‌ این هنر از اولویت بالایی برخوردار است و مخاطبان و گروه‌های هدف بیشتری را به خود جذب می‌کنند و بیشتر بعد از مرگ هنرمندان این عرصه است که آثارشان از قیمت بالایی برخوردار می‌شود.
وی در خصوص قیمت گذاری آثار هنرمندان پس از حیاتشان نیز عنوان کرد: بخشی از این قیمت‌گذاری و شرایط آثار به دست نگارخانه دارها تعیین می‌شود. چرا که هنرمند در زمان حیات فرصت نقد، تحلیل و بازسازی آثارش را دارد اما قیمت نهایی زمانی تعیین می‌شود که هنرمند یا دست از کار می‌کشد و یا امکان تجلی پیدا کردن دوباره برایش فراهم نمی‌شود. به نوعی می‌توان گفت جامعه هدف در زمان حیات هنرمند به شکل نهایی نمی‌توانند سرمایه گذاری کنند.
وی در پایان خاطر نشان کرد: در حال حاضر مشغول نقاشی هستم و در اردیبهشت ماه سال آینده ثمره و تلاش 10 سال اخیر خود را در نمایشگاهی بزرگ به نمایش خواهم گذاشت ضمن این که در حال چاپ کتاب مجموعه آثارم هستم و کتاب دیگری هم در دست دارم که به رساله دکترایم مربوط است.
انتهای پیام/32/31